ควรทำอย่างไรดีกับชีวิตที่แสนจะน่าเบื่อและหดหู่?

เบื่อชีวิตตัวเองสุดๆ เบื่อทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอะไรต่อมิอะไร เบื่อชีวิตที่มันซำ้ๆใช้ชีวิตแบบเดิมๆ เบื่อสุดๆ แต่บอกใครก็ไม่ได้ บอกไปเขาก็แค่บอกว่าสู้ๆนะ บางทีก็เบื่อตัวเอง ไม่ชอบตัวเองด้วยซํ้า ไม่ได้โทษใคร แต่โทษตัวเองที่รู้สึกแย่ รู้สึกอยากตาย บางทีก็อารมณ์ดีร่าเริงแจ่มใสบางเวลาก็เศร้า จนเคยร้องไห้กับตัวเอง บอกกับตัวเองว่านี่เราแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมคนอื่นเขาทำได้ แต่เราทำไมทำไม่ได้ว่ะ ก็ได้แค่บอกกับตัวเองว่าสู้ๆนะเดี๋ยวก็สบาย แต่ความคิดตีกัน ก็สู้แหละแต่พอสู้ไปอีกความคิดนึงก็โผล่ออกมา ทำให้เริ่มอาการมึนงง ดาวขำมินอ่ะแค่การแสดง แต่กูอ่ะมึนจริง พอมึนก็ทำอะไรไม่ถูกเริ่มลอย เริ่มเศร้าอยากร้องไห้แต่ก็ทำได้แค่อึ้บไว้เพราะศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันคํ้าคอ บางครั้งไม่ไหวจริงๆก็ต้องแอบไปร้องไห้ไม่ให้มีใครเห็น รู้สึกตัวเองว่าไม่มีใครเข้าใจเรา รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า เหมือนหมาเน่าตัวนึง รู้สึกเกลียดตัวเอง อยากทำร้ายตัวเอง พอบอกใครไปเขาก็หาว่าแกล้ง บอกว่าเราอ่ะเป็นคิดมากนะคิดมากขั้นไหนเหรอขนาดที่ว่ากินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับ คิดจนจิตฟุ้งซ่านเรื่องเก่าๆที่เคยลืมไปแล้วก็กลับมาคิดอีก คิดดูว่าเป็นร้อยเรื่องราว กว่าจะนอนหลับพลิกแล้วพลิกก็ครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นแหละ แต่พอใครไปก็เขาถามว่าจะคิดมากไปทำไม คิดแล้วได้อะไร ก็จริงของเขานะแต่จะรู้หรือไม่ว่ากูอยากจะคิดมากหรือเปล่า บางอย่างผมอยากอธิบายให้ใครที่จะพอรับฟังเราได้ แต่ก็ทำได้แค่เก็บไว้คนเดียวนั้นแหละเก็บไว้ไม่ใครรู้เก็บไว้ให้ตายไปกับตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าบอกใครไปแล้วจะโดนมองว่า เห้ยเรื่องแค่นี้ทำไมคนอื่นเขาทำได้ ทำไมเราถึงทำไม่ได้ เราต้องทำให้ได้ดิ แค่นี้ทำไม่ได้ก็เสียชาติเกิดหล่ะ ผู้ชายป่าว ทำไมไม่เข้มแข็ง ทำไมเป็นคนอ่อนแอ ประโยคเดิมๆซํ้าๆ จนกลัวการอธิบายการบอกไปเลย อะไรที่เราทำไม่ได้ก็ทำไปเรื่อยจนเละ พอเละก็โดน ว่าทำไมไม่ถาม พอถามก็บอกว่าทำไมไม่จำ สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลยจนชิน แต่ชินมั้ยมันก็รู้สึกแหละแต่เก็บอาการ พยายามบ้าบ้างเพื่อให้ตัวเองดูมีสีสันกับชีวิตบ้าง พยายามออกจากกรอบชีวิต แต่ก็ได้แค่แปปเดียวก็กลับมาเศร้าอีก จนถามกับตัวเองว่านี่เราไม่มีความสุขเลยเหรอเนี่ย