เนื่องจากพิมพ์ในมือถืออาจจะเว้นวรรค อ่านยากก็ขออภัยล่วงหน้าค่ะ
โดยปกติไม่ค่อยชอบลงเรื่องตัวเองลงอินเตอร์เน็ตสะเท่าไหร่ ชอบอ่านอย่างเดียวค่ะ 555 แต่เนื่องจากสถานการณ์ช่วงนี้ไม่ดีเลย แล้วเจอปัญหาทางบ้านเลยอารมณ์ไม่เสถียร และกลัวจะเป็นโรคซึมเศร้าสักวันค่ะ..
ขอเล่าย้อนอดีตก่อนค่ะ บ้านเรา โดนปกติ ใช้ชีวิตมีความสุขดีค่ะ มีสองพี่น้องค่ะ เรากับพี่ชาย เราสองคนรักกันดีค่ะ แต่ว่า คุณแม่นั้นรักพี่ชายมากกว่าค่ะ คุณแม่เป็นคนที่ชอบลงอารมณ์กับเรามากค่ะ ถ้าอารมดีก็มีซื้อของฝากหรืออะไรบ้าง แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดี... ไม่ถึงขั้นใช้กำลังนะคะ แต่ใช้วาจาและการกระทำอย่างอื่นค่ะ เวลาที่ทำอะไรช้า หรือทำไม่ถูกต้อง จะด่าว่า โง่ บ้าง อะไรบ้าง งอนบ้าง ไม่คุยด้วยค่ะ มันทำให้เรากลัวเวลาอยู่กับแม่มาก แต่พอเราโตขึ้นเราก็นึกว่าเราจะดีขึ้นค่ะ ตอนนั้นแม่ทะเลากับพี่ชาย เราเห็นว่าพี่ชายเราไม่ได้ผิดรอบนี้ เลยเข้าไปอธิบาย สิ่งที่เกิดขึ้นคือ คุณแม่ลงอารมณ์กับเราคนเดียว ไม่โกรธพี่ชาย งดอาหารเราค่ะ.... ประมาณสามสี่วัน เราก็ค้นๆอะไรในตู้เยนกินค่ะ... พี่ชายก็แบบ จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรอยู่.. 5555 แบ่งข้าวให้รึเปล่านะ ... ?
มีอีกรอบนึงทำคุณ
อนพร้อมกันค่ะ แต่ยังติดทำงานทั้งคู่เลยไม่ทันได้คุย แต่แม่โกรธเราคนเดียวบอกพี่ชายขอโทษแล้ว เราก็แบบ อ้าวพี่ไปขอโทษตอนไหนเน่ยอยู่ด้วยกันตลอด พี่บอก เปล่า ยังไม่ได้ทำอะไรเลย นั้นคือเรารู้แล้วค่ะว่า แม่รักใครมากกว่า 5555
ไม่ว่าเราจะเรียนดีแค่ไหนแม่เราไม่เคยชมค่ะ ได้ 8 เตม 10 ก็ ถามว่าทำไมไม่เต็ม ได้เกรดสี่วิชานึง ก็ด่าอีกวิชาแทนค่ะ
น้อยใจเหมือนกันค่ะ อย่างพี่ชายแม่ให้ไปเรียนต่อต่างประเทศ พอเราจะไปบ้างบอก ให้พี่ไปคนเดียวพอแล้ว สงสารเงินที่บ้านบ้าง ตอนนั้นโดนแม่พูดใส่เราก็ล้มเลิกความฝันไปเรียนต่างประเทศเลยค่ะ ไม่ได้บอกพ่อหรือพี่ค่ะ...แค่บอกว่า อ้อ อยากมีประสบการณ์ทำงานก่อนเฉยๆ... เศร้ามากๆ ร้องไห้อยู่ค่ะ แต่เพราะกลัวจับใจเลยไม่อยากขัด ยังมีอะไรแบบนี้อีกค่ะ แต่เล่าแค่นี้ล่ะกันค่ะ 55
ตอนนี้ย้ายออกมาและค่ะ แต่กำลังจะมีงานสำคัญ ของพี่ชาย แม่เราก็อยากให้เราไปด้วย เรายินดีไปค่ะ แต่แม่บอกไม่รู้วัน เดี๋ยวคุยกับพวกผู้ใหญ่ ได้วันมาจะบอก ห้ามกลับคำ ทีนี้ เดี๋ยวเร็วๆนี้ เราจะมีโปรเจคสำคัญมากๆในชีวิต ที่เราพยายามทำมาเป็นปีๆ จนมาถึงจุดที่จะได้ทำตามความฝันเราค่ะ
เราก็แบบ เออบอกไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ชน.. โทรคุยกับพี่ชาย พี่ชายก็บอก ไม่มีปัญหา สบายๆ แต่ พอโทรไปบอกคุณแม่ ว่าถ้าดันเป็นช่วงนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ แต่ช่วงอื่นได้หมด รู้ว่าเลือกวันไม่ได้ค่ะ แค่เผื่อมันลงวันนั้นค่ะ..แล้วเราก็ โดนด่าว่าไม่รักพี่ค่ะ ต้องมาๆๆ เท่านั้น แล้วตัดสายไป ยังไม่ทันคุยจบเลยค่ะ 5555 โดยที่เขาไม่สนใจความสำคัญของฝั่งเราเลยค่ะ ตอนนั้นคือร้องไห้เลยค่ะ จริงๆวันอาจจะไม่ชนกันก็ได้ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากไปแต่เราอยาก แต่เราก็มีงานสำคัญเหมือนกัน เราเลยอยากแจ้งไว้..
