***คิดถึงเหลือเกิน***

ในราตรี ที่เปราะบาง ช่างวังเวง มีแค่เพียง เสียงเพลง บรรเลงกล่อม คิดถึงคน ที่ทะเลาะ เพราะไม่ยอม จนวันนี้ ตรมตรอม ยอมแพ้เธอ ใจดวงหม่น สนทนา กับความเหงา เพื่อนคนเก่า ที่แวะมา หาเสมอ คืนที่ฟ้า ว่างเปล่า

โดยเฉพาะพวกที่เคยดังระเบิดเถิดเทิงสมัยเด็ก แต่ตอนนี้เงียบงันไปนานมาก ๆ แทบไม่มีคนพูดถึงแล้ว มาเล่าสู่กันฟังหน่อยครับ

บนเตียงนอน คืนนี้ มีเพียงเรา กับหมอนข้าง ใบเก่า เพียงเท่านั้น เมื่อไม่มี  เธออยู่ ดูเงียบงัน คืนนี้ฉัน เคว้้งคว้าง วังเวงใจ ราตรีกาล เคลื่อนผ่าน เนิ่นนานช้า คิดถึงเธอ จนลืมว่า เวลาไหน กอดหมอนข้า