เหลือแค่หมอนข้าง

บนเตียงนอน คืนนี้ มีเพียงเรา
กับหมอนข้าง ใบเก่า เพียงเท่านั้น
เมื่อไม่มี  เธออยู่ ดูเงียบงัน
คืนนี้ฉัน เคว้งคว้าง วังเวงใจ

ราตรีกาล เคลื่อนผ่าน เนิ่นนานช้า
คิดถึงเธอ จนลืมว่า เวลาไหน
กอดหมอนข้าง แทนแก้วตา ที่ลาไกล
ขาดเธอไป เตียงนอนเก่า เหงาเหลือเกิน