ขอวิธีมีความสุขในครอบครัวหน่อยค่ะตอนนี้เราหมดวิธีแล้วจริงๆ

สวัสดีค่ะ เราคือผู้ที่เเม่ไม่ค่อยใส่ใจเลย เเม่กับพ่อเเท้ๆ เลิกกันตั้งเเต่เราเด็กๆ เเล้วค่ะ เเม่เอาเรามาอยู่กับเเฟนใหม่เเม่ด้วย ช่วงเด็กๆ เราก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกค่ะ ขอข้ามมาช่วงที่เราโตเเล้วกันนะคะ ต

เรื่องมันมีอยู่ว่าลูกชายของยายนะ แกจะมาเยี่ยมยายหนูคิดว่าจะมาแค่1เดือนก็กลับ ไม่เลยค่ะเข้ามาอยู่ตั้งแต่เดือนกันยา68จนถึงธนวาคม68ก็ยังไม่กลับบ้านเขาเลย เขามาอยู่ก็หากินแต่ปากเขา กับข้าวก็ซืัอเปนบางครั้

พ่อแม่เราเเยกทางกันเเม่ถามเราว่าจะไปอยู่กับใครใจจริงเราอยากอยู่กับพ่อ แต่ต้องเลือกเเม่เพราะถ้าเลือกพ่อแม่ไม่พอใจเเน่ๆ ตอนนั้นเราอยู่ป.5 ตอนนี้เราอายุ14อยู่ม.3แล้ว อยู่โดยไม่มีพ่อต้องทำงานบ้าน เเละช่วย

คือตั้งเเต่เกิดมาเราอยู่กับตากับยาย พ่อเเม่เราเลิกกันตั้งเเต่เรา2เดือน เเต่ตากับยายไม่เคยบอกรักเรา ไม่เคยให้กำลังใจเหมือนเราเป็นภาระเเก ที่เเม่ทิ้งเราไว้กับตากับยาย ตาจะชอบพูดกับเรา-กูตลอด ชอบด่า ชอบว

สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้หนูอายุ25ปี หนูขอไม่เอ่ยนามและไม่เอ่ยชื่อจริงของบุคคลทั้งหมดนะคะ(**จะใช้เป็นนามสมมุติแทน**) ที่หนูออกมาเล่าเพราะหนูอึดอัดและไม่อยากเก็บมันเป็นความลับอีกต่อไปแล้ว รู้สึกว่

มียายที่ไม่เคยเลี้ยงเราไม่เคยมาดูแลอะไรเราเอาเรื่องของเราไปพูดให้คนอื่นฟังจนเราดูน่าเกลียดทั้งที่ไม่ใช่เรื่องจริงด้วยซ้ำเอาเราไปพูดกับคนอื่นเพียงเพราะไม่มีเรื่องจะคุยกับคนอื่น เราทำอะไรนิดหน่อยก็ด่าเร

เรื่องมีอยู่ว่า พ่อเรามีน้องสาวคนนึ่ง รวมกับพ่อเป็น2คน พ่อกับแม่เราเลิกกันและได้หย่าขาดกันไปตั้งเเต่เรายังเด็ก แล้วพ่อก็ไปบวช เราอยู่กับฝั่งแม่ ระหว่างที่พ่อบวช น้องของพ่อก็ได้ทำการเเบ่งที่ดิน (เราก็ไ

คือข้างบ้านที่เมาเนี้ยเป็นญาติเราเป็นผู้หญิงด้วยเขาไม่ได้เมาแล้วสนุกเฮฮาค่ะแต่เขาเมาแล้วเขาพาลด่าคนอื่นไปทั่วเลยค่ะคือก็ไม่อยากถือสาเพราะเห็นเมาแต่มันแทบจะทุกวันคือเป็นแบบนี่มานานมากเคยหยุดไปช่วงหนึ่ง

เราอยู่ในครอบครัวที่เรารักมา เรารักตากับยายมากๆ เป็นคนดี รู้เรื่องเยอะ เราเรียนเอกชน เเต่พ่อกับเเม่เเยกทางกันตั้งเเต่เราเล็กๆ พอช่วงอนุบาลตายายเสีย เลยต้องย้ายมาอยู่ฝั่งบ้านพ่อเลี้ยงเราโดนทุบตีบ่อยจนบ

คือ แม่เราเสียค่ะ เมื่อปลายปีที่แล้ว แต่เรามีปัญหากับพ่อเลยออกมาอยู่บ้านญาติที่ปทุม แล้วมาขออยู่ค่ะ โดยที่เราหางานทำไปด้วย บ้านที่เราอยู่เป็นบ้านยายค่ะ แต่มีน้ากับน้าเขยอยู่ด้วย เรามาอยู่ได้เข้าสู่เดื