ถ้าวันนึงหนูตายไป หนูโน๊ตไว้วันนี้22.22

หนูเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 14 เพราะครอบครัวมีปัญหา พ่อติดคุก ไม่มีทางเลือก ต้องโตเร็ว ต้องหาเงินเอง จากเด็กคนหนึ่งที่ควรได้ใช้ชีวิต กลายเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง ทำงานหนักทั้งเรียนทั้งควบสองร้าน ตั

สวัสดีค่ะ เราแค่อยากบันทึกอะไรบางอย่างไว้ให้ตัวเองอ่านในวันที่อ่อนแอ ช่วงนี้ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเลย หลายอย่างไม่เป็นไปตามแผน งานกดดัน เงินก็ต้องวางแผน ความคาดหวังจากคนรอบข้างก็มาพร้อมกันแบบไม่ทันตั้งตั

ตื่นมา เหมือนทุกวัน มีเรื่องให้คิดเยอะ มีงานที่ต้องทำ มีเป้าหมายที่ยังไม่ถึง แต่พอหยุดสักพัก มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอ่อนๆ ของเช้า สายลมพัดเบาๆ ก็รู้สึกว่าสมองสงบขึ้นมานิดหนึ่ง บางครั้งเราลืมไปว่า

เรามีเรื่องที่เป็นปกติของเรามาเล่าให้ฟัง คือเราอ่ะเป็นคนที่ลืมยากมาก ใครเข้ามาในชีวิตเรา ใครเคยทำกับเรายังไง เราก็ไม่เคยลืมไปได้เลยเหมือนมันฝังอยู่ในหัวอ่ะ ว่าเค้ากับเราเคยผูกพันธ์กันมาตั้งแต่ชาติก่อน

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า หนูอ่ะเป็นเด็กประเภทยอมคนมาก ทั้งที่ในใจไม่อยากทำ แต่เพราะที่หนูเป็นแบบนี้เพราะหนูมักโดนครอบครัวใช้ตลอดเวลา เวลาไม่ได้ดั่งใจก็จะโดนด่า บางทีคนนั้นจะบังคังและตื้อให้ทำในสิ่งตัวเอง

สวัสดีคะ เกริ่นนะคะคือเรารู้จักน้องมาจากกีฬาสีคะ แต่ก็คุยกันเรื่อยๆจนเพื่อนเนี้ยเอามาล้อบอกว่าเราชอบมัน เราก็แบบเอิ่มนะตอนแรกยอมรับก็ชอบนะตอนนี้ก็เฉยๆหละแต่โดนเพื่อนล้อจนเกือบจะชอบจริงๆคะ แล้วเมื่อวัน

เเม่เราก็เป็นคนหนึ่งที่ใช่สุภาษิตนี้สั่งสอนเรา เราว่าเเม่ก็ไม่ได้ผิดที่ตีลูกนะ เพราะมั่นก็เป็นการสั่งสอนอย่างหนึ่งถ้าใช่ถูกมันจะเป็นผลดี ตอนที่เราโดนตีมันก็น้อยใจเเหละว่าเเม่ตีเราทำไม เเต่พอเวลาผ่านไป

เคยเหนื่อย เคยท้อ เคยสิ้นหวัง เคยไม่ได้ดั่งใจกันบ้างไหมคะ 😔 ยิ่งโต ก็ยิ่งเหนื่อย ปัญหารุมเร้า ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง บางทีก็รู้สึกท้อ จนไม่อยากทำอะไร 😥 รู้สึกเหนื่อยกับสิ่งกำลังทำอยู่ งานก็แย่ ทำงานหา

มีคนบอกว่า... รอยยิ้มในออฟฟิศ บางทีเป็นแค่ “มารยาท” ยิ้มให้กันตอนเดินผ่าน ยิ้มตอนประชุม ยิ้มตอนคุยงาน แต่ไม่ได้แปลว่าสนิท ไม่ได้แปลว่าไว้ใจได้ และไม่ได้แปลว่าเป็นเพื่อน พอโตขึ้น ก็เริ่มเ