บ่อยครั้งคนเรา มักจะมีงานทำ มีเรื่องประจำวันครอบครัว งาน ส่วนตัว ทำให้ ไม่ได้มีโอกาสไปสังสรรค์กับเพื่อนดีๆ ในอดีต ที่ยังพอจะติดต่อกันได้
เราคงนึกในใจว่า เขาก็อยู่ตรงนั้นแหล่ะ ซึ่ง บางคนก็อยู่นะ แต่บางคนไม่
วันก่อนผมไปเดินแถว โรงเรียนเก่า สมัยมัธยม เจอเพื่อน ม 1 ผมดีใจพอควร ตอนแรก แต่พอคุยๆไป เราก็ต้องยอมรับว่า เวลา ผ่านไป เพื่อนสมัยเด็ก ก็อาจไม่เหมือนเดิม ในหลายๆด้าน ตามหนทางของแต่ละคน ผมแยกจากเพื่อนแบบ ถ้ามีโอกาสค่อยว่ากันอีกที เพราะเขา ไม่ได้ติดต่อใครเลย ขายของอยุ่กับบ้าน
จนกระทั่ง ผมมีโอกาสได้เจอ น้องสาวเพื่อนคนนึง ปรากฎว่า เขาบอกว่า พ่อแม่ ตายไปหลายปีแล้ว เผอิญผมก็รู้จักพ่อแม่เขาด้วย และ ตัวเพื่อนม ก็ย้ายไป ตจว หากันไม่เจอแล้ว ครอบครัวบางครอบครัวก็ แยกย้ายไม่เจอกันอีกเลย
แถม ร้านอาหารแถวบ้าน ขายไม่ดี เขาปิดไปเมื่อปลายปี ร้านขายของทั้งเสื้อผ้า และ ร้านขายของอื่นๆ ทยอยกัน ปิดไป และ เมื่อ ซิมมือถือผม ดันเสีย การติดต่อกับ หลายๆคน เป็นไปไม่ได้เลย
มีเพื่อนคนนึง อยุ่ ตจว ไม่ไกล ประมาณ 100 กม เดินทางไปนะ ผมก็ไม่ไปหา โทรคุยกัน จนเบอร์เขาหายไป ตอนนี้ ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน เพราะเพื่อนคนนี้ทำงานด้วยกันตอนจบใหม่ๆ ที่แรกเลย รุ้แต่อยู่ อำเภอ อะไรเหอะๆๆ เอาละผมว่า จะไปอำเภอนั้น เคาะประตูถามทีละบ้านดีไหมน้อ ( บ้าบอดีแท้ )
หลายๆอย่าง พอขาดกันไป ผมก็อดนึกไม่ได้ว่า ไม่มีใคร รออยู่ตรงนั้นตลอดไปเหมือนเพลงนะ Right here waiting อะไรแบบนั้นน่ะ โดยเฉพาะ เมื่ออายุมันทวีขึ้นไป แม้รุ่นน้อง คนนึงในอดีตทำงานด้วยกัน ทราบข่าวก็ เสียชีวิตไปแล้ว
ถ้ายังมีเพื่อน ก็รักษากันไว้ให้ดีๆ อย่าไปคิดอะไรมาก ถ้าเขาดีพอนะ ก็คบๆกันไว้ เพราะ เพื่อนนี่ ไม่มีอะไหล่นะ ขาดกันแล้ว หาไม่ได้แล้วเพื่อนคนนั้น
วาสนา บางทีก็ยังพา บางคนมาเจอกัน แบบ บังเอิญ แต่ วาสนา มีวันหมดนะ เวรกรรม จะมาท้ายๆ อาวุโส ไม่ค่อยจะโอเค หรอกบอกตรงๆ ในชีวิตจริง
โลกสวยงาม ยามวัยหนุ่มสาวมากกว่าครับ ยิ่งคนมีภาะ ลูกเรียนหนังสือ ส่งเสีย แถม เจอ อินเตอร์ค่าเทอมเข้าไป อนุบาล กว่าจะ จบ ประถม ก็ต้องมีเยอะละ
เลี้ยงลูกก็เรื่องนึง เพื่อนเก่า ถ้ามีเวลา เยี่ยมเยียนกัน ก่อนจะหากันไม่เจอ หรือจากไปแบบ มารุ้ก็เสียดายนะครับ
