สวัสดีทุกคนนะคะ วันนี้เรานอนไม่หลับรู้สึกแปลกๆในใจเกี่ยวกับคนๆหนึ่งค่ะ เดี๋ยวเรามาเข้าเรื่องกันเลยนะคะ
เราเป็นผู้หญิงห้าวๆคนหนึ่งค่ะ มีนิสัยที่ชอบผู้ชาย-กะเทย-เกย์ค่ะ อาจจะฟังดูแปลกๆใช่ไหมคะ แฮะๆ เราห้าวแต่เราไม่ได้เป็นทอมนะคะ เรื่องคือ เราแอบชอบพี่กะเทยคนหนึ่งค่ะ ขอแทนว่าพี่ Z นะคะ เราแอบชอบพี่ Z ตั้งแต่สมัยเราอยู่มัธยมเลยค่ะ ตอนนั้นเรายังเป็นนักเรียน แต่พี่ Z รับราชการเป็นทหารอยู่ที่หนูน้อยหมวกแดงค่ะ เรากับพี่ Z อายุห่างกัน 9 ปีค่ะ เราและพี่ Z ติดตามกันผ่านไอจี โดยเราเป็นฝ่ายเริ่มติดตามก่อนค่ะ ในปี 2563 เพราะเราชอบและถูกชะตากับพี่ Z จนพี่เค้าเองก็ติดตามเรากลับมา ครั้งแรกที่เราทักไป คือ ทักไปอวยพรวันเกิดพี่เค้าในปี 2564 แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากเลยค่ะ มีก็แต่พี่เค้าเข้ามาดูสตอรี่-รูปภาพของเราแล้วกดหัวใจ หรือแสดงความรู้สึกบ่อยครั้ง และมีบ้างที่เราจะรีพลายสตอรี่ไปแซว ไปหยอก ไปหยอดพี่เค้า ทุกครั้งเรายอมรับเลยค่ะว่าเขินและรู้สึกดีมากๆ ก็เป็นเช่นนั้นมาเรื่อยๆค่ะ เราอยู่ในมุมของเราค่ะ เรามองพี่เค้าในแบบที่พี่เค้าเป็นและพี่เค้ามีความสุข เชื่อไหมคะว่าพี่เค้าอยู่ในทุกช่วงเวลาของเราที่กำลังโตเลยค่ะ และตัวเราเองก็เพิ่งมาคิดว่าเราเองก็อยู่ในช่วงเวลาชีวิตของพี่เค้า ตั้งแต่พี่เค้าทำงาน พี่เค้าฝึก พี่เค้าไปทำงานชายแดนใต้ตามวงรอบ จนกลับขึ้นมา
ข้ามไปในปี 2567 ขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดเนื้อเรื่องตรงนั้นนะคะ ตอนนั้นพี่ Z เค้าทักหาเราว่าใช่…ไหม มันเป็นเรื่องที่เรารู้สึกว่าเราเสียใจ ณ ตอนนั้น แต่เราก็ยังรู้สึกดีที่พี่เค้าเป็นห่วงเราและหวังดีต่อเราค่ะ ตอนนั้นเราก็พูดคุยกันในเรื่องนั้น พี่เค้าก็ถามความเห็น ความรู้สึกเรา และให้กำลังใจเรา ตอนนั้นเราทั้งเศร้าและสุขปนกันไปหมด แต่เชื่อไหมคะว่าตอนนั้นเราเองกลับกลายเป็นกลัวความหวังดี ความเป็นห่วงของพี่เค้าเพราะเรื่อง…ที่เกิดขึ้น เรากลัวที่พี่เค้าจะทักมาบอก เพราะเราไม่อยากรับรู้ ไม่อยากใจหวิว หรือเสียใจอะไรแบบนั้นค่ะ พูดง่ายๆ บางครั้งก็เหมือนคนหนีความจริงค่ะ ในช่วงนั้นที่เกิดเรื่อง พี่เค้าก็ทักมาหา ทักมาถามข่าวคราว ชวนไปกินกาแฟ เราเองก็ตอบไปว่าไว้ไปดื่มไปดริ้งค์กันค่าา แต่ในใจเรารู้สึกว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอ เพราะเราคงกลัวว่าถ้าเจอพี่เค้า พี่เค้าจะพูดอะไรในเรื่องตรงนั้น เชื่อไหมคะว่าเวลาที่เราเดินทางไปจังหวัดที่พี่เค้าทำงานอยู่นั้น