ขอถามผู้รู้ผู้ปฏิบัติ อาการที่ทำหน้าที่รู้นั้นเป็นอย่างไร

อ่านเจอมาแล้วไม่เข้าใจ คืออ่านเป็นประโยคมาแต่ไม่ใช่เรื่องราวเดียวกันคะ ธรรมะอะไรก็แล้วแต่ ไม่ถูกจริตเท่ากับคู่บารมีเรา คู่บารมีธรรม ถ้าเราใช้สายตาดูกายเราเดียวนี้ มองหาความหลงดู ว่าอะไรหลงอะไร (ขออุป

ถ้าเราเชื่อสิ่งใด ก็ยึดสิ่งนั้น ไม่เชื่อสิ่งใดยึดในสิ่งไม่เชื่อสิ่งนั้น ทั้งเชื่อและไม่เชื่อย่อมมีความยึดติดโดยไม่รู้ ขออุปมาเปรียบเทียบให้เข้าใจด้วยค่ะ และนำไปปฏิบัติในการใช้ชีวิตอย่างไรคะ

อยากถามผู้รู้ทุกท่านว่าการฝึกตบะการประพฤติพรหมจรรย์ของฆราวาสและนักบวชทั้งศีลพระวินัยธุดงควัตรฉันข้าวมื้อเดียวฉันรวมในบาตรเป็นแนวทางให้จิตเห็นกิเลสมากขึ้นเห็นความอยากเห็นทุกข์มากขึ้นหรือเปล่าครับทำไมถึ

คือจขกทสงสัยมานานแล้วว่าทำไมฆราวาสนักปฏิบัติภาวนฟหลายคนถึงเน้นทำแต่สมถะเพ่งเอาแต่ฌานสมาบัติอย่างเดียวแบบขาดสติจนบางคนหลงนิมิตจนเพี้ยนก็นาด้วยด้วยยนไม่เจริญวิปัสสนาโดยการเจริญสติปัญญากำหนดรู้หรือพิจารณ

อ่านเจอมาว่า ไม่มีอะไรมีความสุขเท่าอิสระ ให้อภัย อารมณ์ทุกอารมณ์ ต้องวางใจเป็นอิสระมอนิสงฆ์ที่ดีที่สุด การวางศีล สมาธิ ปัญญา ไม่คิดมาก ปัญญา มี3แบบ ปัญญาของทาน ปัญญาของศีล ปัญญาของสมาธิ และ ทานใดที่ว

ตัวผมมักโดนครูดุหรือตำหนิบ่อยๆ​ เพราะความโลภความทะยานอยากครูท่านมีคุณวิเศษคือการรู้กิเลส และอหังการ​บางอย่างที่หลบซ่อนในใจ ครูท่าน มักกล่าวบ่อยๆว่าหน้าที่ของครูคือการทำให้ศิษย์​ไม่หลงและเหลิงท่านมักกล