แบบนี้ ใช่ วิมุตอ๊ะป่าวครับ

1. นิพพานัง ปรมัง สุญญัง (ว่างอย่างยิ่ง = สัจธรรมที่ขายไม่ออก) ถ้าเดินตามตรรกะ "อนัตตา" (ไม่มีตัวตน) ของพุทธให้สุดทาง ปลายทางมันคือ "ศูนย์" ความจริง: เมื่อเหตุปัจจัย (กิเลส/กรรม

เพราะฉะนั้นจึงเป็นอันได้ใจความว่าความรู้ของจิตที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่๓ขั้นตอนตอนต้นเป็นความรู้ที่เกิดจาก สัญญาความทรงจำที่เราอาศัยเป็นหลักหรือเป็นแนวน้อมนึกพิจารณาเช่นจะพิจารณาพระไตรลักษณ์อนิจจังทุกขัง

"สภาวะที่ไม่มีใครรู้": พุทธบอกว่าพระอรหันต์ดับ "วิญญาณ" (ตัวรับรู้) และดับ "เวทนา" (ความรู้สึก) ไปหมดแล้วตอนนิพพาน เมื่อตัวรับรู้ตายสนิท แล้วจะเอา "สติ" หรือ &q

เมื่อสัมผัสอมตธาตุที่เป็น ความสุข สงบ เบา โล่ง ว่าง ด้วยวามรู้สึกได้ ก็น้อมพลังนั้นมาที่รูป ที่รูปจะเป็นดั่งภาชนะบรรจุด้วยอมตธาตุนั้น พลังอมตธาตุจะกลืนกายไปกับอากาส เห็นว่าทุกส่วนของกายที่แตกการจายน

ทำไมพอจิตมันสัมผัสอสังขตธรรมแล้ว มันก็ว่าง แต่พอขยับไปอีกนิด เป็นพระนิพพาน มันมีแสงปรากฏครับ เหมือนความเลื่อมใสมันเกิดตรงนี้ ไม่เคยร◌ู◌้ว่ามันมีภาวะตรงนี้ด้วย

ไม่เห็จะเกี่ยวว่าต้อง เป็นอรูปเลย ยังไงภาวะที่เข้าไปในนิโรธสมาบัติ มันก็หลุดพ้นขันอยู่แล้ว อะไรมันจะมาตั้งขึ้นได้ แล้ว เกี่ยวอะไรทีีพวกเถรใบลายป่าวบอกต้องทำ อรูปชาม ข้องแแข่วก่อน??

"นักธรรมะที่เขาเถียงกันอยู่ คนหนึ่งว่า นิพพานเป็นอนัตตา อีกคนว่า นิพพานเป็นอัตตา คนทีเห็นว่า นิพพานเป็นอนัตตา เขาก็อาศัยหลักว่า "สัพเพ ธัมมา อนัตตา" ธรรมทั้งหลายทั้งปวงเป็นอนัตตาทีนี