ทำไมถึงร้องไห้ไม่ออกคะ

อยากระบายความไม่เอาไหนของตัวเอง รู้สึกว่าถ้าไม่ทำตัวแบบทุกวันนี้ ชีวิตคงก้าวหน้ามากกว่านี้ แก้นิสัยผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีความตั้งใจมากพอ ไม่มีแรงใจขับเคลื่อนไปในทางที่ดี ตั้งแต

ตอนนี้อยากสอบถามค่ะ คือนี้เป็นครั้งแรกที่ถามคำถามในกระทู้ คือหนูรู้สึกดิ่งมานานมาก เป็นแบบหายดิ่งไปสักพักก็กลับมา หนูมีปัญหาเรื่องการพูดคุยกับผู้คน กลัวที่จะสบตาตั้งแต่ป.1 มาดีขึ้นและเริ่มพยายามพูดคุย

ตรงตามหัวข้อกระทู้เลยว่า “เมื่อไหร่ที่เราควรพบจิตแพทย์” ไม่รู้ว่าคำตอบอยู่ในคำถามหรือไม่ แต่มันเป็นคำถามที่ดังอยู่ในหัวมานานมากๆแล้ว นานมากจนนึกไม่ออกแล้วว่าเราเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่

ควรรู้สึกไงอะ เวลาน้องมันด่า ใช้แค่นิดๆหน่อยๆก็ด่า เราในตอนนั้นคือเหนื่อยมาก อยากให้น้องช่วยทำงานบ้านหน่อยแค่นี้ ผิดหรอ คือก็บอกไปแล้วว่าเหนื่อย ช่วยทำงานบ้านหน่อยได้มั้ยเราก็ทำงานทำกิจกรรมที่รร.มาก็เ

คือรู้แหละ ว่าในใจยังคิดถึง เสียใจด้วย ที่ลากันแบบที่เราไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่เพราะความจำเป็นทำให้ต้องหยุดความสัมพันธ์ เราคิดถึงเค้านะ เศร้าด้วย อยากร้องไห้ออกมามากๆ แต่พอเอาเข้าจริงน้ำตาไม่เคยไหลซักหย

คือเราเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายมากเลย อะไรสะเทือนอารมณ์สะเทือนใจหน่อยก็น้ำตาไหล แต่ไม่ขนาดว่าโดนมีดบาดแล้วร้องไห้น้ำตาไหลพรากนะ หมายถึงว่าสิ่งที่สะเทือนจิตใจหรืออารมณ์น่ะ บางทีก็อยากจะเข้มแข็ง ไม่ร้องไห้อะ

ตามหัวข้อด้านบนเลยค่ะ ส่วนตัวดิฉันเป็นคนใช้ชีวิตค่อนข้างคุ้ม และผจญภัยมาก ซึ่งส่วนใหญ่เวลาจะทำอะไรจะใช้พลังใจส่วนใหญ่ในการทำล้วนๆเลย ดิฉันเป็นคนที่ทำอะไรก็เต็ม100%หมดทุกอย่าง จริงจังมาก ไม่เคยมีทำให้จ

เล่าเรื่อง สอน ระบายมาเลย ก็ได้ครับ ผมอยากเห็นว่าความคิดแต่ละคนเป็นยังไง

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เรา