ถ้ามีเพื่อนดีๆ มีเวลาก็ไปเยี่ยมกัน ก่อนจะสายนะ โดยเฉพาะ คนอายุ 40 ขึ้น
เราคงนึกในใจว่า เขาก็อยู่ตรงนั้นแหล่ะ ซึ่ง บางคนก็อยู่นะ แต่บางคนไม่
วันก่อนผมไปเดินแถว โรงเรียนเก่า สมัยมัธยม เจอเพื่อน ม 1 ผมดีใจพอควร ตอนแรก แต่พอคุยๆไป เราก็ต้องยอมรับว่า เวลา ผ่านไป เพื่อนสมัยเด็ก ก็อาจไม่เหมือนเดิม ในหลายๆด้าน ตามหนทางของแต่ละคน ผมแยกจากเพื่อนแบบ ถ้ามีโอกาสค่อยว่ากันอีกที เพราะเขา ไม่ได้ติดต่อใครเลย ขายของอยุ่กับบ้าน
จนกระทั่ง ผมมีโอกาสได้เจอ น้องสาวเพื่อนคนนึง ปรากฎว่า เขาบอกว่า พ่อแม่ ตายไปหลายปีแล้ว เผอิญผมก็รู้จักพ่อแม่เขาด้วย และ ตัวเพื่อนม ก็ย้ายไป ตจว หากันไม่เจอแล้ว ครอบครัวบางครอบครัวก็ แยกย้ายไม่เจอกันอีกเลย
แถม ร้านอาหารแถวบ้าน ขายไม่ดี เขาปิดไปเมื่อปลายปี ร้านขายของทั้งเสื้อผ้า และ ร้านขายของอื่นๆ ทยอยกัน ปิดไป และ เมื่อ ซิมมือถือผม ดันเสีย การติดต่อกับ หลายๆคน เป็นไปไม่ได้เลย
มีเพื่อนคนนึง อยุ่ ตจว ไม่ไกล ประมาณ 100 กม เดินทางไปนะ ผมก็ไม่ไปหา โทรคุยกัน จนเบอร์เขาหายไป ตอนนี้ ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน เพราะเพื่อนคนนี้ทำงานด้วยกันตอนจบใหม่ๆ ที่แรกเลย รุ้แต่อยู่ อำเภอ อะไรเหอะๆๆ เอาละผมว่า จะไปอำเภอนั้น เคาะประตูถามทีละบ้านดีไหมน้อ ( บ้าบอดีแท้ )
หลายๆอย่าง พอขาดกันไป ผมก็อดนึกไม่ได้ว่า ไม่มีใคร รออยู่ตรงนั้นตลอดไปเหมือนเพลงนะ Right here waiting อะไรแบบนั้นน่ะ โดยเฉพาะ เมื่ออายุมันทวีขึ้นไป แม้รุ่นน้อง คนนึงในอดีตทำงานด้วยกัน ทราบข่าวก็ เสียชีวิตไปแล้ว
ถ้ายังมีเพื่อน ก็รักษากันไว้ให้ดีๆ อย่าไปคิดอะไรมาก ถ้าเขาดีพอนะ ก็คบๆกันไว้ เพราะ เพื่อนนี่ ไม่มีอะไหล่นะ ขาดกันแล้ว หาไม่ได้แล้วเพื่อนคนนั้น
วาสนา บางทีก็ยังพา บางคนมาเจอกัน แบบ บังเอิญ แต่ วาสนา มีวันหมดนะ เวรกรรม จะมาท้ายๆ อาวุโส ไม่ค่อยจะโอเค หรอกบอกตรงๆ ในชีวิตจริง
โลกสวยงาม ยามวัยหนุ่มสาวมากกว่าครับ ยิ่งคนมีภาะ ลูกเรียนหนังสือ ส่งเสีย แถม เจอ อินเตอร์ค่าเทอมเข้าไป อนุบาล กว่าจะ จบ ประถม ก็ต้องมีเยอะละ
เลี้ยงลูกก็เรื่องนึง เพื่อนเก่า ถ้ามีเวลา เยี่ยมเยียนกัน ก่อนจะหากันไม่เจอ หรือจากไปแบบ มารุ้ก็เสียดายนะครับ