บ้านไม่ใช่ เซฟโซน

บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับหนูเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตหนูโดนตีโดนเตะโดนตบโดนตีกับของหลายอย่างเต็มไปหมด หลายครั้งที่พ่อกับแม่ใช้อำนาจจากการเป็นผู้ให้กำเนิดหนู มีครั้งนึ่งหนูทำรองเท้าตกท่อ แม่ก็บังคับให้หนูหาให้เจอพร้อมทั้งด่าทั้งตีต่อหน้าคนอื่นพ่อก็ตบหนูที่โรงเรียนตอนหนูอยู่แค่อนุบาลต่อหน้าเพื่อนแม่ด่าหนูตีหนูแทบทุกวันตอนเป็นเด็กจนบ้านอื่นต้องมาค่อยบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะทุกวันจนตอนนี้หนูอายุ17ก้าวเข้า18พวกเขาเปลี่ยนจากการทำร้ายทางร่างกายมาเป็นจิตใจแทนคำพูดการกระทำหลายอย่างมันทำให้หนูไม่อยากจะอยู่ต่อหนูไม่มีความเป็นส่วนตัวไม่มีอิสระในการใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆสักวันหนู หนูพูดความในใจกับพวกเขาไม่ได้สักอย่าง พอหนูพูดหนูก็จะถูกด่ากลับมาตลอดพวกเขาเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ไม่ฟังเหตุผลของหนูไม่สนใจความรู้สึกหนูอยากจะทำอะไรกับหนูก็ทำไม่สนว่าหนูต้องรู้สึกแบบไหนพ่อไม่เคยที่จะพูดกับหนูดีๆสักรอบวันนึงคุยกันนับประโยคได้มีแต่สายตาที่มองหนูด้วยความเกลียด ไม่เคยได้รับคำชม มีแต่ประโยคซํ้าเติม หนูเหนื่อย หนูเคยคิดอยากฆ่าตัวตายพอเขารู้ก้ไล่หนูไปตาย บอกว่าถ้าอยากตายมากก็ไปตาย หนูเจ็บจนหนูร้องไม่มี
นํ้าตา ไล่หนูออกจากบ้านมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ถ้าหนูต้องออกจากบ้านจริงๆหนูกลัวว่าตัวเองจะไปไม่รอด หนูควรทำยังไงคะ