ริษยารักข้ามภพ บทที่ 42

***การเขียนในครั้งนี้ขับเคลื่อนด้วย การมโนล้วนๆ อุปมาดั่งเมากาวไปเขียนไป มิได้มีเจตนาลอกเลียนแบบ ล้อเลียน ปีนเกลียว คิดเทียบชั้น หรือกดดันให้คนเขียนอย่างลุงมาร์ตินรีบเขียนภาคหลักเล่มที่ 6 กับ 7 ให้จบแ

@ เพิ่งกลับมา สะเทือนใจ ให้ฉุกคิด ไยชีวิต ง่ายพราก จากใจหาย ทั้งหนุ่มสาว เด็กชรา มาวางวาย เพื่อนร่วมทีม ดับสลาย ให้อาวรณ์ @ เคยยินคำ ความตาย ดุจโจรปล้น แวะเวียนวน ฉับพลัน ไร้สังหรณ์ เพียงแส

อยู่หนใดกันเล่า หนอเจ้าเอ๋ยจากพรากเลยลับหายไม่คืนหวนสื่อเสียงเพลงเพรียกพร่ำเฝ้าคร่ำครวญใจปวดแปลบปั่นป่วน...วอนหวนคืน ท่องสถานผ่านทาง ว้างเหว่ว้ายามหลับตาคะนึงย้อน ถอนสะอื้นวันเราสองปองฝันหมายมั่นยืนวั

ณ.พื้นที่โล่งกว้างริมชายป่า มีเงาร่างหนึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้า ร่างนั้นปาดนิ้วขีดเขียนอะไรสักอย่าง เมื่อเขียนเสร็จ เมืองเล็กๆก็ได้เกิดขึ้นมา หลังจากเลือกรูปแบบและรายละเอียดปลีกย่อยเสร็จ ชายอีกคนก็โผล่มาข

หนึ่งปีก่อนหน้า ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๗.๐๐ น.) หมอกขาวยามเช้าแห่งเหมันตฤดูปกคลุมตรอกสุนัขหลง บดบังความเน่าเฟะของคูน้ำครำและความแตกร้าวของอาคารไม้ผุพัง ให้ดูเลือนรางราวกับภาพฝันที่กำลังจะสลาย เฉินมู่ ใ

🌑 นาคศิลา Ep.6: เรื่องเล่าจากขอทานนัยตามรกต ตำนานลี้ลับแห่งหนองหาน — จากปากผู้เฝ้ามองทุกชาติภพ 🌫 ฉากคั่นกลาง — เงาอดีตของผู้เล่า “เจ้ารู้ไหม…บางเรื่องมันไม่ใช่นิทาน…