การข้ามหัวครูบาอาจารย์

ตัวผมมักโดนครูดุหรือตำหนิบ่อยๆ​ เพราะความโลภความทะยานอยากครูท่านมีคุณวิเศษคือการรู้กิเลส
และอหังการ​บางอย่างที่หลบซ่อนในใจ
ครูท่าน มักกล่าวบ่อยๆว่าหน้าที่ของครูคือการทำให้ศิษย์​ไม่หลงและเหลิงท่านมักกล่าวปณิธานเช่นนี้คือการยกภพภูมิของศิษยทย์จากสัตว์นรกจากเดรัจฉาน​ขึ้นสู่ความเป็นมนุษย์ความเป็นเทวดา​ แต่ตัวผมเมื่อเดินตามครู​ ก็ยังมุ่งแสวงความสำเร็จทางโลก​  ​และความสำเร็จซึ่งสนองกิเลสตัวเองทั้งหลาย​ ทั้งที่ครูท่านเสียสละทุกอย่าง
โดย ไม่หวังสิ่งใดจากลูกศิษย์   ประเคนสิ่งต่างๆให้ผมพรั่งพร้อม​ แต่ในใจกับไม่รู้สึกซาบซึ้ง ไม่รู้สึก ถึงบุญคุณของครู ได้เลย​ เพียงเพราะเห็นว่าครูไม่มีฤทธิ์
ไม่แสดงฤทธิ์ที่ทำให้เรารู้สึกยอมรับ​ ​จิตใจของผมจึงทะเยอทะยานแสวงหาสิ่งซึ่งสูงกว่า​ ข้ามหัวครูอาจารย์
ไปหาผู้มีฤทธิ์ที่สูงยิ่งกว่า​  แต่ ก็เข้าใจในจุดประสงค์ของครู ว่าท่านไม่สำแดงฤทธาทั้งหลาย  ให้เราเห็น​ทั้งที่ท่านเป็นผู้ทรงฤทธิ์เพราะอยากจะให้เรารักครูอย่างที่ครูเป็นไม่ใช่ฤทธิ์​ รักครูแม้นครูไม่มีฤทธิ์ใดๆ
แต่จิตใจผมมันเป็นอสูร​ และโอหังมากๆ​
คือไม่สนความดีชั่วใดๆ​ ยกฤทธิ์เป็นสรณะ
เพียรทำทุกอย่าง​เพื่อความสำเร็จจนหลงลืมความกตัญญู​ ความรักครูด้วยใจ​ รักอย่างที่ครูเป็นรักแม้นครูไม่มีฤทธิ์วิเศษมอบให้​  มีแต่ความเสียสละ​ มีแต่ความดีงาม
ที่จะเป็นเรือจ้างขนศิษย์​ แต่ความเป็นอเนญชา​มันบดบางสิ่งเหล่านี้จึงสิ้น​