หนูอยากระบายและถาม

หนูอายุ17 กำลังจะ18 หนูมีปัญหาทางครอบครัวค่ะ ค่อนข้างหนัก ถึงขั้นเคยปะทะกันมาแล้วกับแม่ คือแม่เป็นคนที่ชอบใช้คำพูดรุนแรง พูดกับหนู กูๆๆตลอด ตะโกนด่า ตั้งแต่ตี5ก็เคยมาแล้ว แก่บอกว่าหนูตื่นสาย,ไม่ช่วยทำงานบ้าน ไม่รู้จักหน้าที่ (ปกติหนูจะตื่นตี5 มาตากผ้าที่ซักเครื่องไว้แล้ว วันไหนมีจานให้ล้างก็ล้างก่อนไปโรงเรียน กลับมาจากโรงเรียนก็มาเก็บจาน เก็บผ้าที่ตาก บางวันก็กวาดบ้าน นึ่งข้าวเช้า-เย็นทุกวัน)คำด่าพวกนี้ค่อนข้างหยาบและเสียงดัง หนูได้ยินมาตั้งแต่ ป.1 จนตอนนี้หนูก็รู้สึกว่าตัวเองรับไม่ไหว ทุกครั้งที่ใครพูดหรือถามเรื่องแม่ หนูรู้สึกเหมือนตัวเองจะร้องไห้ตลอดแบบหยุดไม่อยู่ ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบร้องหนักมาก เหมือนมันพร้อมจะระเบิดออกมาตลอดเวลา(แต่หนูไม่เคยร้องต่อหน้าครอบครัวเลย) ทุกวันนี้หนูก็ไม่เคยพูดกับเขา ไม่เคยถามอะไรเลย หรือแม้แต่ขอตัง *หนูใช้ตังตัวเองที่เก็บจากเงินไปโรงเรียนที่คุณยายให้+เงินกยศที่ยืม*มันหนักขนาดที่แกเคยเอามือถือหนูทักไปด่าญาติ ในนามหนู เอาน้ำสาดหนูที่นอนอยู่ที่เปล จนตอนนี้หนูตัดสินใจว่าจะไม่เรียนมหาลัย และจะออกมาอยู่เอง ทำงานและค่อยเรียน ความรู้สึกหนูจริงๆคือหนูเหนื่อยกับคำพูดที่ออกมาจากปากคนที่เป็นแม่ และไม่เคยถูกปฎิบัติเหมือนลูก และคนที่จะผิดคือหนู หนู และหนูตลอด ทำอะไรคือ ผิด คำถามคือ หนูผิดไหม ผิดมากไหมและ หนูสมควรโดนแบบนี้ไหม ปล.หลายคนอาจมองว่า ไม่เห็นเป็นอะไรเลยเรื่องธรรมดา แต่หนูอยากบอกว่านี้แค่นิดเดียวและมันไม่สามารถบรรยายออกมาได้ ขนาดตอนนี้หนูพิมพ์ หนูยังร้องไห้ หนูเคยคิดนะว่าหนูควรตายไหม แต่หนูก็รู้สึกเสียดายเวลาที่อุตสาห์ใช้ชีวิตมา หนูไม่อยากพึ่งพาใคร ไม่อยากให้เขาส่งเสีย และไม่อยากยุ่งเกี่ยวใดๆต่อจากนี้ หนูเคยคิดนะว่าถ้าแม่ตาย หนูไม่มาเผาแก เพราะมันหนักมากจริงๆแต่หนูไมารู้จะสื่อมันออกมายังไง หนูเป็นชอบเรียนนะคะ หนูอยากเรียนแต่หนูคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้แลกกับการได้เรียน หนูตายดีกว่า หนูไม่ไหวแล้ว เคยมีคนพูดว่าเดี๋ยวก็จบ เดี๋ยวก็เรียนมหาลัยแล้ว แต่เขาไม่รู้ไงว่าสิ่งที่หนูเจอมันหนีไม่ได้ แค่ไปเรียนมหาลัยมันไม่ได้ช่วยให้ชีวิตหนูดีขึ้น  แกพยายามควบคุมชีวิตหนูทุกอย่าง “ต้องทำแบบนี้ที่กูสั่ง ต้องทำ กูใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำ” ประมาณนี้ หนูได้ยินและทำตามมาตลอดตั้งแต่เด็กๆแบบไม่เคยเถียงแต่ไม่เคยเต็มใจ เพราะมันไม่ใช่คำสอน มันคือคำด่า และดูถูกเสมอ