เราไปบ่อยมาก แต่เราไม่มีโอกาสได้ไปเจอพี่เค้าเลย ทั้งๆที่อยากเจอมาก TT พี่เค้าเป็นคนที่มีบุคลิก นิสัยทัศนคติคล้ายๆพี่เขื่อนค่ะ ต่อๆ หลังจากตอนนั้นเราเหมือนคนที่หลบหลีกพี่เค้าในไอจีมาก จากที่สตอรี่ของเราเวลาเราลง เราจะนอพี่เค้ามาดูสตอรี่ มากดหัวใจตลอด แต่กลับกลายเป็นทุกวันนี้เราซ่อนสตอรี่พี่เค้ามาตั้งแต่ตอนนั้น ถามว่าสบายใจที่ทำไหม? ตอนแรกก็สบายใจค่ะ แต่ความรู้สึกตอนนี้มันสับสนไปหมด
แม้เราจะปิดสตอรี่พี่เค้า แต่เราก็ยังคงรับรู้เรื่องราวของพี่เค้าเสมอค่ะ ต่อมาในปี 2568 ช่วงธันวาคม พี่เค้าไปทำงานแถบชายแดนช่วงที่รบกันค่ะ จริงๆพี่เค้าไปชายแดนตั้งแต่ที่รบกันครั้งแรก เรารู้ตั้งแต่แรกกว่าพี่เค้าต้องไปปฏิบัติหน้าที่แต่ไม่คิดว่าพี่เค้าจะต้องไปในแนวนั้นค่ะ เพราะตอนนั้นคิดว่าตัวพี่เค้าอาจจะไม่ได้รับงานที่ต้องไปอยู่หน้าแนวรบ เราเองก็คอยติดตามอยู่ห่างๆ แต่ไม่ได้ทักหา ทุกครั้งที่ได้ข่าวการรบ มีการสูญเสีย เราเลือกที่จะตามดูข่าวในเขตนั้น เพื่อตามข่าวพี่เค้าตลอดเลยค่ะ ห่วงมาก แต่ไม่กล้าทักไปหา ทั้งๆที่เราและพี่เค้าต่างไม่ได้ทำผิดอะไรต่อกันเลย
สิ่งที่กลัวเกิดขึ้นค่ะ ไม่มั่นใจว่าวันที่เท่าไหร่ พี่เค้าโดนสะเก็ดระเบิดเข้าที่ช่วงคอ ตอนนั้นเรารู้ข่าวแล้วยอมรับเลยค่ะว่าร้องไห้ ห่วง เพราะตอนนั้นที่รู้ข่าว คือรู้แค่ว่าพี่ Z โดนระเบิดนะ แต่ไม่รู้ว่าโดนยังไง เราร้องไห้แบบทุกคนงงเลยค่ะ ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร คอยแต่ตามข่าวพี่เค้าอยู่ตลอดเวลา โทรศัพท์ไม่ห่างมือเลยค่ะ พอมีพี่อีกคนส่งข่าวว่าพี่ z ปลอดภัยแล้วนะ ผ่าตัดออกแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก เราก็โล่งใจค่ะ ไม่นานก็เห็นพี่ Z โพสต์ภาพในไอจี เราเองก็โล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก ตอนนั้นเราสองจิตสองใจมากค่ะ อยากไปเยี่ยมพี่เค้า เรานอนคิดอยู่หลายวันเลย จนรู้ว่าพี่เค้าอยู่ที่ไหน เราเลยตัดสินใจขับรถไปค่ะ กะว่าจะเข้าไปเยี่ยมด้วยตัวเอง แล้ววตอนนั้นคนนอกเข้าไปยากด้วย แต่วันนั้นไปถึงก็มีคนมาเยี่ยมพี่เค้าอยู่เยอะเลย ในใจเราตอนเห็นพี่เค้า คือน้ำตาไหล ฟีลมันแบบว่า รู้ว่าพี่เค้าปลอดภัยแล้วจริงๆ วันนั้นเราเลยยืนมองอยู่พักนึงแล้วถือของกลับมาที่รถค่ะ เราตั้งใจซื้อชาเขียวมัฉฉะกับอเมริกาโนไปเยี่ยมพี่เค้า สองเมนูนี้ เราชอบกินและจะเห็นพี่เค้าลงสตอรี่กินสองเมนูนี้บ่อย เรากะว่าจะให้พี่เค้าเลือกว่าพี่เค้าจะกินอะไร