หนึ่งอากาารที่จิตไปยึดกิริยาจิต คือจิตเกิดหนึ่งขณะ

กระทู้สนทนา

อย่าไปจั๊กฮ่าวกับจิตเกิดดับ

จิตเกิดคือ ตัวจิตที่ไปยึดกิริยาจิตเท่านั้น ตัวจิตไปยึดอะไร ยึดรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส  นั่นคือ“จิตเกิด”

เมื่อภาวนา จึงเป็นการทำให้ “สภาวะเกิดนี้ดับไป” ให้ดับไปอย่างรวดเร็วไม่ให้ค้างอยู่นาน อันเป็นการหลง

ทำให้การเกิด กับการหลง กับการดับ เป็นขณะเดียวกัน คือ “การดับ”  การดับจึงคือ จิตที่ไม่เกิด

ทำอย่างนึ้ได้เป็น “เป้าหมายสติปัฐฐาน”

ไม่ต้องไปพร่ำพรรณาโวหารให้มากมาย

  ดับทันทีที่เกิด  นี่คือนิพพาน