ความสุขเราอยู่ที่ไหน บางครั้งคิดว่าการเที่ยวจะทำให้เราสนุก มันก็สนุกแหละแต่เป็นแค่ความสุขชั่วคราว บางครั้งเบื่อไม่อยากจะทำอะไร ในหัวคิดแต่ข้อเสียของตัวเอง คิดแต่แง่ลบของตัวเอง คือ ทุกอย่างมันไปในทิศทางลบ มันไม่ไปในทางขึ้น มีแต่จะลงขึ้นก็ได้แปปเดียวซักพักก็ลงหละ ลงก็เกือบสุดถึงขั้นคิดอยากจะฆ่าตัวตาย คือไม่มีห่วงอะไรหล่ะชีวิต คิดว่าชีวิตเรามาได้แค่นี้ก็คงเป็นบุญมากแล้ว เคยอกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ แต่ในใจก็คิดมากว่านี่เราทำอะไรลงไป คือเดี๋ยวอารมณ์ดีอารมณ์ร้ายเดี๋ยวบ้า บางครั้งก็อาจจะคิดมากไปเองว่าเขาแคร์เราหรือเปล่า บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ว่าเราเป็นอะไรอยู่เนี่ย เคยว่าอาจะเป็นเพราะอารมณ์วัยรุ่นหรือเปล่า แต่ก็ไม่นะ เพราะผมเป็นคนเก็บกดเก็บอาการมาตลอด โกรธก็ทำได้แค่เก็บอาการ เศร้าก็ทำได้แค่เก็บอาการ ด้วยความที่เป็นลูกคนกลางหรือเปล่าไปดูมาก็ตรงทุกอย่าง ไปดูอาการซึมเศร้าก็ตรง ไปดูอาการไบโพลาร์ก็ตรงจนไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่  ก็ปรึกษาใครไม่ได้ พอปรึกษาก็อย่างที่บอกไป แกล้งหรือเปล่า แค่คิดมากไปเองประโยคก็เดิมๆ คำพูดเดิม ไม่เคยปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ บางครั้งก็คิดว่าทำไมให้คำปรึกษาคนอื่นได้ บอกคนนู้นคนนี้จนเขาทำได้ แต่ทำไมเราเป็นที่ปรึกษาแต่เรากลับทำไม่ได้ จนคิดว่าตัวเองนี้เซียนปรึกษา แต่ก็นั้นแหละก็วนอยู่ที่เดิม บางคนลองใช้ให้ทำอะไรใหม่ๆ ก็ลองทำดูลองใช้เวลาอย่าให้ตัวเองว่าง สุดท้ายก็เบื่อ ส่วนสิ่งที่เราชอบเขาก็ไม่สนับสนุน ไม่ให้โอกาสเราลองไปทำดู พอถามไปเขาก็บอกว่าถ้าเรื่องแค่นี้ทำไม่ได้ แล้วจะทำอะไรอีก ก็จริงของเขาอีก แต่ผมเบื่ออยากทำอะไรที่ไม่จำเจ อย่างเช่นไปทำงานร้านค้าอย่างงี้ก็วนอยู่ที่เดิม จับแล้วก็จับอีก พอลูกค้าไม่เข้าร้านก็ต้องเดินไปจับนู่นจับนี่ พอลูกค้ามาก็ต้องมาคิดเงินลูกค้าอีก ก็กดแบบเดิม แล้วก็แบบเดิมวนจนเลิกงาน พออยู่บ้านก็เบื่อไม่มีอะไรทำก็เบื่ออีก พยายามนอนดึกๆ เพื่อจะให้ได้ตื่นช้าที่สุด พอตื่นมาก็กิจวัตรเดิมๆ ถึงเวลาก็อาบนำ้ สักพัก็จับมือถือ จับจนเบื่อ เบื่อขนาดที่ว่าไม่อยากจะเล่นอีก แต่พอไม่เล่นนั่งอยู่เฉยๆก็เบื่ออีก เห้อ!เบื่อสุดๆ เบื่อกับชีวิตตัวเองบ้าไปเลย แต่ต่อให้เบื่อมากแค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ตัวเองอยู่ดี พยายามจะไม่คิดฆ่าตัวตาย แต่ก็คิด เพราะคิดว่ามันคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดหล่ะ #เบื่อชีวิต #เบื่อตัวเอง