แล้วเราจะเลือกเอาอันที่พี่เค้าไม่กิน เพราะเรากินได้ทั้งหมด แต่กลายเป็นว่าชาเขียวและอเมริกาโน่สองแก้วนั้นเราได้กินเองคนเดียวทั้งสองแก้วเลยค่ะ ตลกร้ายสุดๆ 555 ตาแข็งขับรถกลับบ้านแบบไม่ง่วง ไม่ปรือเลยค่า 200 กว่ากิโลที่ขับรถกลับบ้าน ตอนนั้นเรามีความสุขที่รับรู้ว่าพี่เค้าปลอดภัยแล้ว แม้เราจะไม่ได้เดินเข้าไปหา ไปเยี่ยมถึงที่ หลังจากนั้นเราก็ติดตามข่าวมาตลอดค่ะ พี่เค้าก็เริ่มหายดีแล้วกลับไปทำงานชายแดนต่อ ติดตามข่าวมาเรื่อย พี่เค้าน่ารักเป็นที่รักของทุกคนไปหมดเลยค่ะ เราเองก็ดีใจ
แต่พอมาช่วงนี้ เรารู้สึกนึกถึงพี่เค้าอยู่เป็นช่วงๆ ใจหวิวอยู่ตลอด คิดอะไรบางอย่างถึงพี่เค้าอยู่ตลอด จริงๆก็คือคิดถึงพี่เค้าค่ะ แต่ไม่กล้าที่จะทักไปคุยด้วย แล้วพอตกมาวันนี้เราคิดถึงพี่เค้าหนักมาก เปิดดูรูปพี่เค้าที่เราเคยเซฟไว้แล้วมันร้องไห้ คิดว่าตัวเองทำไมไม่บอกพี่เค้าว่าเราชอบไปตรงๆ แล้วก็มานึกรู้สึกผิดด้วยค่ะว่าทำไมเราถึงทำแบบนั้นกับพี่เค้า
ทุกคนว่าเราควรบอกความจริงกับพี่เค้าดีไหมคะ หรือว่ายังไงดี ถ้าบอกไปแล้วมันจะโอเคไหม เพราะพี่เค้าเป็น LGBTQ+ การที่เราเป็นหญิงแล้วไปบอกชอบพี่เค้า มันจะดูน่าเกลียดไหมคะ เราอยากขอความเห็นของทุกๆคนเลยค่ะ ดุเราได้ แต่อย่าดุเยอะนะคะ ใจบางเป็นกระดาษทิชชู่555
แอบชอบพี่สาวสอง LGBTQ+ แต่ไม่กล้าบอก
เราเป็นผู้หญิงห้าวๆคนหนึ่งค่ะ มีนิสัยที่ชอบผู้ชาย-กะเทย-เกย์ค่ะ อาจจะฟังดูแปลกๆใช่ไหมคะ แฮะๆ เราห้าวแต่เราไม่ได้เป็นทอมนะคะ เรื่องคือ เราแอบชอบพี่กะเทยคนหนึ่งค่ะ ขอแทนว่าพี่ Z นะคะ เราแอบชอบพี่ Z ตั้งแต่สมัยเราอยู่มัธยมเลยค่ะ ตอนนั้นเรายังเป็นนักเรียน แต่พี่ Z รับราชการเป็นทหารอยู่ที่หนูน้อยหมวกแดงค่ะ เรากับพี่ Z อายุห่างกัน 9 ปีค่ะ เราและพี่ Z ติดตามกันผ่านไอจี โดยเราเป็นฝ่ายเริ่มติดตามก่อนค่ะ ในปี 2563 เพราะเราชอบและถูกชะตากับพี่ Z จนพี่เค้าเองก็ติดตามเรากลับมา ครั้งแรกที่เราทักไป คือ ทักไปอวยพรวันเกิดพี่เค้าในปี 2564 แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากเลยค่ะ มีก็แต่พี่เค้าเข้ามาดูสตอรี่-รูปภาพของเราแล้วกดหัวใจ หรือแสดงความรู้สึกบ่อยครั้ง และมีบ้างที่เราจะรีพลายสตอรี่ไปแซว ไปหยอก ไปหยอดพี่เค้า ทุกครั้งเรายอมรับเลยค่ะว่าเขินและรู้สึกดีมากๆ ก็เป็นเช่นนั้นมาเรื่อยๆค่ะ เราอยู่ในมุมของเราค่ะ เรามองพี่เค้าในแบบที่พี่เค้าเป็นและพี่เค้ามีความสุข เชื่อไหมคะว่าพี่เค้าอยู่ในทุกช่วงเวลาของเราที่กำลังโตเลยค่ะ และตัวเราเองก็เพิ่งมาคิดว่าเราเองก็อยู่ในช่วงเวลาชีวิตของพี่เค้า ตั้งแต่พี่เค้าทำงาน พี่เค้าฝึก พี่เค้าไปทำงานชายแดนใต้ตามวงรอบ จนกลับขึ้นมา
