แต่ผมอยาก ระบายอารมณ์ หน่อยครับ ผมเครียดมากครับ เป็นคนที่คอยทนความเครียดมาตลอด ทำใหเผมมีอาร์ม ที่นิ่ง อะไรที่เห็นก็เฉยๆ ผมผิดหวังกับคำว่าเพื่อนมาเยอะมากครับ
สรุปผมเข้ากับเพื่อนไม่ได้ หรือผมเกิดมาเพื่อที่ สังคม ไม่ได้ ต้องการเราอยู่แล้ว
ผมเก็บมาคิดได้ครับ แต่ไม่ได้สนใจกับสังคมมาก
ผมไม่ใช่คนที่ยอมรับ สังคม มากๆ หรือ สิ่งที่สังคมให้ค่า ต้องให้ความยอมรับเพื่ออะไร
ผมเคย พยายาม ให้เพื่อนยอมรับ แต่ มันก็ไม่ได้ ไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้น แต่ตัวให้สังคมยอมรับ เพื่ออะไร ผมแต่ง ตัวเฉยๆไปก็ได้ ผมเคยมีเพื่อนที่ไม่รู้เป็นบ้ากับโลกที่ให้ค่ามากเกินไป เช่น Nike , Adidas อื่นๆ คือ ผมไม่มีไงแล้วมันทำไม ไม่ได้บ้านรวย พอไปใส่ CCOO หรือแบรนด์ที่คนไม่ได้สนใจมากก็บอกว่า แต่งตัวได้โครต เชย ซึ่งเพื่ออะไร ต้องมากำหนดตัวผม
ผมเคยมีเสื้อผ้า Nike , Adidas ต่อให้ผมมี มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เคยได้ยินคำนี้ไหมครับ คนที่เข้ามาในชีวิต และคนที่หายไป
เพื่อนอะครับผมเคยให้ค่าแค่คำว่าเพื่อน ยอมทำทุกอย่างซึ่งตอนนี้ มานั่งคิดยังถามตัวเองเลยว่า กูทำไปทำไม
ผมค่อนข้างเกลียดพวก ที่ เอาคำกวนเท้า สุดๆ พยายามให้เรามาเล่นเกม คือ อยากให้เราหัวร้อน เพื่ออะไร แล้วมันก็จะด่า เล่นกับจิตใจ เหมือนอยากให้ผมอยู่ตํ่ากว่า
ซึ่ง ผมเลยเปลี่ยนตัวเอง ไม่ต้องไปตอบอะไร คือ อยู่เฉยๆ
ผมเคยเชื่อนะว่าเพื่อนอะคือความสุขที่ผมจะเจอได้ แต่ จนผมโตขนาดนี้แล้ว ไอ้คำว่าเพื่อนซักคนก็ไม่เคยโผล่มาเลย
ลองคิดดูนะครับ ผมชวนมันไปเที่ยว แต่บอกไม่ว่างทุกครั้ง แต่พอไปคนเดียว เผือก ไปเห็นมันเดินเล่นกันแบบสนุก ทำดีด้วย แต่ผ่านมามันก็ลืม ไม่เคยรอ หรือไม่เคยแม้จะมี moment คำว่าเพื่อนเลย
ทุกวันนี้ผมอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็ไม่เคยเครียดเลย ผมอยู่เองได้ วันๆที่อยู่ไป พอพ่อแม่ไปถามครู ครูก็บอกผมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยมีเพื่อน แม่ก็เรียกมาคุย ว่าเมื่อไหร่จะหัดมีเพื่อน ตั่งแต่ผมเคยดิ้นรนมา ก็ไม่อยากจะคบหาใคร นอกจาก ทำตัวปกติ มีระเบียบ ใช้ชีวิตแบบสันโดด ไปเที่ยวคนเดียว เชื่อไหมครับถึงผมจะไม่ไปคุยกับกลุ่มเพื่อนเลย มันก็ไม่เคยถามถึงผมเลย ผมเข้าใจครับบางคนอาจจะอยากผมว่าอย่าทำตัวให้คนอื่นมาสนใจมากเลย ซึ่งผมก็ไม่ได้ถึงขนาดไปกีด ตัวผมซักหน่อย
เพื่อนที่ไม่เห็นค่าในตัวเราเราจะไปสนใจทำไม ผมเลยเอาความในใจ มาผลักดันตัวเอง ส่วนอาร์มจิตใจเวลาผมไปร.ร เนี่ยก็ปกติเงียบๆ ปกติ แต่กลางดึกผมชอบสุดละ เปิดเพลงในห้องเก็บเสียงหรือห้องเล่นเกม คนเดียวร้องมันออกมาให้ดังที่สุด ผมมันส์ สุดละ ไม่เคยรู้สึกดีเท่าการร้องเพลงเหมือนคนจะตายมาก่อนเลย แต่ บ้านผมอยู่กลางทุ่งนาอยู่แล้ว ไม่มีใครมายุ่ง ผมไม่ได้ติดเกมขนาดนั้นหรอก ถึงความสุขคือการพูดคุยในเกม meme ตลกขำกับเพื่อนในออนไลน์ แต่ผ่านไป 1เดือนเดี่ยวเขากฌหายไป ผมก็มานั่งกินข้าวคนเดียว ในทุงนาทุ่งข้าว
