"เปล่าไม่มีใครเกิดไม่มีใครตาย นามดับรูปแตกไปต่างหาก ช่างมันเถิด"

คือจขกทสงสัยมานานแล้วว่าทำไมฆราวาสนักปฏิบัติภาวนฟหลายคนถึงเน้นทำแต่สมถะเพ่งเอาแต่ฌานสมาบัติอย่างเดียวแบบขาดสติจนบางคนหลงนิมิตจนเพี้ยนก็นาด้วยด้วยยนไม่เจริญวิปัสสนาโดยการเจริญสติปัญญากำหนดรู้หรือพิจารณ

เพราะฉะนั้นจึงเป็นอันได้ใจความว่าความรู้ของจิตที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่๓ขั้นตอนตอนต้นเป็นความรู้ที่เกิดจาก สัญญาความทรงจำที่เราอาศัยเป็นหลักหรือเป็นแนวน้อมนึกพิจารณาเช่นจะพิจารณาพระไตรลักษณ์อนิจจังทุกขัง

อยากถามผู้ที่ศึกษาธรรมะและครูบาอาจารย์สายปฏิบัติการพิจารณาโดยสมมุติบัญญัตินึกคิดว่าขันธ์5ไม่เที่ยงกายไม่เที่ยงพิจารณายังไงให้เป็นวิปัสสนาคือพิจารณาสมมุติเป็นสมถะไปก่อนจนได้ฌานแล้วใช้นิมิตเป็นสภาวะธรรม

1.จิตหลุดพ้น อิสระจากขันธ์5 เพราะจิตเห็นเกิดดับของอารมณ์ 2.ในกระบวนการเห็นการเกิดดับ จะมีจิตที่แนบแน่นกับอารมณ์ (รูปฌาน) อยู่ตรงกลางของอารมณ์จิต 3.อารมณ์จิตที่แนบแน่นอยู่กลางอารมณ์นั้นหมายความว่า ตั

จิตเกิดดับต่อเนื่องกันไปเป็นธรรมชาติรู้ ญานแต่ละญานต่อเนื่องกันเป็นผลจากความเห็นของจิต แต่ละขณะ สังขารุเปกขาญาน- รู้อย่างเป็นกลางดั่งคนขึ้นมาอยู่บนฝีง มองสายน้ำที่เชี่ยวกรากตรงหน้า อนุโลมญาน -จิต

พระพุทธเจ้าเน้นสอนเรื่องอะไรมากที่สุดครับ ระหว่างสมาธิ กับ วิปัสสนา