จากลาวนาลี

ทิวาสิ้น ทินกร จากจรไป
ยามนี้ใจ ของเรา เหงาเหลือที่
คิดถึงคน จากลา วนาลี
ไปอยู่เมือง แสงสี ที่ตระการ

แสงตะเกียง สว่าง ต่างแสงไฟ
เสียงเรไร ดั่งดนตรี ที่ขับขาน
เธอคงลืม หมดสิ้น กลิ่นวันวาน
คนอยู่บ้าน ป่าดง เฝ้าหลงคอย