คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 24
- อะไรเป็นสาเหตุให้เลือกแบก
แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ลำบากเลี้ยงลูก 2 คน ส่งลูกเรียนจนจบป.ตรีโดยไม่ต้องกู้กยศ.ทั้งที่ตัวเองจบแค่ ป.4 อยู่กันมาตั้งแต่เด็กร่วมหัวจมท้ายลำบากด้วยกันมาก็เลยยินดีแบก
- ลำบากอย่างไรบ้าง
ทำงานมาตั้งแต่ 8 ขวบ พอโตเลือกเรียนคณะที่ไม่ชอบที่สุดแต่ไม่มีวันตกงานและได้เงินเร็วที่สุดเพื่อที่จะไม่ต้องขอเงินที่บ้านใช้อีก เงินเดือนไม่เยอะแต่ก็ค่อยๆเก็บ พอเริ่มจะเก็บได้ก็เอาไปใช้หนี้ที่แม่เอามาหมุนร้านอาหารบ้าง ให้พี่ชายเปิดร้านเกมส์บ้าง สุดท้ายก็เอาไปซื้อบ้านให้อยู่ ตอนนี้ผ่อนหมดแล้วแต่ก็ยังดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้านและให้รายเดือนทุกเดือน บางปีมีให้เงินก้อนบ้าง ให้ทองบ้าง ไปเที่ยวบ้าง
- หลุดพ้นได้อย่างไร
ฟางเส้นสุดท้ายอยู่ที่แม่ขอเงินไปให้พี่เอาไปเปิดร้านเกมส์ เราเลยตัดใจว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะช่วย หลังจากนั้นเราตั้งกฎเลย
1. เราให้เงินตายตัวทุกเดือน ไม่มีขอเพิ่ม บริหารเอาเอง เพราะเราดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน เราถือเงิน เราเป็นใหญ่ ถ้าเริ่มบ่นหรือด่าคือวางหูหรือเดินหนี ไม่มีมานั่งฟัง แล้วเค้าจะปรับตัวได้เอง
2. ไม่ให้ใครยืมเงิน ไม่ว่าเหตุผลจะคืออะไร
3. เลิกแคร์คนอื่น เราไม่สนใจคนที่ไม่ได้หาให้เรากิน
4. ตัดญาติทั้งหมด ถ้าร้อยวันพันปีไม่เคยติดต่อ ไม่เคยมีบุญคุณต่อกัน พอลืมตาอ้าปากได้แล้วติดต่อมาแปลว่า 99%เรื่องเงิน 1%อยากรู้เรื่องของเราเอาไปนินทา ญาติแบบนี้ไม่ต้องมี
5. ไม่มีลูก คนปกติแค่ทำงานเลี้ยงตัวเองก็ยากแล้ว ถ้าจะต้องให้มาเลี้ยง 3 generation ให้ได้ดีพร้อมกันมันยาก มีลูกก็ใช่ว่าเค้าจะเลี้ยง เด็กสมัยนี้โตมาเอาตัวรอดไม่ต้องเดือดร้อนพ่อแม่ก็เก่งแล้ว เค้าก็ต้องมีครอบครัวที่ต้องดูแลเหมือนกัน ทำงาน เก็บเงิน วางแผนเกษียณ จองบ้านพักคนชราหรือจ้างคนดูแลก็ว่าไป ไม่อยากให้ลูกมานั่งพิมพ์กระทู้แบบนี้ ให้มันจบที่รุ่นเรา
- อะไรคือสิ่งตอบแทนของการแบกของคุณ
ทางตรง ความรู้สึกสบายใจ ไม่มีความรู้สึกว่าติดค้างอะไรอีก เพราะเราทำเต็มที่แล้ว ทำดีที่สุดแล้ว
ทางอ้อม (อันนี้คิดไปเอง) มีครอบครัวที่ดี สามีรักและซัพพอร์ตทุกอย่าง ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ชีวิตไม่ขัดสน ไม่มีหนี้สิน ไม่ต้องลำบากหาเช้ากินค่ำ จะทำอะไรก็มีคนช่วยเหลือ
แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ลำบากเลี้ยงลูก 2 คน ส่งลูกเรียนจนจบป.ตรีโดยไม่ต้องกู้กยศ.ทั้งที่ตัวเองจบแค่ ป.4 อยู่กันมาตั้งแต่เด็กร่วมหัวจมท้ายลำบากด้วยกันมาก็เลยยินดีแบก
- ลำบากอย่างไรบ้าง
