เราแต่งนิยายเองครั้งแรกค่ะ แต่ว่าจะลบเพราะมันไปต่อแล้วไม่สนุก แต่เสียดายเลยขอลงที่นี่ไว้นะคะ

ชื่อเรื่อง: เล่นไม่รู้กาลเทศะ ช่วงเย็นที่ท้องฟ้าปิดมิด เหนือเนินเขาห่างหมู่บ้านประมาณกิโลเศษ มีบ้านไม้สักเก่าสองชั้นตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ กิ่งก้านบดบังแสงจันทร์จนมืดครึ้ม ชาวบ้านหลีกเลี่ยงที่นี่ม

แต่งโดยใช้ chatgpt ช่วยนะครับ ฝนตกโปรยปรายเหนือท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องดังสะเทือนราวกับคำเตือนจากสวรรค์ ผมกำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ... คนที่หัวใจผูกพัน เพื่อน ๆ ของเธออยู่รายรอบ เสียงหัวเราะเจือไป

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ผมยืนอยู่ชั้นล่างของบ้าน ผมเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่งโยกไหวเบา ๆ ราวกับมีใครบางคนนั่งอยู่ แม้มองไม่เห็นร่างของท่าน แต่ในใจผมกลับรู้สึกเหมือนพ่อที่จากไปแล้วได้กลับมาเยี่ยมบ้านอีกครั้ง ผมจึงย

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครไม่ใช่สีครามอีกต่อไป แต่มันถูกแทนที่ด้วย "รอยร้าว" ขนาดมหึมาที่ขึงพาดผ่านก้อนเมฆ ราวกับกระจกที่กำลังจะแตกออก เสียงประกาศที่ดังมาจากความว่างเปล่าเย็นเยียบเสียดแทงเข้า

http://pantip.com/topic/30404397 บทที่ 6 ........................ บทที่ 7 แสงไฟสีขาวจากโคมแขวนเพดานตรงกลางห้องสาดแสงจ้า จนคนที่เพิ่งเข้ามาต้องหยีตา ยกท่อนแขนขึ้นมาบังแสงไว้ ชั่วอึดใจม่านหมอกแห่งแส