คือ ต้องอธิบายก่อนพ่อแม่เราไม่ได้เลิกกัน แต่พ่อทำงานอยู่อีกที่ แม่เรามาดูแลยาย คือไม่รู้ใครเคยเป็นไหมแม่เราแกติดหวยพ่อเราให้เงินเดือนแม่อยู่แล้วแต่เวลามันหมดชอบเอาเราไปอ้างว่าลูกจะเอาเงินไปทำงานนู้นนี้นั้น จนมาวันนี้อยู่ดีๆพ่อเราพิมมาว่ารู้ไหมเดือนนี้ตัวเองใช้เงินไป 3000-4000 แล้วนะทั้งที่เดือนนี้เราพึ่งขอพ่อไปแค่ 300 เพื่อมาซื้อของใช้ เรายังไม่ได้ขออะไรเลย แล้วแม่ชอบบอกพ่อว่าเราไม่ช่วยงานอะไรเลย ทั้งที่งานบ้านเราทำทุกอย่าง แล้ววันนี้นั่งกินข้าวอยู่ อยู่ๆแม่พูดขึ้นมาว่าพ่อบอกพ่อจะไม่รับรู้อะไรกับแล้วถ้าขอเงินก็จะไม่ให้แล้วเพราะเอาไปเที่ยวแม่บอกพ่อบอกแบบนี้ ( เรายอมรับเราเป็นคนเที่ยวแต่เราเอาเงินตัวเองตลอด เราได้เงินมาจากรับจากเพื่อนทำงานแก้ 0 แก้ ร เราก็เก็บมาตลอด ) เราแบบควรรู้สึกไงดีตอนนี้โครตท้อ ท้อมากๆ เรารู้ว่ายังไงเขาก็พ่อก็แม่แต่ความเรายอมรับเรารักพ่อมากๆ เราไม่ได้อยู่กับพ่อตั้งแต่เด็กเราเเม่เอาเรามาให้ยายเลี้ยง เราแอบอิจฉาพี่สาวอีกคนที่ได้อยู่กับพ่อมาตลอด แต่เราทำไรไม่ได้เลย เราก็ทำคัวเชยๆ ทุกอย่างบางอย่างเราเคยผิดพลาดจะเป็นพ่อที่คอยให้กำลังใจคอยให้คำปรึกษา แต่กลับกันแม่คือทุกรอบที่เราทำผิดพลาดจะซ้ำเติมตลอดๆทุกครั้ง บางครั้งเราแอบน้อยใจที่แม่เป็นแบบนี้ แต่แม่จะเป็นอีกคนถ้าเป็นพี่ชายทำผิดพลาดพี่ชายเราติดคุกถึง 3 ครั้งเรื่องสารเสพติดแม่ก็ให้กำลังทุกครั้ง ไม่ว่าพี่ชายจะทำไรผิดจะขอเงินเท่าไรแม่ก็ให้ตลอด แค่เรากำลังจะขอก็พูดดักล่ะไม่มี พี่ชายไม่สบายแม่คอยเช็ดตัวให้หาน้ำหาข้าวหายาให้กิน แต่กลับกันเลยพอเป็นเราไม่สบายเราต้องหายากินเองหาข้าวกินเองขนาดไม่สบายถึงขั้นลุกไม่ไหว แล้วเราไม่เคยบอกพ่อเลย พ่อเคยซื้อทองให้แต่แม่มาพูดกับเราว่าให้แม่ยืมก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ซื้อคืนนะวันเกิด จนเลยวันเกิดเราไม่ได้อะไรเลยพอพ่อถามเราก็บอกอะไรไม่ได้ แม่จะพูดดีกับเราตอนที่ต้องการอะไรจากเราตลอด
ขอระบายหมดไม่รู้จะทำยังไงต่อดี??