คนที่เข้ากับเพื่อนไม่ได้ คิดว่าโดนทิ้งไว้ข้างหลัง สรุปมันยังไง
สรุปผมเข้ากับเพื่อนไม่ได้ หรือผมเกิดมาเพื่อที่ สังคม ไม่ได้ ต้องการเราอยู่แล้ว
ผมเก็บมาคิดได้ครับ แต่ไม่ได้สนใจกับสังคมมาก
ผมไม่ใช่คนที่ยอมรับ สังคม มากๆ หรือ สิ่งที่สังคมให้ค่า ต้องให้ความยอมรับเพื่ออะไร
ผมเคย พยายาม ให้เพื่อนยอมรับ แต่ มันก็ไม่ได้ ไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้น แต่ตัวให้สังคมยอมรับ เพื่ออะไร ผมแต่ง ตัวเฉยๆไปก็ได้ ผมเคยมีเพื่อนที่ไม่รู้เป็นบ้ากับโลกที่ให้ค่ามากเกินไป เช่น Nike , Adidas อื่นๆ คือ ผมไม่มีไงแล้วมันทำไม ไม่ได้บ้านรวย พอไปใส่ CCOO หรือแบรนด์ที่คนไม่ได้สนใจมากก็บอกว่า แต่งตัวได้โครต เชย ซึ่งเพื่ออะไร ต้องมากำหนดตัวผม
ผมเคยมีเสื้อผ้า Nike , Adidas ต่อให้ผมมี มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เคยได้ยินคำนี้ไหมครับ คนที่เข้ามาในชีวิต และคนที่หายไป
เพื่อนอะครับผมเคยให้ค่าแค่คำว่าเพื่อน ยอมทำทุกอย่างซึ่งตอนนี้ มานั่งคิดยังถามตัวเองเลยว่า กูทำไปทำไม
ผมค่อนข้างเกลียดพวก ที่ เอาคำกวนเท้า สุดๆ พยายามให้เรามาเล่นเกม คือ อยากให้เราหัวร้อน เพื่ออะไร แล้วมันก็จะด่า เล่นกับจิตใจ เหมือนอยากให้ผมอยู่ตํ่ากว่า
ซึ่ง ผมเลยเปลี่ยนตัวเอง ไม่ต้องไปตอบอะไร คือ อยู่เฉยๆ
ผมเคยเชื่อนะว่าเพื่อนอะคือความสุขที่ผมจะเจอได้ แต่ จนผมโตขนาดนี้แล้ว ไอ้คำว่าเพื่อนซักคนก็ไม่เคยโผล่มาเลย
ลองคิดดูนะครับ ผมชวนมันไปเที่ยว แต่บอกไม่ว่างทุกครั้ง แต่พอไปคนเดียว เผือก ไปเห็นมันเดินเล่นกันแบบสนุก ทำดีด้วย แต่ผ่านมามันก็ลืม ไม่เคยรอ หรือไม่เคยแม้จะมี moment คำว่าเพื่อนเลย
ทุกวันนี้ผมอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็ไม่เคยเครียดเลย ผมอยู่เองได้ วันๆที่อยู่ไป พอพ่อแม่ไปถามครู ครูก็บอกผมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยมีเพื่อน แม่ก็เรียกมาคุย ว่าเมื่อไหร่จะหัดมีเพื่อน ตั่งแต่ผมเคยดิ้นรนมา ก็ไม่อยากจะคบหาใคร นอกจาก ทำตัวปกติ มีระเบียบ ใช้ชีวิตแบบสันโดด ไปเที่ยวคนเดียว เชื่อไหมครับถึงผมจะไม่ไปคุยกับกลุ่มเพื่อนเลย มันก็ไม่เคยถามถึงผมเลย ผมเข้าใจครับบางคนอาจจะอยากผมว่าอย่าทำตัวให้คนอื่นมาสนใจมากเลย ซึ่งผมก็ไม่ได้ถึงขนาดไปกีด ตัวผมซักหน่อย
เพื่อนที่ไม่เห็นค่าในตัวเราเราจะไปสนใจทำไม ผมเลยเอาความในใจ มาผลักดันตัวเอง ส่วนอาร์มจิตใจเวลาผมไปร.ร เนี่ยก็ปกติเงียบๆ ปกติ แต่กลางดึกผมชอบสุดละ เปิดเพลงในห้องเก็บเสียงหรือห้องเล่นเกม คนเดียวร้องมันออกมาให้ดังที่สุด ผมมันส์ สุดละ ไม่เคยรู้สึกดีเท่าการร้องเพลงเหมือนคนจะตายมาก่อนเลย แต่ บ้านผมอยู่กลางทุ่งนาอยู่แล้ว ไม่มีใครมายุ่ง ผมไม่ได้ติดเกมขนาดนั้นหรอก ถึงความสุขคือการพูดคุยในเกม meme ตลกขำกับเพื่อนในออนไลน์ แต่ผ่านไป 1เดือนเดี่ยวเขากฌหายไป ผมก็มานั่งกินข้าวคนเดียว ในทุงนาทุ่งข้าว