ทำไมพอตกกลางคืนแล้วความรู้สึกมันดิ่ง

เราเป็นคนที่แบบมีความสุขอยู่ดีๆ แต่พอผ่านไปไม่นานกลับเศร้า ซึม อยู่ในใจทั้งไปที่ก็ไม่ได้เสียใจอะไรความรู้สึกมันดิ่งอยู่ในใจของเรามากๆ เราเหนื่อย และบางเวลาเราก็อ่อนไหวง่าย เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้คนในครอ

หนูเป็นคนนึงค่ะ ที่โดนพ่อแม่สร้างกรอบไว้ คือ ไม่ให้ออกบ้านค่ะ ไม่ว่าจะตอนกลางคืน หรือ กลางวัน ห้ามคุยกะ ผช. ค่ะ ถ้าคุยได้คนนั้นคือที่สุดจริงๆ 😁 ถ้าติดโทรศัพท์มากๆ ก็จะโดนยึดค่ะ 😑 วันเกิดเพื่อนก็ห้ามไป

กระทู้นี้แค่อยากมาระบายเฉยๆ (ไม่กล้าถามด้วยแหละ)ผมมีคนคุย อยู่คนๆนึงซึ่งผมกับเธอคนนี้อะเราเคยคบกันมาก่อน แล้วก็ได้วนกลับมาเจอกันอีกครั้ง มันก็ดีแหละจนกระทั่งเขาพูดคุยกับเพื่อนแล้วผมได้ยินพอดีตอนแรกว่า

สวัสดีค่ะ ปกติเราไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้เลย ส่วนมากจะเป็นสายอ่านมากกว่า แต่เมื่อคืนมันมีโมเมนต์หนึ่งที่รู้สึกอินมากๆ จนอยากลองมาเล่าให้ใครสักคนฟังดูค่ะ คือเราเป็นคนฟังเพลงเรื่อยๆ อยู่แล้วนะคะ ไม่ได้เลือ

เขียนกระทู้นี้เพราะตอนนี้อายุเราเริ่มเยอะขึ้น เริ่มเปลี่ยนจากความรู้สึกเด็กๆเป็นโต เริ่มสนใจรูปร่างหน้าตามากขึ้น แต่ยังชอบดูการ์ตูน อะไรแบบนี้อยู่จนกระทั่งมาถึงจุดนึง เราเริ่มไม่จอยกับกิจกรรมเด็กๆแล้ว

สวัสดีค่ะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้เท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นสายอ่านมากกว่า แต่วันนี้อยากมาแชร์อะไรเล็กๆ ที่ทำให้เรามีความสุขขึ้นในแต่ละวันค่ะ เราเป็นคนชอบตุ๊กตามาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ แต่ช่วงโตขึ้นก็

มีใครเป็นเหมือนเรามั้ยคะพออยู่คนเดียวเงียบ ๆ อยุ่ดีก็จะดิ่งเศร้าพอนึกเรื่องไรได้ก็จะเศร้านอยไปหมด เราเป็นบ่อยมากค่ะบางทีก็น้ำตาไหลแบบไม่มีสาเหตุ