ปีนี้เราพึ่งเรียนจบมหาลัย ผ่านมาก็เข้า 3 เดือน เราก็ตั้งใจว่าจะฝึกวาดรูป เขียนนิยายดู กลับมาสนใจงานศิลป์ที่ตัวเองชอบ จากที่ห่างหายไปนานมาก แต่ทางบ้านต้องการให้เราอ่านหนังสือสอบรับราชการ สอบตำรวจ ซึ่งเราก็เป็นคนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือที่ตัวเองไม่ได้สนใจ ลองขอแกแล้วแต่แกก็อ้อนวอนอยากให้เราสอบให้ กรอกหูอยู่ทุกวัน ซื้อหนังสือมาให้ แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะอ่าน บางทีก็ส่งสมัครงานให้เรา ก็ไม่เข้าใจว่าจะให้เราทำงานหรืออ่านหนังสือ คือเราทำสองอย่างรวมกันไม่ได้ แล้วมีสองท่านก็เหมือนแย่งให้ลูกตัวเองอยากให้เป็นนั่น จะให้เป็นนี่ เถียงกัน เราได้แค่ยืนอยู่ตรงกลางออกเสียงไป ก็ทำหน้ากดตึงใส่ ในหัวได้แค่คิดเพลงลอยมา “แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม ไม่เลือกอะไรได้หรือเปล่า”
คือเราเป็นลูกคนเล็กสุด พี่คนโตแกโดนส่งไปทำงานที่ญี่ปุ่น ซึ่งเราโครตอยากทำ อยากไปมาก
มีพี่ชายญาติห่างๆทักมาลองจ้างให้เราวาดรูปให้ ก็ถือว่าเราได้ฝึกวาดเพราะพี่เขาก็ไม่รีบอะไร ส่งงานให้ดูตลอด พอเรามีไฟก็นั่งทำตั้งใจมากๆ คุณพ่อเดินเข้ามาแกก็ทักว่า “ทำอะไร ทำไมไม่อ่านหนังสือ ซื้อมาแล้วก็อ่านหน่อย เสียดายค่าหนังสือ ค่าไปนั่งคอร์สสอนติวตั้งหลายบาท อยู่บ้านก็อ่านหนังสือหน่อย มีเวลาว่างตั้งเยอะ”
เราต้องบอกเลยว่า เราไม่ได้กินนอนอยู่บ้านไปวันๆเลยนะ เราอยู่บ้านจะดูแลทำความสะอาดบ้าน ดูแลสวนที่ปลูกไว้ คุยกับพวกตัวแสบ(สุนัข)ที่บ้าน ช่วยงานท่านอยู่ตลอด เป็นคนขับรถให้อยู่เสมอ แต่พอเป็นเวลาของเราบ้าง ที่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ อยากพักผ่อน แต่เขากลับมองว่าเราเหมือนคนไม่เอาไหนซะงั้น ก็รู้สึกนอย โดนกรอกหูเรื่องราชการจนท้อ บางทีก็มีความคิดอยากจะออกจากบ้านหลังนี้ คิดสั้นอยู่ในหัว ไม่ระบายกับใคร เก็บไว้กับตัวเอง จนเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองหนักขึ้นทุกวัน เวลาชีวิตก็พัง
คืออยากรู้ว่าควรทำยังไงดีคะ คือเราทำตามที่ท่านบอกก่อน หรือ ทำในสิ่งที่ตัวเองสนใจ เข้าใจว่าช่วงนี้มันวิกฤตแย่ ราชการมันดีกว่า แต่เราไม่ได้ชอบไง
แกเคยบอกว่าถ้าเรียนจบมหาลัยแล้ว ก็จะไม่ยุ่งกับชีวิตเราแล้วล่ะ พูดแบบนี้เหมือนตอนเด็กที่เราขอของที่เราอยากได้จากท่าน และท่านบอกรอถูกหวยรางวัลที่1ก่อนนะ ว่าซ่านเดะ!
ถ้าพิมพ์ผิดพลาด หรืออ่านแล้ว งง รู้สึกไม่พอใจ ต้องขออภัยอย่างสูงค่ะ
เราควรไปตามทางที่บ้านบอกก่อนหรือเลือกที่จะทำสิ่งที่เราอยากทำจริงๆ รอดไม่รอดทำก่อน
คือเราเป็นลูกคนเล็กสุด พี่คนโตแกโดนส่งไปทำงานที่ญี่ปุ่น ซึ่งเราโครตอยากทำ อยากไปมาก
มีพี่ชายญาติห่างๆทักมาลองจ้างให้เราวาดรูปให้ ก็ถือว่าเราได้ฝึกวาดเพราะพี่เขาก็ไม่รีบอะไร ส่งงานให้ดูตลอด พอเรามีไฟก็นั่งทำตั้งใจมากๆ คุณพ่อเดินเข้ามาแกก็ทักว่า “ทำอะไร ทำไมไม่อ่านหนังสือ ซื้อมาแล้วก็อ่านหน่อย เสียดายค่าหนังสือ ค่าไปนั่งคอร์สสอนติวตั้งหลายบาท อยู่บ้านก็อ่านหนังสือหน่อย มีเวลาว่างตั้งเยอะ”
เราต้องบอกเลยว่า เราไม่ได้กินนอนอยู่บ้านไปวันๆเลยนะ เราอยู่บ้านจะดูแลทำความสะอาดบ้าน ดูแลสวนที่ปลูกไว้ คุยกับพวกตัวแสบ(สุนัข)ที่บ้าน ช่วยงานท่านอยู่ตลอด เป็นคนขับรถให้อยู่เสมอ แต่พอเป็นเวลาของเราบ้าง ที่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ อยากพักผ่อน แต่เขากลับมองว่าเราเหมือนคนไม่เอาไหนซะงั้น ก็รู้สึกนอย โดนกรอกหูเรื่องราชการจนท้อ บางทีก็มีความคิดอยากจะออกจากบ้านหลังนี้ คิดสั้นอยู่ในหัว ไม่ระบายกับใคร เก็บไว้กับตัวเอง จนเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองหนักขึ้นทุกวัน เวลาชีวิตก็พัง
คืออยากรู้ว่าควรทำยังไงดีคะ คือเราทำตามที่ท่านบอกก่อน หรือ ทำในสิ่งที่ตัวเองสนใจ เข้าใจว่าช่วงนี้มันวิกฤตแย่ ราชการมันดีกว่า แต่เราไม่ได้ชอบไง
แกเคยบอกว่าถ้าเรียนจบมหาลัยแล้ว ก็จะไม่ยุ่งกับชีวิตเราแล้วล่ะ พูดแบบนี้เหมือนตอนเด็กที่เราขอของที่เราอยากได้จากท่าน และท่านบอกรอถูกหวยรางวัลที่1ก่อนนะ ว่าซ่านเดะ!
ถ้าพิมพ์ผิดพลาด หรืออ่านแล้ว งง รู้สึกไม่พอใจ ต้องขออภัยอย่างสูงค่ะ