ข้ามไปในปี 2567 ขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดเนื้อเรื่องตรงนั้นนะคะ ตอนนั้นพี่ Z เค้าทักหาเราว่าใช่…ไหม มันเป็นเรื่องที่เรารู้สึกว่าเราเสียใจ ณ ตอนนั้น แต่เราก็ยังรู้สึกดีที่พี่เค้าเป็นห่วงเราและหวังดีต่อเราค่ะ ตอนนั้นเราก็พูดคุยกันในเรื่องนั้น พี่เค้าก็ถามความเห็น ความรู้สึกเรา และให้กำลังใจเรา ตอนนั้นเราทั้งเศร้าและสุขปนกันไปหมด แต่เชื่อไหมคะว่าตอนนั้นเราเองกลับกลายเป็นกลัวความหวังดี ความเป็นห่วงของพี่เค้าเพราะเรื่อง…ที่เกิดขึ้น เรากลัวที่พี่เค้าจะทักมาบอก เพราะเราไม่อยากรับรู้ ไม่อยากใจหวิว หรือเสียใจอะไรแบบนั้นค่ะ พูดง่ายๆ บางครั้งก็เหมือนคนหนีความจริงค่ะ ในช่วงนั้นที่เกิดเรื่อง พี่เค้าก็ทักมาหา ทักมาถามข่าวคราว ชวนไปกินกาแฟ เราเองก็ตอบไปว่าไว้ไปดื่มไปดริ้งค์กันค่าา แต่ในใจเรารู้สึกว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอ เพราะเราคงกลัวว่าถ้าเจอพี่เค้า พี่เค้าจะพูดอะไรในเรื่องตรงนั้น เชื่อไหมคะว่าเวลาที่เราเดินทางไปจังหวัดที่พี่เค้าทำงานอยู่นั้น เราไปบ่อยมาก แต่เราไม่มีโอกาสได้ไปเจอพี่เค้าเลย ทั้งๆที่อยากเจอมาก TT พี่เค้าเป็นคนที่มีบุคลิก นิสัยทัศนคติคล้ายๆพี่เขื่อนค่ะ ต่อๆ หลังจากตอนนั้นเราเหมือนคนที่หลบหลีกพี่เค้าในไอจีมาก จากที่สตอรี่ของเราเวลาเราลง เราจะนอพี่เค้ามาดูสตอรี่ มากดหัวใจตลอด แต่กลับกลายเป็นทุกวันนี้เราซ่อนสตอรี่พี่เค้ามาตั้งแต่ตอนนั้น ถามว่าสบายใจที่ทำไหม? ตอนแรกก็สบายใจค่ะ แต่ความรู้สึกตอนนี้มันสับสนไปหมด
แม้เราจะปิดสตอรี่พี่เค้า แต่เราก็ยังคงรับรู้เรื่องราวของพี่เค้าเสมอค่ะ ต่อมาในปี 2568 ช่วงธันวาคม พี่เค้าไปทำงานแถบชายแดนช่วงที่รบกันค่ะ จริงๆพี่เค้าไปชายแดนตั้งแต่ที่รบกันครั้งแรก เรารู้ตั้งแต่แรกกว่าพี่เค้าต้องไปปฏิบัติหน้าที่แต่ไม่คิดว่าพี่เค้าจะต้องไปในแนวนั้นค่ะ เพราะตอนนั้นคิดว่าตัวพี่เค้าอาจจะไม่ได้รับงานที่ต้องไปอยู่หน้าแนวรบ เราเองก็คอยติดตามอยู่ห่างๆ แต่ไม่ได้ทักหา ทุกครั้งที่ได้ข่าวการรบ มีการสูญเสีย เราเลือกที่จะตามดูข่าวในเขตนั้น เพื่อตามข่าวพี่เค้าตลอดเลยค่ะ ห่วงมาก แต่ไม่กล้าทักไปหา ทั้งๆที่เราและพี่เค้าต่างไม่ได้ทำผิดอะไรต่อกันเลย
