ส่วนใหญ่เวลาทำงาน หรือ ทำอะไร เราจะชอบโหมงานแบบมากๆ เหมือนไฟที่กำลังลุกเหมือนจะไม่ดับง่าย เราตื่นมาตื่นเต้นกับงานที่จะทำ(เราทำงานสายArtนะคะ) ทำงกๆแบบนั้น แต่มันเหมือนเป็นการสะสมว่าร่างกายเรามันเหนื่อยมากแค่ไหน แต่เรายังไม่อยากหยุด เพราะนอกจากทำงานหาเงินแล้ว ยังต้องทำในส่วนการเรียน หรือ งานที่คณะด้วย งานบ้านที่ปกติก็เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว แต่พอทำได้4-5วัน วันถัดมา เราตื่นมาพร้อมความรู้สึกที่..แบบค่อนข้างจะสิ้นหวังกับตัวเอง ไม่มีแรงทำไรเลย เหนื่อยมากๆ เราชอบเป็นแบบนี้ หนักสุดเลยเราต้องหยุดทำงาน2-3เดือน
เราเป็นคนที่ค่อนข้างหงุดหงิดง่ายมาก ส่วนใหญ่เราจะหงุดหงิดเรื่องที่บ้าน แม่กับพ่อชอบถกเถียงกันเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่ยอมแก้ที่กันและกัน เราที่ต้องนั่งฟังแบบนั้นทุกวัน เราเลยเหนื่อยที่ต้องมาได้ยินอะไรก็ไม่รู้ที่มันทำให้เรารู้สึกท้อแท้
เราเคยพยายามที่จะงดทำงานหนักแล้วแบ่งเวลาเป็นช่วงๆ ไม่อยากทรมานตัวเองมาก แต่ด้วยที่บ้านไม่ค่อยมี เราเลยต้องหาเอง บางครั้งก็หยุดไม่ได้ ต้องฝึน จนงานออกมาไม่ดี เราก็เลยยิ่งรู้สึกเศร้ามาก เป็นปัญหาเล็กๆ ที่มีมาตลอดสองปีที่ผ่านมา จนตอนนี้เราก็พยายามหาทางให้ตัวเองอยู่ เช่นหาของกินอร่อยๆ หรือ ทำสิ่งใหม่ๆ หาเวลาพักผ่อนย่อนใจ แต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ เอาไปเอามาเราเริ่มที่จะเบื่ออาหาร เบื่อที่จะกิน บางครั้งกินข้าววัน1แค่1มื้อ แล้วก็กินของจุ๊กจิ๊กนิดเดียว เรายิ่งเป็นคนผอม แบบรู้สึกน่ากลัวมากๆ
เลยอยากจะได้คำแนะนำเพิ่มเติมว่าเราควรจัดการกับตัวเองยังไงดี เรากังวลแค่เราจะไม่มีแรงใจ และ กาย ที่จะทำงานต่อ ตอนนี้ก็นั่งพิมพ์ไปคิดไป หาทางให้ตัวเอง หวังว่าตื่นเช้ามาพรุ่งนี้อารมณ์ของเราจะโอเคขึ้น เพราะการที่ได้พิมพ์ออกไปให้ใครไม่รู้อ่านอาจจะช่วยได้ ถ้าให้ไปคุยกับเพื่อนหรือครอบครัวเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว🙏
หมดไฟในเวลาที่ไม่ควร
เราเป็นคนที่ค่อนข้างหงุดหงิดง่ายมาก ส่วนใหญ่เราจะหงุดหงิดเรื่องที่บ้าน แม่กับพ่อชอบถกเถียงกันเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่ยอมแก้ที่กันและกัน เราที่ต้องนั่งฟังแบบนั้นทุกวัน เราเลยเหนื่อยที่ต้องมาได้ยินอะไรก็ไม่รู้ที่มันทำให้เรารู้สึกท้อแท้
เราเคยพยายามที่จะงดทำงานหนักแล้วแบ่งเวลาเป็นช่วงๆ ไม่อยากทรมานตัวเองมาก แต่ด้วยที่บ้านไม่ค่อยมี เราเลยต้องหาเอง บางครั้งก็หยุดไม่ได้ ต้องฝึน จนงานออกมาไม่ดี เราก็เลยยิ่งรู้สึกเศร้ามาก เป็นปัญหาเล็กๆ ที่มีมาตลอดสองปีที่ผ่านมา จนตอนนี้เราก็พยายามหาทางให้ตัวเองอยู่ เช่นหาของกินอร่อยๆ หรือ ทำสิ่งใหม่ๆ หาเวลาพักผ่อนย่อนใจ แต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ เอาไปเอามาเราเริ่มที่จะเบื่ออาหาร เบื่อที่จะกิน บางครั้งกินข้าววัน1แค่1มื้อ แล้วก็กินของจุ๊กจิ๊กนิดเดียว เรายิ่งเป็นคนผอม แบบรู้สึกน่ากลัวมากๆ
เลยอยากจะได้คำแนะนำเพิ่มเติมว่าเราควรจัดการกับตัวเองยังไงดี เรากังวลแค่เราจะไม่มีแรงใจ และ กาย ที่จะทำงานต่อ ตอนนี้ก็นั่งพิมพ์ไปคิดไป หาทางให้ตัวเอง หวังว่าตื่นเช้ามาพรุ่งนี้อารมณ์ของเราจะโอเคขึ้น เพราะการที่ได้พิมพ์ออกไปให้ใครไม่รู้อ่านอาจจะช่วยได้ ถ้าให้ไปคุยกับเพื่อนหรือครอบครัวเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว🙏