ผลจากกำลังสมาธิไม่พอ

เมื่อกำลังจิตไม่ถึง กำลังสมาธิไม่พอ ขณะเดินจึงรู้สึกว่าเราเป็นผู้เดิน มีอุปทานขันธ์กับการเดิน จิตไม่อุเบกขากับการเดิน ผู้รู้กับผู้ถูกรู้เป็นตัวเดียวกัน เมื่อไม่แยกขาดจากกันระหว่างตัวรู้กับผู้ถูกรู้ ก็ไม่เห็นไตรลักษณ์ขณะเดิน ขณะกระทบ