ควรที่ทำยังไงให้คนที่บ้านยอมรับความจริง และไม่หมกมุ่นอยู่กับความเสียใจ

หนูอาศัยอยู่บ้านยายที่เป็นบ้านเกิดค่ะ เพื่อสะดวกต่อการไปเรียน แล้วน้าเอาลูกสาวเขามาเลี้ยงอยู่นี่ด้วย ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ม.2 น้องคนนั้นทำตามหนูตลอด ตั้งแต่เข้าป.1 เรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่ตอนสอบเข้าม.1

สวัสดีค่ะ หนูอยากทราบว่ามีใครเคยมีประสบการณ์ที่ไม่เคยเอาออกจากจิตใจได้ไหมคะ แล้วทุกคนทำยังไง หนูอายุ 15 ปีค่ะ ย้อนไปเมื่อปีที่แล้วช่วงมีนาคม หนูได้เกรดมาค่ะ แล้วซึ่งมันก็น่าภูมิใจอยู่ค่ะ หนูเลยไปบอกแม

สวัสดีค่ะหนูอายุ17หนูอยู่กับยายตั้งแต่เด็กๆคุณตาเป็นคนส่งเสียหนูทุกอย่างทุกอย่างปกติหมดค่ะจนหนูรับรู้ได้ว่ายายหนูนอกใจคุณตาหนูเสียใจมากเพราะตาเป็นคนหาเงินให้ยาย เวลาที่คุณยายไม่ได้เงินจากคุณตาคุณยายก็

ขอเล่าก่อนนะคะว่า หนูมีพี่ชายแค่1คน ตั้งแต่จำความได้ ก็มีเพื่อนคนแรกคือพี่ชายเลยค่ะ หนูอายุ16-17 ปี ส่วนพี่ชาย 18-19 ปี ค่ะ พี่ชายหนูเค้าเริ่มทำงาน หาเงินใช้เอง เพื่อไม่ให้ลำบากครอบครัว ครอบครัวหนูก็เ

คือหนูอยู่ม.ปลาย วันนี้เจอเรื่องที่ทำให้เสียใจมาคือการที่ลงเลือกตั้งแล้วแพ้ แข่งกันอยู่2พรรค แพ้แบบคะแนนขาดเลยค่ะ หนูรู้สึกเสียใจมากมากจนกลับบ้านมาร้องไห้ไม่หยุดซึ่งหนูไม่รู้จะเอาเรื่องนี้ไปให้ใครปลอบ

อยากทราบว่า มีกลุ่มอาสา จะมาต่อเติมบ้านในที่ของเรา ซึ่งในบ้านเราตอนนั้น แม่ของพี่เขยได้เข้ามาอยู่ชั่วคราว (และหลังจากนั้นเข้ามาอยู่ถาวรกับหลาน) ซึ่งเราสงสารเพราะไม่มีใครมาดูแล แต่เป็นบ้านของเรา และม

ตอนนี้เราอายุ 20 ปีค่ะ เมื่อประมาณช่วงปลายปี 65 คุณแม่ของเราตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะที่ 4 และช่วงกลางปี 67 คุณพ่อของเราก็ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและลุกลามอย่างรวดเร็วเช่นกันค่ะ คุณพ่อเสียหลังท

คือหนูอยากจ้างช่างเเต่งหน้าวันปัจฉิม1500บ. เพราะว่าวันปัจฉิมคือเป็นวันจบของหนูเเต่ก่อนหนูจะเเต่งก็ต้องขออนุญาตืพ่อกับเเม่หนูก่อนตอนเเลกเค้าก็ฟิวเเบบอยากให้หนูเเต่งเเต่พอเอาไปเอามาพ่อกับเเม่หนูก็บอกว่

เราขอเล่า.. เรากับน้าสาวหรือน้องสาวของแม่เราชอบมีเรื่องให้ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตีกันจนเลือดตกยางออกก็เคย และเคยทะเลาะกันหนักสุดเลยตอนเราอยู่ป6 ตีกันจนหัวแตก ยายที่เราเรียกเขาว่าแม่เพราะเขาเลี้ยงเรา

คืองี้ค่ะหนูอายุ19จะ20 เรียนจบแล้วไม่มีงานหาอาศัยเงินจากการทำงานออนไลน์ซึ่งไม่ได้มากอะไร แม่บอกให้หนูอยู่ที่บ้านเลี้ยงน้อง(คนละพ่อ)กับตายายที่บ้านไม่ต้องรีบออกมาทำงาน จนวันหนึ่งเค้าเริ่มไล่เราไปทำงาน