สวัสดีค่ะ เรามีแฟนที่คบกันมา 2 ปี ค่ะ ที่ผ่านมาดีมากๆ เป็นความรัก LDR เจอกันบ้างเดือนละครั้ง สองครั้ง ครั้งละ 3-4วัน แต่ช่วงหลังๆเข้าปีที่สอง ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันมากขึ้น ได้เห็นนิสัย และสังคมของเขามากขึ้น อยู่ๆก็มีความคิดไม่ไว้ใจ แอบเห็นแอดเฟสผู้หญิงบ้าง พอถามก็ตอบว่าไม่รู้จัก มีแอบดูหนังโป๊บ้าง(เรื่องนี้เรากำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเป็นปกติของผู้ชาย ท้งๆที่ใจลึกๆรับไม่ได้เลย แต่พยายามยอมรับว่าเขาแก้ไม่ได้ เคยถามแล้วว่าหยุดดูได้มั้ยเขาบอกจะไม่รับปาก เพราะบางทีถ้าไปดูอีก เรารู้เราจะเสียใจ) เรื่องนี้ก็หาที่ลงไม่ได้ค่ะ พอเราเจอเราก็นอยด์ เขาก็พยายามลบซ่อน แต่เราก็ยังหาเจอ (อาจจะที่ตัวเราอยากรู้เอง) พอหลังๆมาอีก เริ่มมีคำพูด กูบ้าง(ส่วนใหญ่จากเรา เวลาเราโมโหกับพฤติกรรมเขา) เบื่อ รำคาญ ไม่อยากคุย พูดคำพวกนี้ให้กันทุกครั้งที่ทะเลาะกันค่ะ พอมานั่งสังเกตทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราจะร้องไห้ เขาแทบจะไม่โอ๋หรือปลอบเลยนะคะ เขาใช้เหตุผลว่าไม่ชอบน้ำตา เธอร้องไห้บ่อยไป (สำหรับความคิดเรา เราไม่รู้สึกเสียใจเรายังไม่ร้องหรอกค่ะ) เขาจะต้องให้เราบอกแทบทุกอย่างเกี่ยวกับความต้องการของเรา เช่น เราร้องไห้ สิ่งที่ต้องทำคือขอโทษและปลอบหรือโอ๋ กอดกัน เขาไม่เคย ทำได้ด้วยตัวเองเลยพักหลังๆมา เหมือนเฉยชา ไม่มีความรู้สึกต่อเรา มีเราก็ได้ไม่มีก็ได้ แต่ในส่วนของเรา เราขาดเขาไม่ได้เลยค่ะ แทบจะทุกอย่างเราต้องการเขามากๆ อยากให้ความสัมพันธ์มันดีขึ้นมากกว่านี้ แต่เหมือนเราพยายามอยู่นเดียวเลย จนบางที เราอยากจะหาจุดที่ตัวเองไหว อยากเดินออกมา เราไม่อยากเห็นตัวเองเสียใจเลยค่ะ เพราะร้องไห้แต่ละที เราสงสารตัวเองที่ต้องมาร้องขอความรักจากเขา เราควรจะจัดการความรู้สึกเรายังไงดีคะ 😭
จะเดินออกไปจากชีวิตคนที่เรารักเขามากๆทำยังไงดีคะ