ก้าวเข้าสู่เดือน เมษายน ทีไรก็คิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาด้วยกัน ตอนนั้นเองที่รู้สึกว่าตัวเองนั้นชอบเดือนเมษายนมากแค่ไหนและตื่นเต้นและตั้งตารอเดือนนี้ เพราะเป็นการเปลี่ยนผ่านระหว่างการเลื่อนชั้นการเรียนและการเริ่มต้นใหม่ของการเรียนและวัยที่โตขึ้น
ย้อนกลับไปในอดีต เดือนเมษายนของทุกปีมักจะมีเด็กในวัยรุ่นเดียวกันชวนกันไปเรียนพิเศษที่เชียงใหม่ สมัยนั้นปี 2551 การหาความรู้ใหม่ที่เชียงใหม่ถือว่าเป็นที่โก้หรูมาก ไม่ว่าจะได้เช่าหอพักและซื้อของเข้าหอ เหมือนกับการเริ่มใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นได้เต็มที่ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม ฉันมีภูมิลำเนาอยู่ลำพูน ซึ่งตัวเมืองห่างจากที่อยู่นั้นโดยประมาณ 100 กิโล อยู่ในตำบลที่สุดท้ายของอำเภอ หมู่บ้านสุดท้ายของอีกอำเภอ และเป็นหมู่บ้านแรกของอีกอำเภอ โดย 4 อำเภอมาตัดกันตรงเส้นแบ่งนั้นพอดี เรียกว่าโชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ เราอยู่ในอำเภอที่ไม่สามารถไปใช้สิทธิ์บางอย่างหรือบริการของรัฐได้เลย ทั้งการศึกษา การขนส่ง แม้กระทั่งการรักษาโรงบาลรัฐในตัวอำเภอ ซึ่งหากเราต้องใช้บริการโรงบาลต้องวิ่งไปรักษาอีกอำเภอที่อยู่ใกล้เคียงกัน หรือ เราอยากจะเปิดบัญชีธนาคารก็ไปใช้ของอีกอำเภอหนึ่งที่ธนาคารอยู่ใกล้เรามากกว่า มันอาจจะเป็นความสุขปนทุกข์ที่เราเองก็เลือกไม่ได้เช่นกัน
ใกล้เข้าวันสงการณ์ ที่บ้านจะเริ่มกันตั้งแต่วันที่ 13 ยาวไปจนถึง วันที่ 16 วันสุดท้ายของทุกปี ประเพณีของบ้านเราจะเน้นวันสุดท้ายคือวันที่ 16 จะมีการตั้งขบวนแห่ หรือมีกิจกรรมทางวัดก็จะนิยมทำวันนั้นเช่นกัน การรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่(ผู้ใหญ่ในที่นี่คือคนเฒ่าคนแก่แถวบ้านชอบเรียกผู้ใหญ่ไปเลย) ชาวบ้านจะเน้นของฝากมากว่าเงินตรา หรือใช้ของวนเวียนกันไปภายในหมู่บ้าน เช่นหอมแดงกระเทียมนี่จะขาดไม่ได้เลยเด็ดขาด ต่อมาก็จะเป็นข้าวเกียบสีรุ้งที่ผลิตมาเอง ข้าวควบ ข้าวแคบ ตามฐานนะของเรา ผู้ใหญ่ก็จะอวยพรให้เราด้วยการนำขนมจ๊อกหรือ ขนมเทียนมาเสริฟถือว่าเป็นการเสร็จพิธีบ้านหลังนั้นๆ ทุกบ้านก็จะทำเหมือนกันหมดลูกหลานคนในหมู่บ้านก็อ้วนพีสมบูรณ์กันทุกคน
ในสมัยของฉันก่อนวันสงกรานต์ แฟชั่นยอดฮิตติดเทรนตอนนั้น คือรองเท้าแก้ว ขีดเส้นใต้รองเท้าแก้วคือมันไม่ใช่แก้ว มันคือรองเท้าพลาสติกใสเหมือนแก้ว แบบคีบ ดังมากเชียงใหม่-ลำพูนหาซื้อก็ไม่มี ใครมีไว้ครอบครองคือผู้นำแฟชั่นใส่ตอนเล่นสงกรานต์คือโดนเด่นโดนน้ำสาดฉ่ำแย่งซีนสุด ต่อมาคือรองเท้าหัวแหลมส้นจิก ไฮแฟชั่นสุด และเปิดโลกฉันสุดๆ ออกงานสังคมหรืองานฤดูหนาวจะฮิตใส่กัน โดยใส่มันไม่ได้เข้ากับเสื้อผ้า หรือทรงผม แต่ขอแค่ได้ใส่ก็พออย่างอื่นว่ากันทีหลัง
แฟชั่นต่อมาที่ชอบ ใส่กันตอนสงกรานต์ คือ ลวดดัดฟันแฟชั่น กึ่งเหล็กดัดแต่ใช้มัดเหล็กเส้นเล็กๆผูกติดกันเหมือนเราดัดฟันจริงๆ แม้ตอนใส่จะลำบากขนาดไหนแต่มันก็คุ้มเพราะเรากลายเป็นคนนำแฟชั่นมาในยุคนนั้น ที่สำคัญมีขายที่เดียวคือเซ็นทรัลกาดสวนแก้ว
