เราแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เหือนคนอื่น

คือเราเป็นเด็กในกรอบของพ่อแม่มาก...หลือไม่เราอาจคิดไปเอง คือตั้งแต่เราเข้าเรียนอนุบาลจนตอนนี้เราจะขื้นมหาวิทยาลัยแล้วเราไม่เคยไปเที่ยวเหมือนเพื่อนๆหลือคนอื่นเลยและเราก็ไปค่อยขอพ่อแม่ไปไหนเพราะเรารู้ว่าขอไปพ่อแม่ก็ไม่ให้ไปจนมาวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนเราที่เล่นด้วยกันตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเราเลยลองขอพ่อแม่ไปวันเกิดเพื่อนและนี้เป็นครั้งแลกที่เราขอพ่อแม่ไปเที่ยวหลือไปกับเพื่อนเราลองขอว่าไปวันเกิดเพื่อนได้มั้ยแต่พ่อแม่ก็ไม่ให้ไปทั้งที่เราไม่เคยไปไหนกับเพื่อนเลยแม้แต่ไปดูหนังไปกินหมูกระทะพ่อแม่ก็ไม่เคยให้เราไปเลยจนมาตอนนี้เราอายุได้18ปีแล้วเราก็ไปเคยไปไหนกับเพื่อนเลยแต่ละครั้งที่ขอไปก็ไม่เคยคิดอะไรแต่นี้คือวันเกิดเพื่อนเราและเป็นวันที่พวกเราเรียนจบกันแต่พ่อแม่ก็ไม่ให้เราไปอยู่ดี_เราเลยมาแอบร้องให้อยู่คนเดียวเราแค่แอบหน้อยใจว่าทำไมเราถึงไปไหนไม่ได้เหมือนคนอื่นเลยทั้งที่ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยขอไปวันเกิดใครเลยแล้วแม่ก็มาเห็นว่าเราร้องให้แล้วแม่ก็บอกว่าถ้าเลื่องแค่นี้จะตายก็ตายไปส่ะกูแค่ไม่ให้มืงไปถ้าแค่ไม่ให้ไปมืงร้องให้จะเป็นจะตายเหมือนพ่อแม่มืงตายมืงก็ตายไปส่ะไอ้เราได้ยินก็เงียบแล้วเดินหนีนผ่านมา2วันเรายังไม่หยุดที่จะร้องให้เลย...เราแค่สงสัยว่าทำไมเราถึงทำอะไรไม่ได้เลยตัดไปที่พี่สาวเราที่ทำได้ทุกอย่างแต่เราไม่มีอะไรเลย

---