โตมาไม่ได้อยากเกลียดพ่อ แต่การกระทำเขาทำให้เราแย่กับตัวเขามาก

ตั้งแต่เด็กนะจำความได้ พ่อเราเขาดุมากไม่ค่อยให้ไปเล่นกับเพื่อนลงโทษเราให้อยู่ในหลุมลึก พี่ชายเราก็เหมือนจะมีปมกับพ่อด้วย ตอนพี่เขาป่วยเขาไม่ดูเลยตอนไปโรงบาล พี่ร้องไห้ตอนเด็กเขารำคาญอุ้มพี่ไปวางใต้ต้นไม้ตอนกลางคืนแทนที่จะปลอบเด็ก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามเขาเป็นพ่อที่เรารู้สึกว่าเราโชคร้ายจัง เขาจะดุจะด่าทุกอย่างเราเล่าไม่หมดหรอก เรากับพี่ไปช่วยงานพ่อแม่ตลอดงานทำสวน แบบอยู่ๆก็โมโหเองคือขี้โมโหมากพออากาศร้อน เขาก็จะพูดหยาบใส่แม่และลูก จะเอาไม้ฟาดแม่บ้าง แต่นี่ไม่เคยเถียงเลยเงียบตลอด แม่ทนมาได้ไงไม่รู้ จะผลักเสาใส่หัวบ้าง ตอนเด็กโคตรกลัวพ่อเลย พอโตมาเราเกลียดเขามากไม่คุยกับเขาเลยพยายามเดินห่างหลบแม้จะอยู่บ้านเดียวกัน พี่ชายก็เคยจะฆ่าตัวตาย คือเขาพูดหยาบมากๆแทงใจลูกและเมียสุดๆ เราไม่รู้จะต้องทนกับคนๆนี้ไปอีกนานแค่ไหนค่ะ เราก็เป็นห่วงแม่ตอนนี้ก็ยังอยู่กับครอบครัว เราไม่ค่อยเล่าเรื่องครอบครัวให้ใครฟัง ขอมาระบายในนี้นะคะ