ไม่อยากเกิดอีก ไม่อยากมี ไม่อยากได้อะไรเลย อยากตาย อยากทำลายดวงวิญญาณตัวเอง

คิดแบบนี้ ตั้งแต่อยู่อนุบาล พยามยามฆ่าตัวตายมาตลอด รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยก เคยล้มหัวฟาดพื้นตอนประถม 4 ครั้ง กลายเป็นคนขี้หลงขี้ลืม เบลอๆ เอ๋อๆ ทำอะไรก็โง่ซ้ำซากผิดพลาดมาตลอด หัวช้า ตอนเรียนก็แย่ เข้าสังคมก็ยาก กลัวคน กลัวสถานที่ใหม่ๆ จนไม่กล้าออกไปไหน กลัวการเปลี่ยนแปลง รู้สึกตัวเองไม่ได้ดั่งใจซักอย่าง วิตกกังวลไปทุกเรื่องไม่อยากเอาอะไรซักอย่าง ตอนเด็กก็เคยสวดมนต์นั่งสมาธิตั้งแต่จำความได้จนขึ้นมหาลัยปร 2 เทอม2 ก็ล้มเลิก รู้สึกหมดพลัง เหนื่อยง่าย วันนึงตัดสินใจกินเครื่องดื่มชูกำลังไป 3 ขวด กาแฟกระป๋องแบบแรงๆ ไป 1 กระป๋อง ชาเข้มไปอีก 1 ถุง เพราะอยากหัวใจวายตาย จนรู้สึกแน่นหน้าอก จุก ไปหาหมอคลินิคหมอบอกไม่เป็นอะไรเลย หมอแนะนำไปพบจิตแพทย์  รักษาตัวตั้งแต่ปี 2563 จนถึงปัจจุบันหมอบอกหายจากซึมเศร้าแล้วแต่เป็น โรคจิตเภท (Schizophrenia)
กินยาเปลี่ยนยามา 4 - 5 แล้ว ปลายปี 2568 กะว่าจะเริ่มต้นใหม่ จนกระทั่งช่วงปีใหม่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวที่ต่างจังหวัด ซึ่งคนเยอะ  คนเต็มไปหมดรู้สึกอึดอัด จุก จนร้องไห้ หลังกลับจากเที่ยวก็รู้สึกอยากตายขึ้นมาอีก ตอนเด็กเคยใช้ผ้าขนหนูบ้าง เชือกบ้าง รัดคอตัวเองหลายครั้งครั้งละหลายๆรอบจนตัวสั่นหมดแรง ตอนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เพราะทำแล้วรู้สึกดีขึ้น หยุดร้องไห้ แต่นานๆไปเริ่มเอาไม่อยู่ จนต้องเอาปากมาปักๆๆหัวตัวเอง 4 - 5 รอบ เพราะความเจ็บปวดทำให้รู้สึกใจเย็นลง กรีดแขนตัวเองแล้วเอาไฮเตอร์ราด หรือบีบมะนาวใส่ เพื่อให้เจ็บเพราะทำให้หยุดร้องไห้  แต่ปัจจุบันไม่ทำแล้ว รู้สึกตัวเองทำอะไรก็ไม่สำเร็จซักอย่าง  เกลียดตัวเอง เกลียดกล้องถ่ายรูป กลัวกระจก เกลียดรูปถ่ายตัวเองเผาหมด ปีใหม่กะจะเริ่มต้นใหม่ แต่ก็กลับมาเหมือนเดิม ทำใบบริจาคร่างกายตัวเองมา 4 - 5 ปีแล้ว เพราะอยากตายแบบไม่ให้ครอบครัวต้องลำบากจัดงานศพให้ อยากตายแล้วไปไม่ต้องจัดงาน บริจาคร่างกายไปเลย เพราะไม่อยากให้ศพตัวเองเป็นภาระให้คนอื่นมาจัดงานให้ทีหลังไม่อยากให้ครอบครัวต้องเปลืองตังค์จัดงานให้ ตอนนี้มีน้องที่กำลังเรียนอยู่ปีสุดท้าย ไม่อยากให้ครอบครัวต้องเอาเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายให้กับศพตัวเอง อยากให้น้องจบก่อน ตอนนี้ก็อยู่แบบรอให้น้องๆเรียนจบ มีการงานที่ดี ถึงเวลานั้นก็คงตัดสินใจฆ่าตัวตาย เพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไม