เหนื่อยกับการที่ต้องแบกความหวังครอบครัวที่ไม่ใช่เซฟโซน

เราเป็นคนนึ่งที่อยู่ในครอบครัวที่บีบบังคับลูกมาตั้งแต่เด็ก ตั้งเป็นแบบนี้ต้องได้อย่างนี้ ไม่ได้ดั่งใจอะไรก็ดุด่า ไม่เคยมีการพูดดีหรือให้กำลังกันเลยสักครั้งเดียว เรามีพี่ชายคนหนึ่ง พี่เป็นเหมือนลูกรัก

เราแคร์ทุกการกระทำทุกคำพูด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็เก็บไว้คนเดียวแบกไว้คนเดียวมาตลอด ไม่อยากเล่าให้คนอื่นเครียดไปด้วย คิดมาก พอลองที่จะเปิดใจเล่าให้ฟังบ้างเพราะบางทีมันก็ต้องระบายออก กลายเป็นว่ายิ่งแย่กว่

ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนที่ปลอดภัยคือทุกวันนี้อยู่แบบไม่มีความสุขเราอายุ17โดนพี่ชายที่เป็นลูกของพี่แม่ใช้ตบอดพอเราไม่ทำก็จะด่าเราจะตบเราคนในบ้านก็จะฟังเขาตลอดพอเราโทรไปเล่าไห้แม่ฟังแม่ก็จะว่าเรากลับมาตลอด

สวัสดีค่ะทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของเราเองซึ่งเรายังไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่  ที่เราตั้งกระทู้ขึ้นมาเพราะว่าเราอยากรู้ว่า มีใครที่ “บ้าน” ไม่ได้เป็นเซฟโซนของตัวเองบ้างคะ หลายคนมองเราเป็นค

สำหรับเราที่กำลังทุกข์หรือรู้สึกไม่ดีหรือเศร้าอะไรต่ออะไรต่างๆคับรู้สึกอยากเเละต้องเซฟโซนคับที่ไม่ใช้ครอบครัวรู้สึกว่าครอบครัวไม่ใช้เซฟโซนสำหรับผม บางทีผมก็เกียจเเละขยะเเขยงครอบครัวนะคับผมไม่ชอบหลายๆอ

เรารู้สึกว่าเหนื่อยท้อ หมดอารมณ์ เรามีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนสำหรับเราเราเคยคิดฆ่าตัวตายเพราะเราโดนครอบครัวว่าเราทำผิดเราก็โดนด่าแต่พี่เราทำผิดทำไมถึงเป็นเราที่โดนด่าไม่ใช่พี่อยากให

ทำไมเราถึงคิดว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนที่ดีที่สุดสำหรับเรา เวลาเรามีปัญหาเราไม่สามารถปรึกษาใครได้เลย เราไม่เคยได้กำลังใจจากครอบครัว เราแทบจะไม่มีความสุขเลยร้องไห้แทบทุกวัน ต้องคอยแบกรับความทุกข์ของคนในค

ไม่รู้คนอื่นเคยเป็นมั้ย เราอยากอยู่บ้านมากๆนะ เหมือนบ้านจะเป็นเซฟโซน แต่ต้องแบกมาด้วยการโดนบั่นทอนด้วยคำพูด บางทีคือโคตรท้อไม่อยากอยู่บ้าน แต่ก็รักนะ เราสามารถจัดการอารมณ์แบบนี้ยังไงดี

สวัสดีค่ะเราเคนตั้งกระทู้ไปแล้วรอบนึง ครั้งนี้เราเหนื่อยมากๆเลยค่ะ เรารู้สึกอยู่ตัวคนเดียวจริงๆ ที่บ้านไม่แคร์ความรู้สึกเราเลยค่ะ เราโคตรเหนื่อย เราบ่นว่าอยากตาย แต่เขาก็ยังด่าเราว่าเราติดได้แค่นี้หรอ

เพื่อนๆเคยโดนครอบครัวบูลลี่ไหมรู้สึกว่าครอบครัวเกลียดไม่ชอบเราไม่ต้องการเราเหมือนเราเป็นส่วนเกินครอบครัวไม่คุยด้วยไม่มีความสุขเลยไม่เคยเข้าใจทั้งๆที่เราก็ทำตัวดีทำงานบ้านเกือบหมดแทบไม่ได้พักแต่เราทำขน