▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
-
หน้าแรก
- คอมมูนิตี้
- {name} {description}
- กิจกรรม
- แลกพอยต์
- อื่นๆ
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
คืนทรมาน
รัตติกาลดูเหมือนไม่สิ้นสุด
อึดอัดอกหนอ...ทุรนหม่นเศร้า
ใจร้าวระทมทุกข์
ฉันเกลียดราตรีสีอนธการ
เกลียดความยาวนานแห่งพยับฟ้า
เกลียดแสงจันทราและประกายดาราราย
ใคร่ได้ซุกแอบกับแสงแดดอุ่น
...เพื่อให้น้ำค้างจากสองดวงตาเหือดหาย มลายไปเสียสิ้น...โอ้...เมื่อใดหนอ
เนื่องด้วยหัวใจอับเฉาดวงนี้
เงียบงันเหลือที่วจีขานไข
หนาวสั่นทั้งกายใจอยู่ในอ้อมกอดอเวจี
ที่ไร้ซึ่งความปรานีของราตรีกาล
ล. วิลิศมาหรา