รักกันอยู่ดีๆ รู้สึกว่าอยู่คนเดียวได้ รู้สึกท้อขึ้นมา ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิด

เรามีรักทางไกลค่ะ   คบกันเข้าใจกันได้ดีมาตลอดค่ะ   แต่ด้วยหน้าที่การงานของแต่ละฝ่ายทำให้ต้องแยกกันอยู่  ด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างอยู่ได้ด้วยตัวเองด้วยดีเสมอมา  มันเป็นข้อดีค่ะ   ด้วยอายุด้วย  ปัญหาในการคบกันแทบไม่มีเลยค่ะ  
เรามีการคุยกันเรื่องอนาคตว่า ถ้าแต่งกันก็คงอยู่แบบนี้กันไปก่อน  ซึ่งคุยไปก็ไม่มีจุดหมายว่า เมื่อไรค่ะ   และมีคำถามต่อว่า ถ้ามีลูกละ  จะยังไงกันต่อ  มันไม่มีคำตอบที่จะพูดกันได้เต็มปากค่ะ  ไม่มีใครสามารถการันตรีว่า " เธอมาอยู่กับชั้นสิ  แล้วจะดี " ได้เลยค่ะ
ทุกอย่างเหมือนสะสมมาๆค่ะ  ตอนนี้ทำไมอยู่ดีๆ  เรากลับแอบคิดว่า จริงๆ เราไม่ต้องมีเค้าเราก็อยู่ได้ อยู่ได้ด้วยดีเสมอมาตลอด  ซึ่งเป็นมาอย่างงี้ตั้งแต่ต้น   ช่วงนี้การงานเรากำลังเข้มข้นค่ะ  เราเริ่มสร้างธุรกิจใหม่และภาระต่างๆให้ตัวเองค่ะ  บางทีเราเหนื่อยจนตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราเหมาะกับการมีชีวิตคู่จริงๆหรอ  เราต้องการอะไรกันแน่หลังจากนี้  มันเป็นคำถามที่วกวนอยู่ในหัวค่ะ