ทำงานมาตั้งแต่ 8 ขวบ พอโตเลือกเรียนคณะที่ไม่ชอบที่สุดแต่ไม่มีวันตกงานและได้เงินเร็วที่สุดเพื่อที่จะไม่ต้องขอเงินที่บ้านใช้อีก เงินเดือนไม่เยอะแต่ก็ค่อยๆเก็บ พอเริ่มจะเก็บได้ก็เอาไปใช้หนี้ที่แม่เอามาหมุนร้านอาหารบ้าง ให้พี่ชายเปิดร้านเกมส์บ้าง สุดท้ายก็เอาไปซื้อบ้านให้อยู่ ตอนนี้ผ่อนหมดแล้วแต่ก็ยังดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้านและให้รายเดือนทุกเดือน บางปีมีให้เงินก้อนบ้าง ให้ทองบ้าง ไปเที่ยวบ้าง
- หลุดพ้นได้อย่างไร
ฟางเส้นสุดท้ายอยู่ที่แม่ขอเงินไปให้พี่เอาไปเปิดร้านเกมส์ เราเลยตัดใจว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะช่วย หลังจากนั้นเราตั้งกฎเลย
1. เราให้เงินตายตัวทุกเดือน ไม่มีขอเพิ่ม บริหารเอาเอง เพราะเราดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน เราถือเงิน เราเป็นใหญ่ ถ้าเริ่มบ่นหรือด่าคือวางหูหรือเดินหนี ไม่มีมานั่งฟัง แล้วเค้าจะปรับตัวได้เอง
2. ไม่ให้ใครยืมเงิน ไม่ว่าเหตุผลจะคืออะไร
3. เลิกแคร์คนอื่น เราไม่สนใจคนที่ไม่ได้หาให้เรากิน
4. ตัดญาติทั้งหมด ถ้าร้อยวันพันปีไม่เคยติดต่อ ไม่เคยมีบุญคุณต่อกัน พอลืมตาอ้าปากได้แล้วติดต่อมาแปลว่า 99%เรื่องเงิน 1%อยากรู้เรื่องของเราเอาไปนินทา ญาติแบบนี้ไม่ต้องมี
5. ไม่มีลูก คนปกติแค่ทำงานเลี้ยงตัวเองก็ยากแล้ว ถ้าจะต้องให้มาเลี้ยง 3 generation ให้ได้ดีพร้อมกันมันยาก มีลูกก็ใช่ว่าเค้าจะเลี้ยง เด็กสมัยนี้โตมาเอาตัวรอดไม่ต้องเดือดร้อนพ่อแม่ก็เก่งแล้ว เค้าก็ต้องมีครอบครัวที่ต้องดูแลเหมือนกัน ทำงาน เก็บเงิน วางแผนเกษียณ จองบ้านพักคนชราหรือจ้างคนดูแลก็ว่าไป ไม่อยากให้ลูกมานั่งพิมพ์กระทู้แบบนี้ ให้มันจบที่รุ่นเรา
- อะไรคือสิ่งตอบแทนของการแบกของคุณ
ทางตรง ความรู้สึกสบายใจ ไม่มีความรู้สึกว่าติดค้างอะไรอีก เพราะเราทำเต็มที่แล้ว ทำดีที่สุดแล้ว
ทางอ้อม (อันนี้คิดไปเอง) มีครอบครัวที่ดี สามีรักและซัพพอร์ตทุกอย่าง ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ชีวิตไม่ขัดสน ไม่มีหนี้สิน ไม่ต้องลำบากหาเช้ากินค่ำ จะทำอะไรก็มีคนช่วยเหลือ
แสดงความคิดเห็น
มีใคร "เดอะแบก" จนชีวิตตัวเองเจริญรุ่งเรืองบ้างไหมคะ มาแชร์หน่อย?
รู้จักหลายคนมากๆ
ส่วนใหญ่คนที่เป็น "เดอะแบก" ที่มีแต่คนชมปนเห็นใจในความยากลำบาก
ซึ่งมักจะมีจุดร่วมกันคือ
- แบกปัญหาที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ
- ทำงานหัวหดก้นขวิด หาเงินได้เยอะ แต่ตัวเองไม่ได้ใช้เลย
- มีความทุกข์ทรมานตลอดเวลาที่มีชีวิตอยู่
- กว่าจะหมดภาระก็ตอนแก่ไป ซึ่งตัวเองก็ไม่มีใครดูแลต่อ ต้องอยู่อย่างอนาถาจนวันสุดท้าย
น้อยมากจริงๆ ที่จะหลุดจากตรงนี้ไปได้แล้วมีชีวิตเจริญรุ่งเรือง
เลยอยากมาฟังประสบการณ์คนเหล่านั้นค่ะ
- อะไรเป็นสาเหตุให้เลือกแบก
- ลำบากอย่างไรบ้าง
- หลุดพ้นได้อย่างไร
- อะไรคือสิ่งตอบแทนของการแบกของคุณ
ขอบคุณที่มาแชร์ให้ฟังค่ะ