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพความทรงจำที่มีต่อ เดือนเมษายน ทุกอย่างมักจะเกิดในช่วงเดือนนี้ มันสนุกสุดๆไปเลย
#ความทรงจำไม่อาจลืม #พิมผิดหรือพิมถูกต้องขออภัย
ดอกลมแล้งมักบานในเดือนเมษา
ย้อนกลับไปในอดีต เดือนเมษายนของทุกปีมักจะมีเด็กในวัยรุ่นเดียวกันชวนกันไปเรียนพิเศษที่เชียงใหม่ สมัยนั้นปี 2551 การหาความรู้ใหม่ที่เชียงใหม่ถือว่าเป็นที่โก้หรูมาก ไม่ว่าจะได้เช่าหอพักและซื้อของเข้าหอ เหมือนกับการเริ่มใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นได้เต็มที่ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม ฉันมีภูมิลำเนาอยู่ลำพูน ซึ่งตัวเมืองห่างจากที่อยู่นั้นโดยประมาณ 100 กิโล อยู่ในตำบลที่สุดท้ายของอำเภอ หมู่บ้านสุดท้ายของอีกอำเภอ และเป็นหมู่บ้านแรกของอีกอำเภอ โดย 4 อำเภอมาตัดกันตรงเส้นแบ่งนั้นพอดี เรียกว่าโชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ เราอยู่ในอำเภอที่ไม่สามารถไปใช้สิทธิ์บางอย่างหรือบริการของรัฐได้เลย ทั้งการศึกษา การขนส่ง แม้กระทั่งการรักษาโรงบาลรัฐในตัวอำเภอ ซึ่งหากเราต้องใช้บริการโรงบาลต้องวิ่งไปรักษาอีกอำเภอที่อยู่ใกล้เคียงกัน หรือ เราอยากจะเปิดบัญชีธนาคารก็ไปใช้ของอีกอำเภอหนึ่งที่ธนาคารอยู่ใกล้เรามากกว่า มันอาจจะเป็นความสุขปนทุกข์ที่เราเองก็เลือกไม่ได้เช่นกัน
ใกล้เข้าวันสงการณ์ ที่บ้านจะเริ่มกันตั้งแต่วันที่ 13 ยาวไปจนถึง วันที่ 16 วันสุดท้ายของทุกปี ประเพณีของบ้านเราจะเน้นวันสุดท้ายคือวันที่ 16 จะมีการตั้งขบวนแห่ หรือมีกิจกรรมทางวัดก็จะนิยมทำวันนั้นเช่นกัน การรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่(ผู้ใหญ่ในที่นี่คือคนเฒ่าคนแก่แถวบ้านชอบเรียกผู้ใหญ่ไปเลย) ชาวบ้านจะเน้นของฝากมากว่าเงินตรา หรือใช้ของวนเวียนกันไปภายในหมู่บ้าน เช่นหอมแดงกระเทียมนี่จะขาดไม่ได้เลยเด็ดขาด ต่อมาก็จะเป็นข้าวเกียบสีรุ้งที่ผลิตมาเอง ข้าวควบ ข้าวแคบ ตามฐานนะของเรา ผู้ใหญ่ก็จะอวยพรให้เราด้วยการนำขนมจ๊อกหรือ ขนมเทียนมาเสริฟถือว่าเป็นการเสร็จพิธีบ้านหลังนั้นๆ ทุกบ้านก็จะทำเหมือนกันหมดลูกหลานคนในหมู่บ้านก็อ้วนพีสมบูรณ์กันทุกคน
ในสมัยของฉันก่อนวันสงกรานต์ แฟชั่นยอดฮิตติดเทรนตอนนั้น คือรองเท้าแก้ว ขีดเส้นใต้รองเท้าแก้วคือมันไม่ใช่แก้ว มันคือรองเท้าพลาสติกใสเหมือนแก้ว แบบคีบ ดังมากเชียงใหม่-ลำพูนหาซื้อก็ไม่มี ใครมีไว้ครอบครองคือผู้นำแฟชั่นใส่ตอนเล่นสงกรานต์คือโดนเด่นโดนน้ำสาดฉ่ำแย่งซีนสุด ต่อมาคือรองเท้าหัวแหลมส้นจิก ไฮแฟชั่นสุด และเปิดโลกฉันสุดๆ ออกงานสังคมหรืองานฤดูหนาวจะฮิตใส่กัน โดยใส่มันไม่ได้เข้ากับเสื้อผ้า หรือทรงผม แต่ขอแค่ได้ใส่ก็พออย่างอื่นว่ากันทีหลัง
แฟชั่นต่อมาที่ชอบ ใส่กันตอนสงกรานต์ คือ ลวดดัดฟันแฟชั่น กึ่งเหล็กดัดแต่ใช้มัดเหล็กเส้นเล็กๆผูกติดกันเหมือนเราดัดฟันจริงๆ แม้ตอนใส่จะลำบากขนาดไหนแต่มันก็คุ้มเพราะเรากลายเป็นคนนำแฟชั่นมาในยุคนนั้น ที่สำคัญมีขายที่เดียวคือเซ็นทรัลกาดสวนแก้ว
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพความทรงจำที่มีต่อ เดือนเมษายน ทุกอย่างมักจะเกิดในช่วงเดือนนี้ มันสนุกสุดๆไปเลย
#ความทรงจำไม่อาจลืม #พิมผิดหรือพิมถูกต้องขออภัย