เคยท้อกับคำว่าครอบครัวไหม

สวัสดีครับผมชื่อโจนะครับ ผมไม่มีพ่อตั้งแต่เด็กๆไม่รู้เรียกว่าขาดความอบอุ่นหรือเรียกร้องความสนใจคงใช่ผมคงจะเรียกร้องความสนใจจากคนที่เป็นพ่อซึ่งแม่ให้ส่วนตรงนั้นไม่ได้พ่อที่รู้เกี่ยวกับเรื่องผู้ชายไม่ใช่แม่แต่แม่ก็ดูแลผมมาอย่างดีช่วงม.ต้นผมเริ่มห่างจากแม่เริ่มห่างจากคำว่าครอบครัวผมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรียนสักเท่าไหร่แต่ผมชอบไปร.รที่จะไปหาเพื่อนจนกระทั้งเข้าม.ปลายก็ปกติช่วงโควิดอยู่แต่กับบ้านห้อง4เหลี่ยมๆเล็กๆกินนอนไม่ได้ออกไปไหนทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปต้องบอกก่อนว่าตอนนี้ที่บ้านผมอยู่กับแม่น้องและย่าผมเก็บตัวอยู่ในห้อง4เหลี่ยมๆทุกๆวันๆเป็นเดือนๆไม่เจอผู้คนมากมายส่วนตัวเเล้วเป็นคนทัศนคติดีนะเป็นคนตลก แต่พอผ่านไปสัก2-3เดือน จากตอนที่อยู่ในห้องทำให้ผมรู้ว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าโดนคนในบ้านด่าทำไมไม่ออกไปข้างนอกบ้างกินกับนอนอย่างเดียวในเรื่องต่างๆทุกวันๆทำให้ผมเก็บมาฝั่งใจ อาการที่ผมเป็นผมรู้สึกเบื่อ บางวันกินเยอะผิดปกติ บางวันไม่กินอะไรเลยนอนอย่างเดียวดูหนังที่ทำใฟ้ร้องไห้ รู้สึกว่าตัวเองดิ่งรู้สึกอยากตาย แต่พอเวลาผ่านไปร.รเปิด ผมเริ่มโอเคขึ้นแต่กลับกันที่บ้านผมก็เหมือนเดิม คำด่า
ที่ต้องเจอมันวนๆซ้ำๆ พอออกจากบ้านอีกคนกลับบ้านก็อีกคน จนถึงปัจจุบัน ผมออกมาอยู่บ้านใหม่

ที่อยู่กับย่ากับน้องแม่ผมอยู่บ้านหลังเก่า

ผมก็ยังคงวนกับคำด่าเดิมๆจนตอนนี้มันหนักถึงขั้นที่ผมอยากจะตาย....