คุณแม่เราก็รักเราแหละค่ะ..เราก็รักเขาค่ะ..แต่ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากๆ รู้สึกเครียด รู้สึกกลัวในใจว่าเจอคุณแม่รอบถัดไปจะโดนอะไรอีกบ้าง.. ทำไมเราถึงโดนยัดเยียดความรู้สึกผิดไว้ด้วย ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ผิด พี่ชายก็โอเค..คือถ้าไม่สนใจความฝันของเรา ก็ปล่อยเราได้มั้ย
เราอยากเจอแม่ด้วยความรู้สึกชิวๆ ค่ะ นานๆทีเจอกัน ไม่อยากจะเครียดตลอดเวลา ใช้เวลาด้วยกันแบบมีความสุข แต่ท่านไม่เคยปล่อยให้เป็นแบบนั้น 555555 มีใครมีวิธีปล่อยวาง เวลาโดนลงอารมณ์บ้างมั้ยคะ
ปล2.ถ้าถามว่าคุณพ่ออยู่ไหน คุณพ่อทำงานหนักค่ะ ไม่ค่อยได้กลับบ้านค่ะ ต้องไปต่างจังหวัดบ่อย คุณพ่อรักเราดีค่ะ แต่แค่ตอนเด็กๆ เราอยู่กับแม่สะส่วนใหญ่
ปล3.เขียนงงก็ขออภัยค่ะ
จะทำไงให้อยู่กับคุณแม่แล้ว สบายใจมากกว่านี้ดีคะ.. เลิกกลัวไม่ได้ค่ะ..
โดยปกติไม่ค่อยชอบลงเรื่องตัวเองลงอินเตอร์เน็ตสะเท่าไหร่ ชอบอ่านอย่างเดียวค่ะ 555 แต่เนื่องจากสถานการณ์ช่วงนี้ไม่ดีเลย แล้วเจอปัญหาทางบ้านเลยอารมณ์ไม่เสถียร และกลัวจะเป็นโรคซึมเศร้าสักวันค่ะ..
ขอเล่าย้อนอดีตก่อนค่ะ บ้านเรา โดนปกติ ใช้ชีวิตมีความสุขดีค่ะ มีสองพี่น้องค่ะ เรากับพี่ชาย เราสองคนรักกันดีค่ะ แต่ว่า คุณแม่นั้นรักพี่ชายมากกว่าค่ะ คุณแม่เป็นคนที่ชอบลงอารมณ์กับเรามากค่ะ ถ้าอารมดีก็มีซื้อของฝากหรืออะไรบ้าง แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดี... ไม่ถึงขั้นใช้กำลังนะคะ แต่ใช้วาจาและการกระทำอย่างอื่นค่ะ เวลาที่ทำอะไรช้า หรือทำไม่ถูกต้อง จะด่าว่า โง่ บ้าง อะไรบ้าง งอนบ้าง ไม่คุยด้วยค่ะ มันทำให้เรากลัวเวลาอยู่กับแม่มาก แต่พอเราโตขึ้นเราก็นึกว่าเราจะดีขึ้นค่ะ ตอนนั้นแม่ทะเลากับพี่ชาย เราเห็นว่าพี่ชายเราไม่ได้ผิดรอบนี้ เลยเข้าไปอธิบาย สิ่งที่เกิดขึ้นคือ คุณแม่ลงอารมณ์กับเราคนเดียว ไม่โกรธพี่ชาย งดอาหารเราค่ะ.... ประมาณสามสี่วัน เราก็ค้นๆอะไรในตู้เยนกินค่ะ... พี่ชายก็แบบ จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรอยู่.. 5555 แบ่งข้าวให้รึเปล่านะ ... ?
