คือเราไม่รู้จริงๆว่าสิ่งที่เราทำมันเกินไปหรือเปล่า มีใครเหมือนเรามั้ย?
เราเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น ช่วยแบบจริงจัง บางคนไม่ใช่ญาติไม่ใช่เพื่อน บางคนแค่รุ้จักผ่านโซเชียลก็สงสาร ตามช่วยเค้าเป็นตุเป็นตะ มีหลายเหตุการเช่น
มีญาติเพื่อนเรามาเที่ยวหาเพื่อนเราที่หอพักที่แชร์กันอยู่กับเราประมาน3วันแต่พอถึงเวลาจะกลับ เราเห็นเค้ารถพัง โทรศัพท์ไม่มี เงินไม่มีกลับบ้านไม่ได้ ทะเลาะกับเพื่อนเราอีก เพื่อนเราก็ไล่เค้ากลับ เราอดสงสารไม่ได้ก็พาเอารถไปซ่อม ให้เงินติดตัวกลับไปด้วย โดยที่เพื่อนเราไม่สนใจญาติเค้าเลย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนเราม.ปลาย
ต่อมาไล่เลี่ยกันไม่นาน เพื่อนที่ไม่เคยสนิทก็มาสนิทและขอมาเที่ยวหาที่หอพัก ไม่นานก็มีแฟน เค้าก็เลยไปอยู่กับแฟน สักพักก็ได้ยินข่าวว่าโดนแฟนซ้อม เราก็แอบโทรหาพาหนีออกจากบ้านพาไปส่งกรุงเทพ ให้เงินนั่งบีทีเอสไปหมอชิต ให้เงินซื้อตั๋ว ให้เงินไว้ซื้อข้าว (บ้านเค้าอยู่ภาคเหนือ)ให้มือถือด้วย1เครื่อง ช่วยจนแน่ใจว่าเค้าจะกลับไปบ้านอย่างปลอดภัย
อีกคนนึงเห็นทางโซเชียลว่าเค้าโดนรุมด่า และมีคนตามทำร้าย สืบไปสืบมาก็ได้รู้ว่าเค้าสติไม่ดี เป็นโรคซึมเศร้า ชอบโพสอวดโชว์พลังโพสท้าตีท้าต่อย พวกวัยรุ่นไม่รู้ก็พากันไปหาเรื่อง มีดักตีหัวเค้า ไปขับรถวนแถวบ้านเค้า ซึ่งเราสงสารเพราะเราดูออกว่าเค้าไม่ปกติ เลยไปสืบเสาะหาญาติเค้าว่าเค้าบ้าจริงรึเปล่า ก็ได้เรื่องว่าเป็นโรคซึมเศร้าที่บ้านเครียดและกลัวคนจะมาทำร้ายเค้ามาก ตอนนั้นเราเครียดตามเลย คนรุมด่าเค้าเป็นพันๆคนทั้งจังหวัดและจังหวัดรอบข้าง เราเลยหาวิธีช่วย สุดท้ายน้องเค้าก็ยอมไปรักษา ครอบครัวเค้าก็ขอบคุณเรา เพราะตอนแรกครอบครัวเค้าถอดใจแล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เราคอยเป็นกำลังใจถามไถ่ จนเรื่องผ่านไปเป็นปี ไม่นานมานี้พี่ชายเค้าทักมาบอกว่าน้องสบายดีแล้ว ตอนนี้ทำงาน กลับมาเป็นปกติแล้ว รักษาอย่างต่อเนื่อง
อีกคนนึงเป็นแฟนของน้องสาวเรา แต่ไม่สนิทกับเราเลย เค้าเป็นคนไม่มีสัญชาติ โดนน้องสาวเราทิ้งแถมพ่อเราไล่ออกจากบ้านอีก เราก็สงสาร เลยตัดสินใจพาไปหาที่อยู่ใหม่ พาย้ายจังหวัดพาไปสมัครงาน(เพราะตอนแรกทำงานที่บ้านเรา) ช่วงแรกๆก็เลี้ยงข้าว หานุ้นหานี้ให้เพราะเค้าไม่มีอะไรเลย จนตอนนี้ทำงานที่เราหาให้เงินเดือนสองหมื่นกว่าแล้ว เราก็ดีใจด้วย
