วันนั้น...เมื่อฉันถูกบอกรัก ตอน 3

เขาเริ่มเชิญชวนหละ  แสดงว่ามีความเป็นมิตรที่ดี  ฉันเลยบอกไปว่า  ฉันมีปัญหาเรื่องคณิตศาสตร์  กำลังหาคนช่วยติวให้หน่อย  กลัวติดเอฟ

       “ได้เลยนะ  ถ้าว่างตรงกันเดี๋ยวเราโทรนัด  เราเข้าใจดี”  เขารีบขันอาสาช่วยติวคณิตศาสตร์ให้ทันที 

      .... เข้าทางเลยเรา  มาถูกคนแล้ว  ติวฟรี  แถมหอพักอยู่ตรงข้ามกันเลย  มาได้ง่ายๆ  เดินข้ามถนนมา  ก็ถึงเลย

       “ขอบคุณมากนะ  ถ้าไงเราว่างเราจะโทรหานะ”  เขายิ้มแก้มปริ  คงดีใจที่จะได้ช่วยสอนฉัน  เขาคงเห็นฉันหน้าตาซื่อๆและไม่ฉลาด  เลยคิดช่วยเหลือ

       “ รดา  เสาร์นี้หนุ่มกลุ่มเดิม  ชวนไปกินข้าว  แต่เป็นมื้อกลางวัน  ไปไกลหน่อย  โอเคนะ” จอยโทรมาชวนเหมือนเดิม

      “ ได้ๆ  แต่ต้องมาให้ทันเวลา  เพราะเรานัดเพื่อนติวคณิตศาสตร์ให้  ช่วงบ่ายกว่าๆ”  ฉันต้องรีบบอก  เพราะไปกินข้าวทีไร  คุยกันยาวๆๆตลอด

       วันเสาร์แล้ว  ต้องไปเจอหนุ่มคนเดิม  อีกละ  จอยกับปอม  พวกเธอคงคิดถึงหนุ่มๆของพวกเธอ  ก็พลอยพาให้ฉันไปด้วย  หนุ่มคนเดิม  ก็คงคิดถึงฉันละมั้ง  ฮ่าๆๆๆ  เลยถูกดึงเอาไปด้วยทุกครั้ง 

       รายงาน  การบ้าน และใกล้สอบปลายภาคด้วย  รุมเร้าทุกอย่าง  แต่เพื่อนชวนแล้ว  ก็ไปกับเขาหน่อยละกัน  เอาไว้พึ่งพากัน  มีเพื่อนดีกว่าไม่มีเพื่อน

       กินข้าวไปนั่งดูนาฬิกาไป  นัดประครองชัยเอาไว้ด้วย  นี่ก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว  หนุ่มคนเดิมก็คุยน้ำไหลไฟดับ  ไม่รู้มีเรื่องอะไรมาคุยได้หนักหนา  ฉันก็ฟังไป  ยิ้มไป  หัวเราะบ้างเวลาเขาพูดแบบไม่หยุดหายใจ  ฮ่าๆๆ  พูดเก่งจริงๆ  น่าพาไปแสดงละครสัตว์แนวตลก หรือไม่ก็ไปโต้เวที  บนเวทีโลก

     “ จอย  เลยเวลามานานแล้ว  เพื่อนเราที่จะติวคณิตศาสตร์ให้  รอเราอยู่นะ”

      ฉันรีบบอกจอยเพราะเลยเวลามาเป็นชั่วโมงแล้ว  ประครองชัยรอจนเป็นลมไปแล้วหรือเปล่า  ให้เขาติวให้แล้วคนถูกติวยังนั่งฟังหนุ่มอีกคนคุยกระจาย

     “หน่อยน่า  นานๆเจอกัน  อีกแป๊บนะ” จอยกับปอม  กำลังสนุกสนานกับหวานใจของพวกหล่อน

   ....  แต่หนุ่มหน้าเดิม  เขาก็พยายามทำทุกอย่างให้ฉันชอบเขา  ถึงแม้เขาจะรูปร่างขาวสูง  รูปหล่อ  เรียนเก่ง  นิสัยดี  น่ารัก

   ..... แต่ก็ไม่ถูกใจฉันตรงที่พูดเยอะเหลือเกิน 

  ..... ฉันชอบผู้ชายที่พูดไม่มาก  นิ่งๆ ไม่ระริกระรี้มากเกินไป  ดูแล้วน่ารำคาญตาแท้เชียว  แต่ก็ทนฟังเขาไป 

  .....เขาคงมีความสุขที่ได้พูดคุยกับฉัน  ฉันเป็นคนประเภทถ้าใครมาพูดคุยด้วย  ก็จะคุยกับเขา  ให้ความสุขกับเขา  เพราะเป็นสิ่งที่ให้กันได้ไม่ยาก

