เด็กม.ปลาย ไม่มีเพื่อนคบในห้องควรทำไงดี?

​สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กอายุ 16 ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ม.4 ปกติเราจะเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว ตอนประถมเราก็มีเพื่อน สนุกสนานตามวัย ​พอเราเริ่มโตขึ้นมัธยม ก็ต้องย้ายมาเรียนในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ และเหมือนมาหาเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ ปกติเราเป็นคนเรียนค่อนข้างเก่งเมื่อตอนเด็กแทบจะเก่งสุดในห้อง แบบที่1เลย เราเลยมาเรียนห้องพิเศษเป็นห้องmep ตอนแรกมันก็มีเหนื่อยบ้างเรื่องเรียน เพราะพอมาเรียนแบบเข้มข้นจริงๆเราก็ไม่ใช่คนเก่งขนาดนั้น แต่เราก็ประคองตัวเองไปเรื่อยๆ ​สอบผ่านเกรดก็ดี ส่วนเรื่องเพื่อนน่ะช่วงแรกๆเราอาจจะเงียบ จนเงียบมากๆแทบไม่มีใครคุยด้วย แต่ส่วนตัวเราก็ไม่ได้รู้สึกเครียดหรือวิตกกังวลอะไรนะก็ชิลๆไป ​แต่พอผ่านไปไม่ถึงเทอม เรากลับมีเพื่อนสนิทที่รู้สึกสบายใจ สนิทใจมากๆและผ่านมาสักพักอีกเราเริ่มมีเพื่อนกลุ่มใหญ่ขึ้น พอเริ่มสนิทเราก็เป็นคนที่เฮฮา ตลกมาก เหมือนเป็นคนที่แบบดีดสุดในกลุ่ม จากที่ไม่พูดเลย สรุปม.ต้นก็ผ่านไปได้ด้วยดี แบบมีความสุข ส่วนม.ปลายเราก็ได้เข้าห้องพิเศษวิทย์คณิต แต่พอขึ้นม.ปลายตอนนี้ เราอาจจะมีความคิดวิตกกังวล มาก่อนนิดนึงว่า เราจะมีเพื่อนคบมั้ย มีเพื่อนสนิทมั้ยนู่นนี่นั่น แต่พอเปิดเรียนมาจริง เรากลับรู้สึกอาการพูดน้อยมันกลับมาอีกละ ตอนแรกๆแต่ละคนก็หาเพื่อนกัน เรามีโอกาสได้นั่งกลับเพื่อนกลุ่มนึง ตอนแรกเราเลือกมานั่งเอง จากคนไม่รู้จักกัน ส่วนเราก็พยายามจะคุยกับเค้าที่สุด พยายามทำอะไรที่คิดว่าจะเข้าสังคมได้ดีสุด แต่เรากลับรู้สึกเหมือนมันไม่คลิ๊กกัน จนเราเริ่มหวั่นๆในใจ เหมือนนั่งคิด เครียดตลอดว่า จะพูดอะไรยังไงดี บางวันเหมือนเงียบแดกทั้งวัน ไม่เอ่ยปากพูดกับเพื่อนข้างๆแม้แต่คำเดียวทั้งวัน มันรู้สึกอึดอัดเหมือนเครียดอะกลัวไม่มีเพื่อนคุยบลาๆๆ จนเวลาผ่านไปหมดเทอมนึง จนตอนนี้จะจบอีกเทอม เราก็ยังไม่ได้มีเพื่อนสนิทจริงๆ เราไม่รู้จะคุยกับใคร คือเรามีโอกาสได้ไปคุยกับเพื่อนคนอื่นๆในห้องอยู่ 2คน ซึ่งเรารู้สึกเราพูดกับเค้าได้เลยอะ ก็คือกล้าคุย และสบายใจ แต่แค่ตอนแรกเรามานั่งกับเพื่อนกลุ่มนี้เราก็เลยต้องนั่งไป แต่เรานั่งเงียบๆทั้งวัน แบบไม่พูดอะไรเลย