คือตั้งเเต่เกิดมาเราอยู่กับตากับยาย
พ่อเเม่เราเลิกกันตั้งเเต่เรา2เดือน
เเต่ตากับยายไม่เคยบอกรักเรา
ไม่เคยให้กำลังใจเหมือนเราเป็นภาระเเก
ที่เเม่ทิ้งเราไว้กับตากับยาย
ตาจะชอบพูดกับเรา-กูตลอด
ชอบด่า ชอบว่าเราตลอด
เราทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเเกเลย
เราเเอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้งนะ
บางครั้งเราคิดฆ่าตัวเลยด้วยซ้ำ
บางครั้งคือเเบบคำพูดเเกมันไม่ไหวจริงๆ
เเกชอบด่าเราด้วยคำหยาบคาย
บางครั้งไล่เราไปตายก็มี
ต่างจากพี่สาวเรา(ลูกป้า)
เเกจะบอกรักตลอดทำอะไรก็ดีไปหมด
ชมตลอดไม่เคยด่าเคยว่าอะไรเลย
เพียงเพราะป้าส่งเงินให้เเกใช้
เเต่พอตอนนี้เเม่เรากลับมาอยู่บ้าน
ตาก็จะชอบพูดดีกับเเม่เราเวลาเเม่มีเงินให้ใช้
พอเเม่ไม่มีเงินตาก็จะชอบว่าเเม่ตลอด
ทั้งๆที่ถ้าเเม่เรามีก็ให้เเกใช้ตลอด
คือเราไม่รู้จะจัดการความรู้สึกนี้ยังไง
เราต้องทำตัวแบบไหนเเกถึงจะพอใจ
ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน
พ่อเเม่เราเลิกกันตั้งเเต่เรา2เดือน
เเต่ตากับยายไม่เคยบอกรักเรา
ไม่เคยให้กำลังใจเหมือนเราเป็นภาระเเก
ที่เเม่ทิ้งเราไว้กับตากับยาย
ตาจะชอบพูดกับเรา-กูตลอด
ชอบด่า ชอบว่าเราตลอด
เราทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเเกเลย
เราเเอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้งนะ
บางครั้งเราคิดฆ่าตัวเลยด้วยซ้ำ
บางครั้งคือเเบบคำพูดเเกมันไม่ไหวจริงๆ
เเกชอบด่าเราด้วยคำหยาบคาย
บางครั้งไล่เราไปตายก็มี
ต่างจากพี่สาวเรา(ลูกป้า)
เเกจะบอกรักตลอดทำอะไรก็ดีไปหมด
ชมตลอดไม่เคยด่าเคยว่าอะไรเลย
เพียงเพราะป้าส่งเงินให้เเกใช้
เเต่พอตอนนี้เเม่เรากลับมาอยู่บ้าน
ตาก็จะชอบพูดดีกับเเม่เราเวลาเเม่มีเงินให้ใช้
พอเเม่ไม่มีเงินตาก็จะชอบว่าเเม่ตลอด
ทั้งๆที่ถ้าเเม่เรามีก็ให้เเกใช้ตลอด
คือเราไม่รู้จะจัดการความรู้สึกนี้ยังไง
เราต้องทำตัวแบบไหนเเกถึงจะพอใจ