สิ่งที่กลัวเกิดขึ้นค่ะ ไม่มั่นใจว่าวันที่เท่าไหร่ พี่เค้าโดนสะเก็ดระเบิดเข้าที่ช่วงคอ ตอนนั้นเรารู้ข่าวแล้วยอมรับเลยค่ะว่าร้องไห้ ห่วง เพราะตอนนั้นที่รู้ข่าว คือรู้แค่ว่าพี่ Z โดนระเบิดนะ แต่ไม่รู้ว่าโดนยังไง เราร้องไห้แบบทุกคนงงเลยค่ะ ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร คอยแต่ตามข่าวพี่เค้าอยู่ตลอดเวลา โทรศัพท์ไม่ห่างมือเลยค่ะ พอมีพี่อีกคนส่งข่าวว่าพี่ z ปลอดภัยแล้วนะ ผ่าตัดออกแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก เราก็โล่งใจค่ะ ไม่นานก็เห็นพี่ Z โพสต์ภาพในไอจี เราเองก็โล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก ตอนนั้นเราสองจิตสองใจมากค่ะ อยากไปเยี่ยมพี่เค้า เรานอนคิดอยู่หลายวันเลย จนรู้ว่าพี่เค้าอยู่ที่ไหน เราเลยตัดสินใจขับรถไปค่ะ กะว่าจะเข้าไปเยี่ยมด้วยตัวเอง แล้ววตอนนั้นคนนอกเข้าไปยากด้วย แต่วันนั้นไปถึงก็มีคนมาเยี่ยมพี่เค้าอยู่เยอะเลย ในใจเราตอนเห็นพี่เค้า คือน้ำตาไหล ฟีลมันแบบว่า รู้ว่าพี่เค้าปลอดภัยแล้วจริงๆ วันนั้นเราเลยยืนมองอยู่พักนึงแล้วถือของกลับมาที่รถค่ะ เราตั้งใจซื้อชาเขียวมัฉฉะกับอเมริกาโนไปเยี่ยมพี่เค้า สองเมนูนี้ เราชอบกินและจะเห็นพี่เค้าลงสตอรี่กินสองเมนูนี้บ่อย เรากะว่าจะให้พี่เค้าเลือกว่าพี่เค้าจะกินอะไร แล้วเราจะเลือกเอาอันที่พี่เค้าไม่กิน เพราะเรากินได้ทั้งหมด แต่กลายเป็นว่าชาเขียวและอเมริกาโน่สองแก้วนั้นเราได้กินเองคนเดียวทั้งสองแก้วเลยค่ะ ตลกร้ายสุดๆ 555 ตาแข็งขับรถกลับบ้านแบบไม่ง่วง ไม่ปรือเลยค่า 200 กว่ากิโลที่ขับรถกลับบ้าน ตอนนั้นเรามีความสุขที่รับรู้ว่าพี่เค้าปลอดภัยแล้ว แม้เราจะไม่ได้เดินเข้าไปหา ไปเยี่ยมถึงที่ หลังจากนั้นเราก็ติดตามข่าวมาตลอดค่ะ พี่เค้าก็เริ่มหายดีแล้วกลับไปทำงานชายแดนต่อ ติดตามข่าวมาเรื่อย พี่เค้าน่ารักเป็นที่รักของทุกคนไปหมดเลยค่ะ เราเองก็ดีใจ
แต่พอมาช่วงนี้ เรารู้สึกนึกถึงพี่เค้าอยู่เป็นช่วงๆ ใจหวิวอยู่ตลอด คิดอะไรบางอย่างถึงพี่เค้าอยู่ตลอด จริงๆก็คือคิดถึงพี่เค้าค่ะ แต่ไม่กล้าที่จะทักไปคุยด้วย แล้วพอตกมาวันนี้เราคิดถึงพี่เค้าหนักมาก เปิดดูรูปพี่เค้าที่เราเคยเซฟไว้แล้วมันร้องไห้ คิดว่าตัวเองทำไมไม่บอกพี่เค้าว่าเราชอบไปตรงๆ แล้วก็มานึกรู้สึกผิดด้วยค่ะว่าทำไมเราถึงทำแบบนั้นกับพี่เค้า
ทุกคนว่าเราควรบอกความจริงกับพี่เค้าดีไหมคะ หรือว่ายังไงดี ถ้าบอกไปแล้วมันจะโอเคไหม เพราะพี่เค้าเป็น LGBTQ+ การที่เราเป็นหญิงแล้วไปบอกชอบพี่เค้า มันจะดูน่าเกลียดไหมคะ เราอยากขอความเห็นของทุกๆคนเลยค่ะ ดุเราได้ แต่อย่าดุเยอะนะคะ ใจบางเป็นกระดาษทิชชู่555