ทุ่มเทขนาดนี้ ยังไม่เห็นความสำคัญ

เราเป็นคนหนึ่งที่เราตั้งใจและทุ่มเทแรงงานและใจกับการทำงานมากๆ แม้ขนาดที่วันหยุดก็ไปทำงาน เรียกไปไหนทำอะไรไม่เคยบกพร่อง งานไม่เคยเสียหาย จะว่ารักองค์กรก็ว่าได้ แต่เมื่อไม่นานมานี้ มันมีเรื่องที่อัดอั้นมานานจนรู้ว่าตัวเองว่าไม่ไหวแล้ว เหตุผลก็ไม่ได้มาจากอื่นไกล คนที่เป็นทั้งหัวหน้างานและหัวหน้าองค์กร ดูเหมือนเขาไม่ได้เห็นคุณค่าที่เราทุ่มเทไป พอนานๆเข้า เก็บสั่งสมความรู้สึกนี้มามากๆเข้า น้ำตาและความน้อยเนื้อต่ำใจก็เกิดขึ้น เฝ้าแต่ถามเราจะทนอยู่ตรงนี้ไปทำไม เราจะทำความดีทั้งที่เขาไม่เห็นคุณค่าอยู่แบบนี้ต่อไปหรอ อยากพูดว่า "ฉันจะลาออก" ก็ไม่ได้ ชีวิตต้องหมุนไปได้ด้วยเงิน หนี้สินที่มี จะเอาที่ไหนมาจ่ายถ้าไม่ทำงาน
คงได้แต่ปลอบใจตัวเอง ว่าต้องสู้ ถ้าสอบบรรจุได้ ขอไม่กลับมาที่องค์กรนี้อีก