รู้อารมณ์ปรมัตได้ไม่เสียชาติเกิด

รอคนมาค้าน คิกคิก

"รู้ด้วยตา แต่เห็นด้วยใจ" เป็นอย่างไร ประโยคนี้ ขอเชิญนักภาวนาทั้งนักตำราและนักปฏิบัติให้ความเห็น อยากรู้ภูมินักปฏิบัติเมืองไทย ไม่ใช่จะ ท้าทาย แค่จะให้สะท้อนตัวเองกัน อย่ามัวแต่ งมโข่ง

...เหมือนคนป่า ที่เพิ่งออกมาจากป่าอะเมซอน ขี่จักรยานยังไม่เป็น แต่ดันอยากจะอวดสอน แนะนำคนอื่นๆเรื่องวิธีการขับเครื่องบิน... ...ก็พวก ใบลานเปล่า ทั้งหลายนั่นแหละ...จำได้แต่ตำรา แต่จิตใจไม่เคยฝึกจนได้ผล

เมื่อปฏิบัติ ภาวนา จะเห็นการหมุนเวียนเปลี่ยนทับของอารมณ์ อารมณ์เก่าจะถูกทับด้วยอารมณ์ใหม่เสมอ แต่ไม่ใช่ทับซ้ำรอยเดิม แต่เป็นการไปสู่ สติ สมาธิ ปัญญาใหม่ ระลึกรู้อารมณ์เก่า ก่อนหน้าที่ดับไปได้ ระลึกร

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

จิตไม่ใช่อารมณ์ การจะเห็นจิตได้จริง จึงต้องเห็นด้วยภาวนา สติปัฏฐาน ไปตีความหมาย เห็นจิตเท่ากับเห็นอารมณ์ ก็จบเห่กันพอดี เหมือตีค่าเท่ากันหมดระหว่างฝุ่นในจักรวาลกับดวงดาว จะเห็นจิตได้จริงจึงต้องเห็น

ตัวอักษรใดในพระไตรปิฏกมีไว้เทียบเคียงทางเดินของจิต ไม่มีตัวอักษรใดในพระไตรปิฏกสักตัวเดียว ที่อ่านแล้วจะทำให้รู้เข้าใจปฏิบัติภาวนาได้ทันที 1.โดยธรรมชาติมันจะแยกกันสองส่วนระหว่างจิตกับกาย หากยังไม่เห็

จขทก.สงสัยทำไมมีคนนึงหรือบางคนเชื่อว่าไม่ต้องมีสติในกายเวทนาจิตธรรมหรือไม่ต้องมีสติกำหนดรู้หรือพิจารณาในสภาวะจริงของกายและใจจะเรียกสติปัฏฐาน4หรืออะไรก็แล้วมันจริงเหรอแม้แต่สมเด็จพระญาณสังวรสมเด็จพระสั

ระลึกรู้สภาวะธรรมที่ปรากฎ เป็นการระลึกรู้อารมณ์อดีต แค่จะรู้หรือเทียบเคียงว่าสภาวะนี้ตรงกับตำราหรือไม่ ท่านก็ตกจากปัจจุบันแล้ว เมื่อเป็นดังนี้การภาวนาจึงไม่ใช่รู้อารมณ์ตามความเป็นจริง การจะเห็นอารมณ์ต