เรื่องสั้น ╰ เพื่อนโฮมเลส ╮

ถนนพื้นยางเปียกน้ำฝน 
แสงไฟท้ายสีแดงแท็กซี่แล่นตามกันไป เดนนิสขับรถผ่านร้านเบเกอรี่ ร้านตัดผม ร้านขายยา 
ทุกแห่งเริ่มเก็บของโดยพร้อมเพรียง เมื่อขับเลี้ยวสองช่วงตึก  
สายตาสะดุดชายสวมฮู๊ดสกปรกสีเทา สองมือซุกเสื้อหลวม ๆ เกงคาร์โก้เข่าขาดเป็นรู นั่งใต้แสงไฟริบหรี่ 
ข้าง ๆ มีกระเป๋าของใช้เบ็ดเตล็ดไม่ว่าจะเป็นไขควง มีดปอกมันฝรั่ง นาฬิกา 
ส่วนแก้วกระดาษสตาร์บัค วางใส่เศษเงินบนพื้น
 
แม้ลังเลอยู่บ้าง เดนนิสจอดรถเปิดประตู เดินลงทางเท้าสองสามก้าว 
อากาศชื้น ส่งกลิ่นเหมือนฉี่ลอยเข้าจมูก

"นั่น..." เขาหยุดนิดนึง  "แกเหรอ...ลูคัส ?" เดนนิสทักน้ำเสียงไม่แน่ใจ
ชายจรจัดเงยหน้า  ความสว่างสลัว เผยเห็นใบหน้าหล่อเหลามอมแมม ของลูกครึ่งอเมริกา - สเปน 
นาทีที่ดวงตาน้ำตาลอ่อนล้าตวัดมอง ก็บอกชัดเป็นลูคัส 
ทั้งคู่ขาดการติดต่อหลายเดือนตั้งแต่ออกไฮสคูล

"เดนนิสเหรอ ? ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าแกอีกแล้ว..."
เสียงเครือตอบช้า ๆ ด้วยสำเนียงอังกฤษเจือสเปน
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่ ?"  เดนนิสตะลึงด้วยความสับสน
ลูคัสกลืนน้ำลายเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาลอยคว้างเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่าง
"ฉันจนไง..." 
"แต่...แกเคยรวยมากนี่นา!"
เขาก้มหน้ามองพื้นไม่พูดอะไรมาก
ความเงียบในแววตาบอกเกือบทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจ

เดนนิสคุกเข่าข้าง ๆ  
ควักกระเป๋า หยิบธนบัตรสามสิบดอลล่ายับยู่ยี่ 
"ขอบคุณ ขอบคุณมาก ๆ" มือเปรอะเปื้อนสั่นเล็กน้อย 
"เดี๋ยว!" มือขวาเดนนิสชะงัก "ฉันอยากแน่ใจ ว่าแกจะไม่ใช้ไปกับการพนันอีก" 
"ฉันไม่ได้จนเพราะเกมพนันหรอกเดนนิส"  
"งั้นเหล้าเหรอ ?"
ลูคัสส่ายหน้า
"แกก็รู้...ฉันไม่ชอบดื่ม"
เดนนิสหยุดนิดนึง 
"ยาเสพติดพามาสู่จุดนี้ใช่รึเปล่า ?"
 "หึ" เขาหัวเราะเสียงขื่น "แม้กระทั่งกัญชาฉันยังไม่เคยสูบ" 

"ให้ตายเถอะ ไม่มีเหตุผลเลย แกเคยรวยมากนี่นะ
"ฉันจำได้ตอนไปเล่นเกมคอนโซลที่บ้าน...ห้องนั่งเล่นพ่อแม่ของแกใหญ่อย่างกับวัง
"ห้อมล้อมด้วยภาพเขียน เครื่องปั้น ของโบราณสวยงาม" แววตาเดนนิสฉายแสงระลึกถึง
"ใช่ พ่อกับแม่ฉันพวกท่านมีรสนิยมหรูหรา"  ตาลอยเซื่องซึมจับจ้องเดนนิส
"ฉันก็เรียนจนเกือบจะจบ
"แต่พรมลิขิตหักเหไปทางอื่น..."  เสียงเขาแหบพร่า

"หมายความว่ายังไง ?"
"พวกเขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ..." 
เกิดหลุมลึกแห่งความเงียบ แท็กซี่คันหนึ่งแล่นผ่าน แสงไฟหน้ารถสะท้อนเงา
ปรากฏเป็นร่างคนทั้งสองเหมือนจะฝังลงผืนดิน

