รู้สึกน้อยใจมากกที่แม่กับยายเหมือนรักเราไม่เท่ากัน

คือต้องบอกก่อนเลยว่าหนูทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยตั้งแต่เด็กจนถึงมหาลัยตอนนี้ปี2 แม่ไม่เคยให้ตังใช้เลยน้อยมากๆยายก้ด้วยถ้าเราไม่ช่วยงานที่บ้านคือไม่ให้ปล.ที่บ้านเปิดร้านอาหารตามสั่ง
ตั้งแต่ค่าเรียนอะไรเราออกเองหมดแต่น้องเรากลับได้ทุดครั้งที่ขอ
ทั้งที่อายุน้องเราตอนนี้ก้เท่ากับที่เราทำงานตอนนั้นแต่กลับไม่ต้องช่วยไม่ต้องทำอะไรสักอย่างได้ไปเที่ยวได้ทำหลายๆอย่างที่เรากลับติดกับอยู่กับยายไม่ได้ไปไหนทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเวลาแทบไม่มีเหมือนเค้าไมาเคยเห้นใจเราเลยเหมือนมีไว้ใช้แรงงานมากว่าขนาดของที่เราสั่งมายังม่รับให้ถ้าเราไม่ฝากเงินไว้แต่น้องกลับรับให้ได้ตลอดแล้วแม่ขอตังใช้ตลอดจนลืมไปไหมเราก้แค่เด้กคนหนึ่งเหมือนไม่ต่างจากน้องเลยยายถ้าเราไม่ช่วยงานวันไหนเค้าจะไม่คุยด้วยเลยจะผิดไหมถ้าเราเลือกเดินออกมาแบบไปจากเค้าไปเลยแบบไม่กลับมากอีกมีอีกหลายเรื่องมากให้พิมเล่าในนี้คงไม่หมดตอนนี้คือเหนื่อยมากเครียดอ่านหนังสือทำงานจนหมดวันก้ยังมาเจอเรื่องแย่ๆตลอดอีก