มีอีกรอบนึงทำคุณ
ไม่ว่าเราจะเรียนดีแค่ไหนแม่เราไม่เคยชมค่ะ ได้ 8 เตม 10 ก็ ถามว่าทำไมไม่เต็ม ได้เกรดสี่วิชานึง ก็ด่าอีกวิชาแทนค่ะ
น้อยใจเหมือนกันค่ะ อย่างพี่ชายแม่ให้ไปเรียนต่อต่างประเทศ พอเราจะไปบ้างบอก ให้พี่ไปคนเดียวพอแล้ว สงสารเงินที่บ้านบ้าง ตอนนั้นโดนแม่พูดใส่เราก็ล้มเลิกความฝันไปเรียนต่างประเทศเลยค่ะ ไม่ได้บอกพ่อหรือพี่ค่ะ...แค่บอกว่า อ้อ อยากมีประสบการณ์ทำงานก่อนเฉยๆ... เศร้ามากๆ ร้องไห้อยู่ค่ะ แต่เพราะกลัวจับใจเลยไม่อยากขัด ยังมีอะไรแบบนี้อีกค่ะ แต่เล่าแค่นี้ล่ะกันค่ะ 55
ตอนนี้ย้ายออกมาและค่ะ แต่กำลังจะมีงานสำคัญ ของพี่ชาย แม่เราก็อยากให้เราไปด้วย เรายินดีไปค่ะ แต่แม่บอกไม่รู้วัน เดี๋ยวคุยกับพวกผู้ใหญ่ ได้วันมาจะบอก ห้ามกลับคำ ทีนี้ เดี๋ยวเร็วๆนี้ เราจะมีโปรเจคสำคัญมากๆในชีวิต ที่เราพยายามทำมาเป็นปีๆ จนมาถึงจุดที่จะได้ทำตามความฝันเราค่ะ
เราก็แบบ เออบอกไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ชน.. โทรคุยกับพี่ชาย พี่ชายก็บอก ไม่มีปัญหา สบายๆ แต่ พอโทรไปบอกคุณแม่ ว่าถ้าดันเป็นช่วงนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ แต่ช่วงอื่นได้หมด รู้ว่าเลือกวันไม่ได้ค่ะ แค่เผื่อมันลงวันนั้นค่ะ..แล้วเราก็ โดนด่าว่าไม่รักพี่ค่ะ ต้องมาๆๆ เท่านั้น แล้วตัดสายไป ยังไม่ทันคุยจบเลยค่ะ 5555 โดยที่เขาไม่สนใจความสำคัญของฝั่งเราเลยค่ะ ตอนนั้นคือร้องไห้เลยค่ะ จริงๆวันอาจจะไม่ชนกันก็ได้ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากไปแต่เราอยาก แต่เราก็มีงานสำคัญเหมือนกัน เราเลยอยากแจ้งไว้..
คุณแม่เราก็รักเราแหละค่ะ..เราก็รักเขาค่ะ..แต่ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากๆ รู้สึกเครียด รู้สึกกลัวในใจว่าเจอคุณแม่รอบถัดไปจะโดนอะไรอีกบ้าง.. ทำไมเราถึงโดนยัดเยียดความรู้สึกผิดไว้ด้วย ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ผิด พี่ชายก็โอเค..คือถ้าไม่สนใจความฝันของเรา ก็ปล่อยเราได้มั้ย
เราอยากเจอแม่ด้วยความรู้สึกชิวๆ ค่ะ นานๆทีเจอกัน ไม่อยากจะเครียดตลอดเวลา ใช้เวลาด้วยกันแบบมีความสุข แต่ท่านไม่เคยปล่อยให้เป็นแบบนั้น 555555 มีใครมีวิธีปล่อยวาง เวลาโดนลงอารมณ์บ้างมั้ยคะ
ปล2.ถ้าถามว่าคุณพ่ออยู่ไหน คุณพ่อทำงานหนักค่ะ ไม่ค่อยได้กลับบ้านค่ะ ต้องไปต่างจังหวัดบ่อย คุณพ่อรักเราดีค่ะ แต่แค่ตอนเด็กๆ เราอยู่กับแม่สะส่วนใหญ่
ปล3.เขียนงงก็ขออภัยค่ะ