ลองแต่ง-๗๑ ถามใจ

เกล็ดเพชรเกาะพร่างพราวหลังหมาดฝน เรื่อยเรื่อยเรียงไหลหล่นเป็นจังหวะ ความชื้นเคียงคุ้นเคยเอ่ยวาระ ลักษณะคล้ายพร้อมประจำการ สิ้นหมาดม่านมนตร์ฝนยลสดชื่น ฟอนฝุ่นขื่นหมดฤทธิ์เริงสนาน แสงสีทองเริ่มจ้าบัญชา

แสงสุรีย์ สาดส่อง ต้องไอหมอก ดอกไม้งอก งามชื่น ระรื่นไหว ลมอ่อนพัด พาพร่าง ละอองไพร กลิ่นหอมไกล โรยรื่น ชื่นอารมณ์ ยามตะวัน ทาบฟ้า สีครามแจ่ม ดอกไม้งาม แซมโลก สวยสุขสม รอยยิ้มแย้ม แต้มผ่าน ม่านสายลม

กรุ่นอายอวลยวนถวิลมิสิ้นสร่างกลีบบอบบางบานแย้มแต้มหยาดใสน้ำค้างพราววาววับจับกลางใจ-เกสรไล้ชโลมต้องละอองนวล รำเพยลมฉมรื่นชื่นนาสาแทรกอุราเร้ารึงคะนึงหวนแนบจุมพิตชิดพร้อมถนอมนวลมิลามลวนรุกเร่งเกรงช้ำรอย

0 เมื่อแสงเรื่อรองงามแห่งยามรุ่ง ค่อยค่อยฟุ้งฟายอณูเพรียกตรู่สาง คลี่ปลายปีกปักษินล้อมถิ่นทาง โลกเบื้องล่างก็ค่อยฟื้นขึ้นตื่นตัว 0 ดอกดวงมวลน้ำค้าง .. หยาดวางเม็ด พร่างราวเกล็ดแก้วบน .. ความหม่นหลัว ล

ภาพสะท้อนของน้ำหลาก จากดวงตา ท่วมเรือกสวนไร่นา มาถนน เห็นนัยน์ตาทุกคู่ ของผู้คน ฉายแววแห่งกังวล และห่วงใย วอมไฟสะท้อนน้ำ ยามค่ำคืน ทุกม่านตาต้องตื่น ยากหลับไหล สุดลูกหูลูกตา น้ำมาไกล เหมือนมีก

* เหนือสุข-ทุกข์ * เรียนธรรมะ แต่ละ ปฏิบัติ ดั่งถนัด หิ้วพา ผลาผล เฝ้าลูบลูบ คลำคลำ ทำชอบกล บ่เคยยล เชยชิม ลิ้มลองรส อันสุขทุกข์ มาทัก สักว่าเกิด แต่เตลิด&nbs

๏ ขยับเข็ม เรียงร้อย ปักผืนผ้า          ด้วยลีลา จินตนา พาประสาน ผ่านมุ่นปุ่ม ปมไหม ใยตระการ        ละลานหลาก สีสัน พรรณ

O เมื่อคลื่นฝน .. พรมพร่างไม่ว่างเว้น ค่อยโรยเส้นล้อมห่มสายลมร่ำ จึง-ผืนฟ้ารอบด้านคลี่ม่านดำ ของคืนค่ำให้สยาย .. ลงคลายตัว O เพียงจะให้หม่นหมอง .. ที่มองว่า เหมือนรูปรอยเหว่ว้า .. ยามฟ้าหลัว บังดวงวัน

** หยาดเหงื่อสัจธรรม ** ๏ ย่ามสะพายรูโหว่เว้า                  สัณฐาน  ก็ดีมิต่างย่าม