ล่าสุด เจอน้องกลุ่มนึงเป็นเด็กผู้หญิงเรียน ม.ต้น ด้วยความที่เราเป็นครูเราเลยถามว่าเรียนจบจะไปต่อมหาลัยไหน พวกเค้าบอกว่าแม่ให้เรียนถึงแค่ม.3 เราเสียใจมากได้ยินอย่างนั้นเราเลยขอคอนแทรกไว้บอกว่าจะช่วยหาทุนให้ เด็กๆดูตื่นเต้นใหญ่ เราถามว่าอยากเป็นอะไร เค้าบอกอยากเป็นตำรวจ เราฟังแล้วน้ำเสียงหน้าตาเค้ามันดูใสซื่อ แต่ปนด้วยเศร้าๆ ซึ่งเรามองผ่านไม่ได้เลย
ความจริงมีเยอะกว่านี้และรายระเอียดแต่ละเรื่องราวก็จะเยอะวุ่นวายมากกว่านี้ ทุกครั้งที่เราช่วยคนอื่นเรามักจะทะเลาะกับแฟนบ้าง ทะเลาะกันคนอื่นบ้าง ทะเลาะกับแฟนเพื่อนบ้าง บางทีทำตัวเองเดือนร้อนบ้าง บากหน้าไปขอความช่วยเหลือเพื่อช่วยคนอื่น ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเราจะเหนื่อยไปทำไม ส่วนใหญ่เราไม่เคยเล่าให้ใครฟัง มีเพื่อนสนิทคนเดียวที่เข้าใจ คนอื่นจะบอกเราว่าอย่าไปยุ่ง อย่าไปช่วย คนไม่ดี ระวังอย่างนู้นอย่างนี้ เราเลยไม่ชอบเล่าหรือปรึกษาใคร
วันนี้ก็อยากถามเพื่อนๆว่ามีใครเป็นแบบนี้บ้าง และรบกวนเพื่อนๆที่รู้เรื่องการขอทุนการศึกษาให้เด็กๆช่วยแนะนำเราทีนะคะ ขอบคุณค่ะ
แท็กผิดห้องขอโทษด้วยนะคะ
เรายุ่งเรื่องคนอื่นไปหรือเปล่า
เราเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น ช่วยแบบจริงจัง บางคนไม่ใช่ญาติไม่ใช่เพื่อน บางคนแค่รุ้จักผ่านโซเชียลก็สงสาร ตามช่วยเค้าเป็นตุเป็นตะ มีหลายเหตุการเช่น
มีญาติเพื่อนเรามาเที่ยวหาเพื่อนเราที่หอพักที่แชร์กันอยู่กับเราประมาน3วันแต่พอถึงเวลาจะกลับ เราเห็นเค้ารถพัง โทรศัพท์ไม่มี เงินไม่มีกลับบ้านไม่ได้ ทะเลาะกับเพื่อนเราอีก เพื่อนเราก็ไล่เค้ากลับ เราอดสงสารไม่ได้ก็พาเอารถไปซ่อม ให้เงินติดตัวกลับไปด้วย โดยที่เพื่อนเราไม่สนใจญาติเค้าเลย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนเราม.ปลาย
ต่อมาไล่เลี่ยกันไม่นาน เพื่อนที่ไม่เคยสนิทก็มาสนิทและขอมาเที่ยวหาที่หอพัก ไม่นานก็มีแฟน เค้าก็เลยไปอยู่กับแฟน สักพักก็ได้ยินข่าวว่าโดนแฟนซ้อม เราก็แอบโทรหาพาหนีออกจากบ้านพาไปส่งกรุงเทพ ให้เงินนั่งบีทีเอสไปหมอชิต ให้เงินซื้อตั๋ว ให้เงินไว้ซื้อข้าว (บ้านเค้าอยู่ภาคเหนือ)ให้มือถือด้วย1เครื่อง ช่วยจนแน่ใจว่าเค้าจะกลับไปบ้านอย่างปลอดภัย
