ไดอารี่ของกล้วยไม้สีขาว

วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 วันแรกของการกลับมาเขียนไดอารี่หลังจากที่ไม่เคยได้เขียนมันอีกเลยตลอดเจ็ดปีที่ใครคนหนึ่งได้หายไปจากชีวิต คนแรกที่ทำให้รู้จักการเขียนไดอารี่ การยิ้มกับสมุดเล่มหนึ่ง การแอบรักใค

30 กรกฎาคม วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใสและอบอุ่น ผมแหงนหน้ามองฟ้าที่ไกลสุดลูกหูลูกตา เมฆบดบังทัศนียภาพการมองเห็นของผม สายลมหวีดหวิวพัดผ่านชวนให้รู้สึกเหงา เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนผมได้รับข่าวร้ายจากครูที่

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันตื่นขึ้นมา แล้วยังคงมีความรู้สึกเหล่านั้น  ความรู้สึกที่อยากตายไปซะให้พ้นๆ แต่อีกมุมนึงฉันก็อยากผ่านมันไปให้ได้ เหมือนเรื่องราวในอดีต ตอนนั้นต่อให้เจอเหตุการณ์มากมาย ฉันก็

วันนี้ฉันมีโอกสได้เข้าแคร์ ในศาสนาคริสต์ มันรู้สึกดีกับการที่ ได้ระบายความรู้สึกออกไป ฉันเล่าเรื่องราวภายในจิตใจให้พวกเขา  และมันรู้สึกดีมากๆที่ได้เล่ามันออกไป ขอบคุณพระเจ้า

ในห้องเรียนเจื้อยแจ้วยามว่างวันนี้ ฉันได้เขียนไดอารี่ลงสมุดสีฟ้าเล่มเล็กเล่มหนา มันคือสิ่งที่ฉันชอบมากที่สุดแล้ว เวลาว่าง ก็มักจะเขียนเกือบตลอด นอกจากที่ฉันเขียนไดอารี่ ก็ยังมีนักเรียนคนอื่นๆ จำนวนไม่

ตามหัวกระทู้เลยค่ะ ลองเอเนื้อเพลงไปค้านหาในกูเกิ้ลก็ไม่เจอค่ะ เนื้อเพลงประมานนี้ค่ะ อย่าเพิ่งทิ้งฉันให้อยู่ตรงนี้ ที่ทำลงไปฉันรู้ดีไม่มีสิทธิ์ของอะไร ให้แค่หวังเธอยังให้อภัย คนเลวที่พลาดไปเข้าใจว่าเธอ