  .....ดูเขามีความสุขที่จะอยู่กับฉัน  สงสัยจะตกหลุมรักฉันอีกคนละมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆ  

     “มาแล้ว..มาแล้ว  ขอโทษนะที่มาช้าไปหน่อย”  ฉันกลั้นใจพูดออกไปอย่างนั้น  เพราะจริงๆแล้วฉันช้าไป 3 ชั่วโมง  แต่เขายิ้มหวานให้อย่าง

     น่ารัก  ท่าทางใจเย็น  ไม่หงุดหงิดที่รอนาน  ข้อดีของประครองชัยคือใจเย็น  ยิ้มเก่ง  บุคลิกของเขาดูดีมาก

    “ไม่เป็นไร  เรานั่งอ่านหนังสือของเรารอ”  เขารีบบอกทันที  กลัวว่าฉันจะอึดอัดใจที่ทำให้เขารอ  จากนั้นเขาก็เริ่มอธิบายในเนื้อหาที่ฉันสงสัย 

     ทำไม่ได้  ไม่เข้าใจ  ช่วงที่เขาอธิบาย  ฉันแอบมองเขาตลอด  ดูเขาตั้งใจอธิบายมาก  กว่าจะเข้าใจ  ก็อธิบายไปหลายรอบ  แต่เขาก็ทนอธิบายให้ฉันฟัง

     ซ้ำแล้วซ้ำอีก  โดยไม่เบื่อ

         “ประครองชัย  เรามีรายงานที่ต้องทำส่งวันพุธหน้า  เราขี้เกียจไปหาและนั่งพิมพ์  เพราะงานเยอะ  ทำไงดีหละ  หนังสือที่จะสอบ  ยังอ่านไม่จบเลย ” 

         ฉันก็จะแนวนี้ตลอด  ไม่เคยอ่านหนังสือจบก่อนสอบ  ยิ่งลงหลายวิชาก็ยิ่งอ่านเยอะ  เนื้อหาตีกันมั่ว

        เพื่อนรุ่นน้องข้างห้องคณะเดียวกัน  เป็นน้องจังหวัด  ก็ชวนกินเบียร์ตลอด  และฉันก็ชอบอยู่แล้ว  บางวันเมาจนคลานเข้าห้องก็มี  กินให้ผ่อนคลาย  แล้วก็หลับ  ฮ่าๆๆ  ตื่นอีกทีแจ้ง  หนังสือที่เตรียมจะอ่าน  ก็กลายเป็นหมอนไป

        “ ได้เลยเดี๋ยวเราทำให้หละกัน  บอกหัวข้อมา  เพราะตอนนี้  เราอ่านหนังสือจบไป 3 รอบแล้ว  พร้อมสอบครับ” 

         แม่เจ้า..พี่แกจบไปหลายรอบแล้ว  ฉันยังไม่จบสักรอบเลย  ก็ดีมีคนทำให้  จะได้ไม่ต้องทำเอง  มาถูกทางแล้วฉัน  ได้เพื่อนดี  แถมน่ารัก  ใจดี  ชอบๆ

        แบบนี้  หายากนะเนี่ย

         “เราเอารายงานมาให้แล้ว  เสร็จสมบูรณ์แบบ”  วันเดียวเสร็จเลย  เยี่ยมจริง  แบบนี้ต้องให้รางวัลซะแล้ว

         “ ไปกินไอติมกัน  เดี๋ยวเราเลี้ยงนะ  ที่ช่วยสอนคณิตศาสตร์และทำรายงานให้”  ฉันยิ้มที่งานเสร็จโดยไม่ต้องลงทุนอะไร

        ฉันนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ประครองชัยไปกินไอติมร้านอร่อย  หน้ามหาวิทยาลัย  กินไปก็คุยกันไป  สนุกสนาน 

        .....บรรยากาศตอนนั้น  ฉันรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ  รู้สึกหัวใจเต้นแรงผิดปกติ  เวลามองหน้าประครองชัย 

       .....ใจสั่นๆ  ปกติไม่เคยเป็นมาก่อน  

            แต่ตอนจะออกเงิน  ประครองชัยบอกเขาขอเลี้ยงเอง  ฉันต้องยอมให้เขาเลี้ยง  ให้โอกาสเขาเป็นสุภาพบุรุษ

        เราเจอกันบ่อยๆ  และคุยกันสนุกสนาน  และวันหนึ่งประครองชัยก็เดินจากหอ 6 ชายมาหาฉันที่หอ 8 หญิง  เขานั่งรออยู่ใต้ถุนหอ  พอฉันลงมา  เขารีบเดินเข้ามาหาฉัน

      “หวัดดีประครองชัย  วันนี้มีอะไรเหรอ  มาหาแต่เช้าเลย”  ฉันทักทายเขาและยิ้มให้  เขายิ้มหวาน  และพูดขึ้นมาว่า