"พ่อแม่แกเสียเหรอ ? 
"ฉันไม่รู้ ขอโทษ..." เดนนิสตอบ ตามองตรงใบหน้าเขา 
ลูคัสจ้องเพื่อนสนิทก่อนจะพูดต่อ  
"เมื่อพ่อแม่จากไป สภาพการเงินก็เหมือนผีเสื้อขยับปีก
"ราคาหุ้นบริษัทตก...
"ฉันเข้ามาบริหาร 
"แต่โชคร้าย ทุกอย่างไม่เข้าข้าง..." ลูคัสอธิบาย 
พยายามวางสีหน้าให้กล้าหาญกว่าที่เป็นอยู่จริง 
"เกิดอะไรขึ้น ?" เดนนิสรอฟังคำตอบ หน้าผากขมวด
"ฉันยึดติดความสำเร็จเดิม ๆ 
"ไม่นานยอดขายตก...ไม่พอรายจ่าย... 
"ฉันพยายามต่อสู้รักษาไว้ แต่ไม่มีทางเลย" เสียงลูคัสแปรเปลี่ยนเป็นสั่น
"สองเดือนจากนั้นบริษัทล้มละลาย  ฉันมีหนี้เจ็ดล้านดอลลาร์ที่ไม่สามารถชำระได้
"ต้องนำทรัพย์สินทีมีมาขาย ทั้งภาพเขียน เครื่องปั้น รถสปอร์ต ที่ดิน เพื่อจ่ายเงินเดือนพนักงาน
"แต่ยังไม่พอ ท้ายสุดสมบัติทุกอย่างถูกยึด แม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน" 
การหวนรำลึก สร้างความขมขื่นให้เขา ลูคัสเบือนหน้ามองถนน ยกหลังมือขวาถูใบหน้าราวจะลบความเปียกชื้นรอบดวงตาออกไป

"ฉันล้มเหลว หมดเนื้อหมดตัว..." เสียงพร่าบอกชัดถึงความละอายใจ
"แค่นั้นยังไม่จบ พนักงานบริษัทยังฟ้องฉันข้อหาฉ้อโกง
"ฉันกลัวโทษจำคุกจึงหนีมา..." สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความปวดร้าว 

"โอ้พระเจ้า...ลูคัส...เสียใจด้วยนะ ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไรดี..." 
เดนนิสยกมือขวาจับบ่าเพื่อนเบา ๆ 
"แกไม่มีญาติอื่นเลยเหรอ" เสียงเขาถามเห็นอกเห็นใจ
"ทุกคนหลบหน้าหมด ไม่มีเงินพวกเขาก็ถีบหัวส่ง" ลูคัสยักไหล่ เขาเสริม
"หึ ฉันรู้ว่าแกอยากรู้ เพราะอะไรชีวิตจึงเป็นแบบนี้
"แต่ความจริงคือ เราทุกคนแค่เกิดอุบัติเหตุ เป็นมะเร็ง หรือลงทุนพลาดแค่หนเดียว
"ก็ต้องกลายมาเป็นคนไร้บ้าน เร่ร่อนริมถนน"
ลูคัสลุกยืน สะพายกระเป๋าพาดหัวไหล่ มือซ้ายหยิบแก้วสตาร์บัค

เดนนิสชั่งใจชั่วครู่ ลุกตาม 
"ฉันไม่คิดแบบนั้น!"   
เงียบไปอึดใจ เพื่อนรักหยุดหันมอง ประสานสายตาแน่นิ่ง  ลึกลงแววตาเดนนิสมีความหวังฉาย
"เรเชลท้อง ฉันกับเธอถูกไล่ออกจากบ้าน 
"เราหมดเนื้อหมดตัวเกือบต้องไปอยู่กับหนูในลานจอดรถ
"ตอนนั้นทุกวันของเราไม่ต่างจากสนามรบ! 
"ฉันต้องทำงานก้นขวิด เพื่ออพาร์ทเม้นท์เล็ก ๆ ประคองชีวิตให้กลับมาเหมือนเดิม!"

"แค่เพราะแกผ่านช่วงนั้นมาได้ เลยคิดว่าถึงเส้นชัย ?" ลูคัสย้อน 
"แกคิดว่าต่อไป จะไม่มีเรื่องเลวร้ายสะเทือนใจอื่น ๆ เกิดขึ้นกับชีวิตอีกยังงั้นเหรอ!"
เสียงเขากระด้าง ทว่ามองเดนนิสด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวได้เห็นและเข้าใจดีทุกอย่าง
 "เดนนิส ชีวิตคือการหกล้มคะมำอยู่เรื่อย ๆ นะ!"
 
"ฉันรู้ เพียงแต่..."
"ฟังนะ!" ลูคัสหยุดนิดนึง 
"ฉันหวังว่าชีวิตคู่แกจะไปได้ดี! ฉันหวังว่าแกจะไม่เสียอพาร์ทเม้นท์แสนรักแสนหวงของแก!"
จากนั้นเขาสูดลมเข้าปอดยาวลึก มองฟ้าเบื้องบนเอ่ยเสียงเศร้า
"พระเจ้าเท่านั้นทีรู้...ว่าฉันน่าจะเห็นคุณค่ามากกว่านี้ตอนที่ยังมีอยู่..." เสียงนั้นสะอื้น
"ขอบคุณอีกครั้งสำหรับเงินก้อนนี้ ฉันจะใช้ระมัดระวัง" มือซ้ายลูคัสชูเงินกำแน่น ขึ้นระดับสายตา 
"ลาก่อนเดนนิส ไม่ตายคงได้เจอกันอีก..."
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่