ผิดไหมคะถ้าอยากตัดขาดกับครอบครัวแต่อาจจะยังติดต่อส่งเงินให้บ้างแต่ไม่ขอกลับไปเจอแล้ว🥲
สวัสดีค่ะหนูอายุ19ขอมาแชร์เรื่องราวชีวิตแย่ๆ
ของตัวเองนะคะ
พ่อแม่หนูแยกทางกันค่ะถูกดูแลโดยย่าตั้งแต่เกิด
อาศัยบ้านป้าอยู่ค่ะพ่อแม่ไม่มีอะไร ป้าแกสร้างไว้ให้แม่(ย่า)
แกไปอยู่ กทม.
ตั้งแต่เล็กจนโตอยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลย
อยู่กับพ่อขี้เมาชอบด่าว่าทุบตีไม่เคยได้รับอะไรดีๆเลยค่ะ ถูกเลี้ยงดูแบบส่งๆ ป้าก็ไม่ชอบที่เราเป็นภาระ คอยโทรมาด่าว่าตลอด กดดันทุกอย่างไม่ยอมให้เรียนต่อแกกดดันให้ไปทำงานตั้งแต่จบม.3 โดนกดดันทั้งที่บ้านและทางป้าอีก
ไม่มีความสุขค่ะโดนด่าโดนกดดันไม่มีเงินไปเรียนจนตัดสิน
ใจลาออกจากรร.ตอนม.6เรียนไม่จบค่ะกำเงินเก็บ1800บาทออกจากบ้านไปทำงานคนเดียวไม่มีแม้แต่คนมาส่งนั่งรถข้ามจังหวัดไปเองคนเดียวเพื่อหางานทำ โชคดีที่มีพี่ที่รู้จักกันที่พี่แกมาทำงานที่นี่ เลยไปขอพักด้วยถ้าหางานได้มีเงินเช่าห้องค่อยขอย้าย.
ตั้งแต่ออกมาไม่มีแม้แต่สายโทรถามข่าวไม่มีแม้แต่กำลังใจความห่วงใยจากที่บ้าน โทรมาครั้งแรกคำพูดแรกคือเรื่อง(เงิน)
บอกก่อนนะคะว่าทำงานเป็นพีอาร์นั่งดริ้งค่ะบางคนอาจจะมองว่างานนี้ไม่มีศักดิ์ศรีแต่มันไม่มีทางเลือกเยอะนักค่ะกับเด็กอายุ18 อะไรได้เงินเยอะตอนนั้นคือเลือกไว้ก่อน.
ที่บ้านโทรมาขอเงินทุกครั้งไม่มีแม้แต่โอกาสได้ตั้งตัวเลย
ขอตั้งแต่เดือนแรก ก็ให้ได้ค่ะแต่บางทีโทรมาแค่เรื่องเงินตลอดจนรู้สึกเหนื่อยท้อมันไม่มีกำลังใจเลยแค่อยากได้ยินคำถามเหนื่อยไหมลูกเป็นไงบ้างอะไรบ้างไม่เคยมี😭
โอนให้ครั้งละพันสองพัน รวมๆที่ให้ต่อเดือน
ก็4-5พันได้ ไม่สนว่าเรามีหรือไม่มีจะเอาอย่างเดียวไม่ให้ก็จะพูดเหมือนไม่พอใจใส่ ทำงานก็เหนื่อยแถมไม่เคยมีกำลังใจจากที่บ้านเลย ยอมออกจากบ้านเพื่อไม่อยากอยู่เป็นภาระ
รู้สึกเหนื่อยท้อบางวันเหนื่อยจนนอนร้องไห้แต่ไม่สามารถคุยกับใครได้เลยแม้แต่คนในบ้านคือไม่เคยถามจริงๆว่าเราไหวไหม🙂
คนเราสามารถใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้จริงๆใช่ไหมคะหนูจะทำได้ไหม😭
อยากตัดขาดกับครอบครัว?
สวัสดีค่ะหนูอายุ19ขอมาแชร์เรื่องราวชีวิตแย่ๆ
ของตัวเองนะคะ
พ่อแม่หนูแยกทางกันค่ะถูกดูแลโดยย่าตั้งแต่เกิด
อาศัยบ้านป้าอยู่ค่ะพ่อแม่ไม่มีอะไร ป้าแกสร้างไว้ให้แม่(ย่า)
แกไปอยู่ กทม.
ตั้งแต่เล็กจนโตอยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลย
อยู่กับพ่อขี้เมาชอบด่าว่าทุบตีไม่เคยได้รับอะไรดีๆเลยค่ะ ถูกเลี้ยงดูแบบส่งๆ ป้าก็ไม่ชอบที่เราเป็นภาระ คอยโทรมาด่าว่าตลอด กดดันทุกอย่างไม่ยอมให้เรียนต่อแกกดดันให้ไปทำงานตั้งแต่จบม.3 โดนกดดันทั้งที่บ้านและทางป้าอีก
ไม่มีความสุขค่ะโดนด่าโดนกดดันไม่มีเงินไปเรียนจนตัดสิน
ใจลาออกจากรร.ตอนม.6เรียนไม่จบค่ะกำเงินเก็บ1800บาทออกจากบ้านไปทำงานคนเดียวไม่มีแม้แต่คนมาส่งนั่งรถข้ามจังหวัดไปเองคนเดียวเพื่อหางานทำ โชคดีที่มีพี่ที่รู้จักกันที่พี่แกมาทำงานที่นี่ เลยไปขอพักด้วยถ้าหางานได้มีเงินเช่าห้องค่อยขอย้าย.
ตั้งแต่ออกมาไม่มีแม้แต่สายโทรถามข่าวไม่มีแม้แต่กำลังใจความห่วงใยจากที่บ้าน โทรมาครั้งแรกคำพูดแรกคือเรื่อง(เงิน)
บอกก่อนนะคะว่าทำงานเป็นพีอาร์นั่งดริ้งค่ะบางคนอาจจะมองว่างานนี้ไม่มีศักดิ์ศรีแต่มันไม่มีทางเลือกเยอะนักค่ะกับเด็กอายุ18 อะไรได้เงินเยอะตอนนั้นคือเลือกไว้ก่อน.
ที่บ้านโทรมาขอเงินทุกครั้งไม่มีแม้แต่โอกาสได้ตั้งตัวเลย
ขอตั้งแต่เดือนแรก ก็ให้ได้ค่ะแต่บางทีโทรมาแค่เรื่องเงินตลอดจนรู้สึกเหนื่อยท้อมันไม่มีกำลังใจเลยแค่อยากได้ยินคำถามเหนื่อยไหมลูกเป็นไงบ้างอะไรบ้างไม่เคยมี😭
โอนให้ครั้งละพันสองพัน รวมๆที่ให้ต่อเดือน
ก็4-5พันได้ ไม่สนว่าเรามีหรือไม่มีจะเอาอย่างเดียวไม่ให้ก็จะพูดเหมือนไม่พอใจใส่ ทำงานก็เหนื่อยแถมไม่เคยมีกำลังใจจากที่บ้านเลย ยอมออกจากบ้านเพื่อไม่อยากอยู่เป็นภาระ
รู้สึกเหนื่อยท้อบางวันเหนื่อยจนนอนร้องไห้แต่ไม่สามารถคุยกับใครได้เลยแม้แต่คนในบ้านคือไม่เคยถามจริงๆว่าเราไหวไหม🙂
คนเราสามารถใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้จริงๆใช่ไหมคะหนูจะทำได้ไหม😭