ความรักของผู้ชายออฟฟิศธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ภาค2

หลังจากวันนั้น
ชีวิตผมก็ไม่ได้เปลี่ยนแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ
ยังเป็นผู้ชายออฟฟิศคนเดิม
ตื่นเช้า ฝ่ารถติด นั่งโต๊ะเดิม
แต่สิ่งที่ต่างออกไป
คือผมเริ่ม “รู้ตัว” มากขึ้น
รู้ตัวเวลานั่งหลังค่อม
รู้ตัวเวลาปวดตึง
รู้ตัวว่าเมื่อไหร่ควรลุก
และรู้ตัวทุกครั้ง…
ที่สายตาผมเผลอมองไปที่โต๊ะเธอ
มีวันหนึ่ง
ผมเผลอบ่นเรื่องงานเสียงดังเกินไป
เธอเงยหน้าขึ้นมา
ไม่ปลอบ ไม่ให้กำลังใจแบบคำสวย ๆ
แค่พูดเบา ๆ ว่า
“เดี๋ยวพี่ลองหายใจลึก ๆ ก่อนนะ”
เธอทำมือเป็นจังหวะ
เข้า…ออก…
เหมือนกลัวผมจะลืมวิธีหายใจไปแล้ว
ผมทำตาม
แล้วก็แปลกใจ
ที่อกมันโล่งขึ้นจริง ๆ
ช่วงพักเที่ยง
เราเริ่มเดินออกไปกินข้าวไกลขึ้น
ไม่ใช่เพราะร้านอร่อยกว่า
แต่เพราะ “ได้เดิน”
เธอจะเดินช้ากว่าผมนิดหนึ่ง
เหมือนตั้งใจให้จังหวะมันพอดีกัน
บางวันผมแกล้งเดินช้า
บางวันเธอแกล้งเดินเร็ว
แล้วก็หัวเราะกันเรื่องไร้สาระ
เหมือนคนสนิท
ทั้งที่ไม่เคยตกลงว่าเป็นอะไรกัน
มีครั้งหนึ่ง
ผมกลับมาปวดคออีก
เพราะนั่งทำโปรเจกต์จนลืมเวลา
เธอเห็นผมเอามือกดต้นคอ
ก็แค่พูดว่า
“พี่ไปดูแลตัวเองหน่อยเถอะ
หนูไม่อยากเห็นพี่ฝืนอีกแล้ว”
ประโยคนั้น
ไม่ได้มีคำว่าห่วง
แต่ผมกลับได้ยินมันชัดกว่าคำไหน ๆ
วันศุกร์เย็น
ผมชวนเธอไปเดินบิ๊กซีราชดำริ
อ้างว่าจะไปซื้อของ
จริง ๆ คืออยากเดินด้วยกันเฉย ๆ
ระหว่างที่ผมแวะไปคลินิกตามนัด
เธอนั่งรอที่ร้านกาแฟใกล้ ๆ
ไม่ได้ถามว่าผมทำอะไร
ไม่ได้ซัก
แค่นั่งรอ
ตอนผมออกมา
เธอยื่นแก้วน้ำมาให้
เหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่สำหรับผม
มันไม่ธรรมดาเลย
คืนนั้น
ตอนขับรถกลับบ้าน
ผมรู้สึกว่าหลังไม่ตึง
คอไม่หนัก
แต่หัวใจกลับอุ่นแปลก ๆ
ผมเริ่มเข้าใจว่า
บางคนไม่ได้เข้ามาเพื่อเปลี่ยนชีวิตเรา
แต่เข้ามาเพื่อเตือนว่า
เราไม่ควรใจร้ายกับตัวเองขนาดนั้น
จนถึงวันนี้
เรายังไม่ได้ใช้คำว่าแฟน
ยังไม่มีรูปคู่
ไม่มีการเปิดตัว
มีแค่ความใส่ใจเล็ก ๆ
ที่เกิดขึ้นทุกวัน
และทุกครั้งที่ผมยืดหลังตรง
ผมจะนึกถึงเธอ
ทุกครั้งที่เธอลุกไปพักสายตา
เธอก็จะยิ้มมาเหมือนกัน
บางที…
ความรักของผู้ชายออฟฟิศธรรมดา ๆ
อาจไม่ได้เริ่มจากการจีบ
แต่เริ่มจากการที่ใครบางคน
ไม่อยากเห็นเรา “ปวด” อีกต่อไป
ถ้าเรื่องนี้ยังพอมีคนอยากอ่าน
เดี๋ยวผมจะมาเล่าต่อครับ
เพราะบางอย่าง
มันกำลังค่อย ๆ ชัดขึ้น
ช้าพอ ๆ กับการรักษาออฟฟิศซินโดรม
แต่มั่นคงไม่แพ้กันเลย 🙂
#ผู้ชายหลังเลิกงาน#