นับวันยิ่งเหมือนอากาศ ละเค้าก็น่าจะคุยกันเองโดยที่ไม่เอาเราแล้ว ตอนนี้เวลาไปเที่ยวนั่งรถบัสก็ไม่รู้จะนั่งกับใครหรือเวลามีกิจกรรมไม่รู้จะไปนั่งกับใคร เหมือนเป็นปัญหาเด็กๆ แต่เด็กถ้าไม่มีเพื่อนก็เรื่องใหญ่นะ อยู่ยาก เพราะเหมือนไม่มีคนสนิทใจขนาดนั้น คือเราก็มีคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจอยู่นะคะ แต่เราก็เหมือนแบบยังไม่ได้ไปสนิทจนไปไหนมาไหนได้ เพราะแต่แรกไม่ได้อยู่กับเขา สงสัยเลือกผิดกลุ่มเอง มันก็คงมีบ้างคนที่เข้ากันได้และไม่เข้ากัน แต่เราก็ต้องเอาตัวเองไปอยู่กับคนที่สบายใจถูกมั้ยคะ เราคงต้องตีสนิทเขา แต่ก็รู้สึกว่ามันมีโอกาสสนิทกันได้ แต่เอาจริงตอนนี้เรามีเรื่องที่คิดหนักกว่านั้นคือ พ่อแม่เราพอจะรู้ว่าเราเป็นคนยังไง และยิ่งไปโรงเรียน ​ไม่มีเพื่อน เขาเลยกังวล จนตอนนี้เขาถามว่าอยากย้ายห้องไหม เราเลยเริ่มกลับมาคิดหนัก ถ้าช่วงแรกๆเราคิดหนักจนเครียด บางทีนั่งๆอยู่อยากร้องไห้ เรารู้สึกว่าเราคงป่วย เป็นแพนิคหรืออะไรสักอย่าง แต่พอมาเทอมสองช่วงนี้มา เราแค่คิดว่าจะทำไงได้ คงต้องทนๆและอยู่แบบนี้ให้ชิน จนเราเริ่มเอือมแล้ว และไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่พอตอนนี้เราเลยเริ่มกลับมาคิดว่าจริงๆตอนนี้เราไม่ได้มีความสุขอยู่เลย เรื่องเรียนเราเรียนกลางๆจนเริ่มต่ำแล้วเพราะมันโหดขึ้นเยอะ ​ควรทำยังไงดี ปัญหาหลักคือไม่กล้าย้ายห้องจริงๆค่ะ กว่าจะสอบมาได้มันเป็นห้องพิเศษ ถ้าออกคงรู้สึกผิดหวังในตัวเองมากๆและอาจจะเครียดกว่านี้อีกมั้ง เรารู้สึกเหมือนเรากำลังแบกหน้าตัวเองไว้ เราอยากเรียนห้องดีๆแบบเด็กหัวกะทิ แล้วมันจะได้ดีต่ออนาคตด้วย เราเป็นคนชอบเรียนมาแต่เด็ก เราไม่อยากรู้สึกผิดพลาดในชีวิต รู้สึกอายต่อคนอื่นพ่อแม่คงภูมิใจที่เราเก่ง แต่เขาคงอยากให้เราเอาตัวรอดในสังคมได้ไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งขอแค่มีความสุขก็พอ แต่เรารู้สึกเรารับไม่ค่อยได้เลยจริงถ้าเราย้ายออก ตอนนี้เราคิดหนักมาก หรือเราควรอยู่ไป หรือจะมีทางไหน สอบเทียบไปเลย ดีมั้ย ไม่รู้ว่าทำไงดีแล้ว เราควรจะอดทนอยู่และพยายามปรับปรุงตัวเองเพื่ออนาคตแต่มันอาจจะไม่ค่อยมีความสุข ดูฝืนๆ เรื่องเรียนหนักแค่ไหนทนได้แต่ถ้าไม่มีเพื่อนมันเศร้านะ ไม่มีคนคอยให้ถาม พึ่งพา หรือเราจะยอมย้ายออกไปห้องปกติ เอาแค่มีความสุขใช้ชีวิตอยู่ได้แบบไม่เครียดทุกวันแบบนี้ ถ้าเป็นทุกคนจะทำไงดีคะ