เมื่อได้อุเบกขาจากทำสมาธิถึง “ฌาน 4”

คือเพิ่งสังเกตไปอ่านเจอพอดีตอนแรกคุ้นๆว่าศิษย์หลวงตามหาบัวองค์ไหนพูดแบบนี้ไปอ่านจนเจอคือพระอาจารย์สุชาตินี่เองคือพระอาจารย์สุชาติ อภิชาโตท่านสอนว่าต้องพิจารณากายให้ปล่อยวางกายให้ได้ก่อนค่อยดูจิตพิจารณ

การเจริญสมถสมาธิ จนจิตรวมเป็นอัปนาสมาธิ ต่ำสุด คือ ฌาน 1 ยิ่งถึงฌาน 4 ได้ยิ่งดี เพราะฌาน 4 จะเหลือแต่จิตตั้งมั่น เด่นดวงเป็นเอกัคตาและที่สำคัญ คือ เกิดอุเบกขารมณ์ คือ ความเป็นกลางอย่างยิ่ง กิเลสอวิชชา

ลักษณะของจตุตถฌาน หรือฌาน 4 ฌาน 4 เป็นระดับสมาธิสูงสุดใน รูปฌาน เป็นบาทฐานสำคัญสำหรับการเจริญวิปัสสนาเพื่อฆ่ากิเลสโดยการพักจิตให้เต็มอิ่ม เหมือนการชาร์จพลังเมื่อจิตอิ่มแล้ว จะถอนลงมาที่ฌาน 3-2-1 และ

การภาวนาสมาธิ เป็นของยากแต่ได้อานิสงส์มาก เพราะกิเลสอวิชชามันกลัว มันครอบงำกีดขวางไม่ให้เจ้าของจิตปฏิบัติภาวนาเพราะมันกลัวจะถูกฆ่าด้วยปัญญาจากสมาธิ-วิปัสสนา จึงอ้างกันว่า ทำทานถือศีลก็เพียงพอแล้ว อ

ทำไมอานิสงส์ของการเจริญสมถกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐานจึงมีอานิสงส์มากกว่าการทำทานและถือศีล หลายร้อยหลายพันเท่า??? บุญล้วนเกิดขึ้นที่จิต (ใจ) การทำบุญแล้วจิตใจแช่มชื่นนั้นแหละยิ่งมีผลบุญและอานิสงส์มาก

การภาวนาสมาธิ เป็นของยากแต่ได้อานิสงส์มาก เพราะกิเลสอวิชชามันกลัว มันครอบงำกีดขวางไม่ให้เจ้าของจิตปฏิบัติภาวนาเพราะมันกลัวจะถูกฆ่าด้วยปัญญาจากสมาธิ-วิปัสสนา จึงอ้างกันว่า ทำทานถือศีลก็เพียงพอแล้ว อ

“ฌาน” โดยตัวมันเองยังไม่ใช่ที่สุดของการหลุดพ้น แต่ถ้าใช้ฌานร่วมกับปัญญาในการพิจารณา “รูป-นาม” ตามความเป็นจริง ก็สามารถนำไปสู่ นิพพานและความสิ้นอาสวะ ได้ ดังพระพุทธเจ้า ทรงตรัสไ