     ......“เธอพิจารณาเราบ้างได้ไหม”  หน้าตาเขาเอาจริงมาก  วันนี้มาแปลกกว่าทุกวัน

     ......“พิจารณาเรื่องอะไรเหรอ”  ฉันรู้แล้วหละว่าให้พิจารณาในตัวเขา  

     .....แต่ฉันแกล้งถามไปอย่างนั้นแหละ  จะได้ให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด  หรือจริงจังเกินไป

     ....“ก็พิจารณาตัวเราไงหละ  เพราะเราชอบเธอนะ”  ประครองชัยพูดออกมา  

     .....ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถรู้เลยว่าคำตอบที่อยู่ข้างหน้าเขาจะตอบกลับมาว่าอย่างไร

        ฉันยิ้มให้เขา  และหัวเราะออกมา  ขำที่เขาเป็นเด็กเรียน  วันๆอ่านแต่หนังสือ  ไม่ไปกินเหล้าเมายากับใคร  เข้าห้องสมุดเป็นประจำ 

    .... แล้วมาชอบคนอย่างฉันที่ไม่ค่อยเรียนเท่าไหร่  แถมยังเที่ยว  กินเหล้ากินเบียร์ไปเรื่อยๆ  ไม่จริงจังกับชีวิตมากมาย

      “ตะเองทำไมชอบเราหละ  บอกหน่อยได้ไหม”  ฉันถามเขาตรงๆ  ต่อหน้าเขา 

       ซึ่งเป็นบรรยากาศที่เพื่อนคุยกับเพื่อนอย่างเปิดอก  เพราะฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า  

   .....ฉันคนนี้มีอะไรดีที่ทำให้หนุ่มๆรอบตัว  มาสนใจ 

   ...... แต่งตัวก็ไม่ดี  ใส่เสื้อยืด  กางเกงยีนส์เก่าๆ รองเท้าแตะ

   ......พูดจาห้วนๆ  ทำตัวไปเรื่อยๆ  เรียนก็ไม่เก่ง  กินเหล้าเบียร์เป็นอาจิณ  

        ฉันรอลุ้นคำตอบที่เขากำลังจะตอบฉันอยู่ต่อหน้า  ด้วยใจระทึกและอยากรู้

        “ไม่รู้ซินะ...เราชอบเพราะเธอน่ารัก  เรียบง่าย  จริงใจ  เป็นกันเอง”  เขาตอบมาแล้ว  ฮ่าๆๆ...

       “เราน่ารักจริงเหรอ  555”  ฉันขำที่เขาพูดออกมาจากใจของเขา  สีหน้าเขา  ดูเขินสุดๆ  หน้าแดง  และยิ้มน่ารักเหมือนเดิม  ตรงรอยยิ้มของเขานี่แหละ 

       ใจฉันอยากละลายเลยจริงๆๆ

       “ ตะเองชอบของแปลกมากกว่าละมั้ง 555”  ฉันหยอกเขาเล่น  ที่เห็นเขาหน้าแดง  เวลาเขาอายน่ารักมาก  

      .....เขาทำให้ใจฉันแกว่งเหมือนกัน  ตั้งแต่เจอหนุ่มๆมา  ประครองชัยทำให้ฉันรู้สึกแปลกกว่าที่เจอคนอื่น 

     ..... บอกตรงๆฉันก็ชอบเขาเหมือนกัน 

     .... แต่...ฉันต่างกับเขามาก  รู้สึกว่าเขาดีกว่าฉันเยอะ  

    .....ฉันไม่กล้ารักเขา  เพราะกลัวว่าคบกันไปแล้ว  เขาจะเปลี่ยนใจรับพฤติกรรมที่เป็นอยู่ของฉันไม่ได้

        “เราเป็นเพื่อนกันดีกว่านะประครองชัยคนดีของรดา”  ฉันเริ่มกล่อมเขาอีก  เขาก็ยังบอกว่าเขารับฉันได้  ขอแค่ฉันยอมรับเขาเป็นแฟนแค่นั้น 

    .... คำว่า “แค่นั้น”  มันยากจริงๆสำหรับฉัน

      ### การที่คนเราจะรับรักใครได้สักคน  บางครั้งก็เป็นการยากที่จะทำได้  เพราะความแตกต่าง  ต้องให้เวลาช่วยตัดสินใจ 

     ### แต่ในบางครั้งความรักก็ไม่ค่อยจะมีเหตุผลเท่าไหร่  

    ### คงจริงอย่างที่เขาว่าถ้าไม่ใช่เนื้อคู่กัน  ให้ทำอย่างไรก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน  ต่อให้ได้อยู่ด้วยกัน  ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยได้ตลอดไปชั่วนิรันดร์   

    .....“หวังว่าประครองชัยของรดา  คงเข้าใจความรู้สึกของรดานะ  คนดีที่สุดของฉัน”.......