มาแชร์เรื่องราวจุดตกต่ำของชีวิต ให้คนที่กำลังท้อกันครับ

สวัดดีครับวันนี้มาแชร์เรื่องราว ที่ผมเคยผ่านมาเป็นช่วงตกต่ำที่สุดในชีวิต ผมเป็นเด็กที่มีชีวิตสมบูรณ์แบบ เลยแหละครับ พ่อแม่มีการงานที่ดีมั่นคงทำ มีบ้านมีรถมีเงินให้ใช้ไม่เคยขาด ผมเป็นลูกคนโต พ่อแม่ตามใจแต่เด็กอยากได้อะไร คอมเล่นเกมซื้อให้หมด จนมาถึงช่วงม.6เดือนสุดท้ายก่อนรอ รับวุฒิพูดง่ายๆคือรอจบเฉยๆ ผมก็ติดมหาลัยแล้ว ก็ดูไม่มีอะไร วันนึงผมกลับบ้านปกติผมเห็นแม่ถือมืดยืนชี้หน้าพ่อ ผมงงทำอะไรไม่ถูก ด่ากันเสียงดังมาก แม่ร้องไห้ให้ผมเห็นเป็นครั้งแรก พ่อผมมีชู้ครับ หลังจากนั้นไม่นาน พ่อก็ขายบ้านขายรถ เอาเงินไปอยู่กับเมียใหม่ แม่ผมได้ลูกกับที่ดินน้ำท่วมกากๆปลูกอะไรไม่ได้ พอหน้าฝนน้ำก็ท่วมตายหมด และก็รถยนต์คันเก่า เราย้ายมาอยู่บ้านเช่า หลังจากนั้นผมเหมือนตายทั้งเป็น แม่รับภาระหนักมาก ค่าน้ำค่าไฟ ค่าเทอมน้อง น้องผมเรียนห้องApค่าใช้จ่ายเยอะมาก ค่าผ่อนโทรศัพท์ค่าเน็ต ไหนจะค่าผ่อนมอไซต์ ค่าเตรียมตัวเข้ามหาลัยผมอีก ปัญหามันยังสาแก่ใจไม่พออีก ผมโดนแฟนที่คบกันมา6ปีคบกันตั้งแต่ ม.1 นอกใจครับใจสล่ายตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาแสนดีมากไม่เคยมีเรื่องผู้ชายให้คิด เขาบอกว่าไปเรียนมหาลัยเจอคนเยอะแยะไปใช้ชีวิตเถอะ เราต่างบทบาทกันแล้วเพราะแฟนผมเขาทำงานไม่ได้เรียนต่อ ผมก็งงเรื่องแค่นี้นะบอกเลิก เขาบล็อกผมทุกช่องทางลบเฟสคนที่ผมรู้จักออกหมด แต่มันมีเฟสสำรองผมที่เขาลืมลบ ผมเขาไปเห็นเขากับผู้ชายอีกคนไปเที่ยวสงกานต์ด้วยกันกอดกันลงสตอรี่แบบแนบชิด ผมได้แต่ถามนานหรือยัง เลิกกันไป3วันแล้วไปกอดกันแบบนั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอกตั้งแต่ตอนไหนถามตัวเอง แล้ววันนั้นผมไม่มีสติเลยผมไป ขอปืนกับกระสุน 5นัดกับพี่ที่เป็นญาติ ผมขับรถจากสระบุรี ตี3ไปหนองจอกกรุงเทพเป็นร้อยโล คิดจะไปจบชีวิตเขาสอง ขับไปคนเดียวใกล้จะถึงที่หมาย แม่โทรมาร้องไห้เหมือนคนขาดสติ แม่รู้เรื่องแม่รู้ว่าเราจะไปทำอะไร ตอนนั้นได้สติรู้ตัวเอง นั่งคิดทำไปก็ไม่ได้อะไรหรอกฆ่าเขาตาย เขาตายก็จบแต่ความผิดมันจะติดตัวเราไปตลอดชีวิต เสียอนาคตตัวเองเขาไม่รักยังมีคนอื่นที่จะรัก ได้สติขึ้นมาร้องไห้ขับรถกลับบ้าน  แล้วความซวยจริงๆคือมันเป็นช่วงวันไหลสงกานต์ มันมีด่านตรวจค้นอาวุธ ผมโดนเต็มๆ ปืนเถื่อน1กระบอง กระสุน5นัด ไม่มีการยิงก่อเหตุ จำได้เลยตอนถูกจับส่งฝ่ายสอบสวน ตอนนั้นกลัวร้องไห้เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยยุ่งสายเสพติด ไม่เคยทำผิดอะไรเลยเป็นคนดีมาตลอด เขาบอกว่าจะส่งตัวไปศาลเด็ก2เดือนนะ ตอนนั้นอายุ17เพราะเข้าโรงเรียนก่อนอายุ  เข้าไปกลัวมากถูกส่งไปอยู่บ้าน เข้าไปโดนแกล้งสารพัด ตบหัวต่อยท้อง  เเล้วผมเป็นคนไม่ยอมคนผมสู้แต่ยิ่งสู้มันยิ่งแกล้ง จนทนไม่ไหวผมนอนอยู่มันจับผมดึงกางเกง จับอวัยวะผมชักเล่นตอนนั้นผม ลุกขึ้นซัดล้มไป2คน แล้วมันสู้ไม่ได้เพราะมันมีแต่ขี้ยาสู้แรงเราไม่ได้มันก็รุม โดนรุมกระทืบจนตกบรรได ไหปลาร้าหัก สภาพเหมือนโดนรถชน แผลเต็มตัว เลือดเต็มปากเลย ตอนเขาพาไปหาหมอร้องไห้ ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ คนด้วยกันทำกันได้ขนาดนี้เลยหรอ พวกที่รุมกระทืบผม5-6คนโดนย้าย แต่เพื่อนมันยังมีเหลืออยู่ผมพักอยู่โรงบาล เป็นเดือนอยู่มีเจ้าหน้าที่ดูแล จนกระดูกมันเริ่มเข้าที่แต่ยังไม่แข็งแรง พอกลับมารับโทษก็โดนเตะหน้า ล้มจนกระดูกเคลื่อนเลย คนที่เตะก็โดนผู้คุมฟาดไม่ยั้งเลย ผมคิดอยากจะตายเลยครับ แต่ไม่นานก็ก็ได้ประกันตัวน้ำตาไหล ไม่หยุดคิดว่าจะตายในนั้นแล้ว ชีวิตผมหลังจากนั้นเหมือนฟื้นคืนชีพ ฝาแฝดแม่ป่วยสามีเสียแล้ว ลูกก็ไปทำงานต่างประเทศไม่มีคนดูแลกิจการ แม่ผมก็ไปทำถูๆไถแต่รายได้ก็ดีกว่างานเก่า ชีวิตผมก็ดีๆขึ้นเรื่อยๆสภาพจิตใจก็เริ่มดีขึ้น ไปเรียนมหาลัยเจอสังคมใหม่ ได้แฟนใหม่การเงินก็เริ่มคล่องขึ้น ใครอ่านจบก็ขอบคุณนะครับ แค่อยากแชร์ให้ฟังอิอิ