อีกคนนึงเห็นทางโซเชียลว่าเค้าโดนรุมด่า และมีคนตามทำร้าย สืบไปสืบมาก็ได้รู้ว่าเค้าสติไม่ดี เป็นโรคซึมเศร้า ชอบโพสอวดโชว์พลังโพสท้าตีท้าต่อย พวกวัยรุ่นไม่รู้ก็พากันไปหาเรื่อง มีดักตีหัวเค้า ไปขับรถวนแถวบ้านเค้า ซึ่งเราสงสารเพราะเราดูออกว่าเค้าไม่ปกติ เลยไปสืบเสาะหาญาติเค้าว่าเค้าบ้าจริงรึเปล่า ก็ได้เรื่องว่าเป็นโรคซึมเศร้าที่บ้านเครียดและกลัวคนจะมาทำร้ายเค้ามาก ตอนนั้นเราเครียดตามเลย คนรุมด่าเค้าเป็นพันๆคนทั้งจังหวัดและจังหวัดรอบข้าง เราเลยหาวิธีช่วย สุดท้ายน้องเค้าก็ยอมไปรักษา ครอบครัวเค้าก็ขอบคุณเรา เพราะตอนแรกครอบครัวเค้าถอดใจแล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เราคอยเป็นกำลังใจถามไถ่ จนเรื่องผ่านไปเป็นปี ไม่นานมานี้พี่ชายเค้าทักมาบอกว่าน้องสบายดีแล้ว ตอนนี้ทำงาน กลับมาเป็นปกติแล้ว รักษาอย่างต่อเนื่อง
อีกคนนึงเป็นแฟนของน้องสาวเรา แต่ไม่สนิทกับเราเลย เค้าเป็นคนไม่มีสัญชาติ โดนน้องสาวเราทิ้งแถมพ่อเราไล่ออกจากบ้านอีก เราก็สงสาร เลยตัดสินใจพาไปหาที่อยู่ใหม่ พาย้ายจังหวัดพาไปสมัครงาน(เพราะตอนแรกทำงานที่บ้านเรา) ช่วงแรกๆก็เลี้ยงข้าว หานุ้นหานี้ให้เพราะเค้าไม่มีอะไรเลย จนตอนนี้ทำงานที่เราหาให้เงินเดือนสองหมื่นกว่าแล้ว เราก็ดีใจด้วย
ล่าสุด เจอน้องกลุ่มนึงเป็นเด็กผู้หญิงเรียน ม.ต้น ด้วยความที่เราเป็นครูเราเลยถามว่าเรียนจบจะไปต่อมหาลัยไหน พวกเค้าบอกว่าแม่ให้เรียนถึงแค่ม.3 เราเสียใจมากได้ยินอย่างนั้นเราเลยขอคอนแทรกไว้บอกว่าจะช่วยหาทุนให้ เด็กๆดูตื่นเต้นใหญ่ เราถามว่าอยากเป็นอะไร เค้าบอกอยากเป็นตำรวจ เราฟังแล้วน้ำเสียงหน้าตาเค้ามันดูใสซื่อ แต่ปนด้วยเศร้าๆ ซึ่งเรามองผ่านไม่ได้เลย
ความจริงมีเยอะกว่านี้และรายระเอียดแต่ละเรื่องราวก็จะเยอะวุ่นวายมากกว่านี้ ทุกครั้งที่เราช่วยคนอื่นเรามักจะทะเลาะกับแฟนบ้าง ทะเลาะกันคนอื่นบ้าง ทะเลาะกับแฟนเพื่อนบ้าง บางทีทำตัวเองเดือนร้อนบ้าง บากหน้าไปขอความช่วยเหลือเพื่อช่วยคนอื่น ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเราจะเหนื่อยไปทำไม ส่วนใหญ่เราไม่เคยเล่าให้ใครฟัง มีเพื่อนสนิทคนเดียวที่เข้าใจ คนอื่นจะบอกเราว่าอย่าไปยุ่ง อย่าไปช่วย คนไม่ดี ระวังอย่างนู้นอย่างนี้ เราเลยไม่ชอบเล่าหรือปรึกษาใคร
วันนี้ก็อยากถามเพื่อนๆว่ามีใครเป็นแบบนี้บ้าง และรบกวนเพื่อนๆที่รู้เรื่องการขอทุนการศึกษาให้เด็กๆช่วยแนะนำเราทีนะคะ ขอบคุณค่ะ
แท็กผิดห้องขอโทษด้วยนะคะ